Ανατολικά του κόλπου της Κισάμου, κατά μήκος της παραλιακής ακτογραμμής, ήταν
κτισμένα από παλιά τα Νοπήγια, τα οποία καταστράφηκαν στην κατοχή από τα
γερμανικά στρατεύματα απομένοντας μοναχά τρία σπίτια. Η αγάπη, όμως, για τον
τόπο που είχαν οι κάτοικοι του χωριού ήταν αφορμή για να καταφέρουν το χτίσιμό
του από την αρχή. Ως παραθαλάσσιο χωριό με τα πεντακάθαρα νερά του κόλπου της
Κισάμου και την αξιόλογη τουριστική υποδομή που διαθέτουν, έχουν γίνει σημείο
αναφοράς για χιλιάδες Έλληνες και ξένους επισκέπτες.
Πολλοί κάτοικοι των Νοπηγίων ασχολούνται με τουριστικά επαγγέλματα, ορισμένοι με αλιεία, ενώ παράλληλα καλλιεργούν την ευλογημένη γη του χωριού και της περιοχής τους. Από την ανατολική πλευρά μετά και τα τελευταία σπίτια που έχουν σύνορο τον μικρό ποταμό, η περιοχή ανήκει σήμερα στον Δήμο Πλατανιά. Από την πρόσφατη μετάβασή μας καταγράψαμε δηλώσεις κατοίκων, οι οποίοι μιλούν με θαυμασμό για τη γενέτειρά τους, ως εξής:
Μανώλης Μπουδάκης: «Το παλιό χωριό το είχαν κάψει οι Γερμανοί αφήνοντας όλα κι όλα τρία σπίτια. Τα Νοπήγια εξαιτίας της γεωγραφικής θέσεως είχαν επιλεγεί από τους Γερμανούς ως τόπος ελέγχου και άμυνας έχοντας εγκαταστήσει τα κανόνια τους στην ανατολική άκρη του χωριού. Στα χρόνια της κατοχής υπήρχαν οι αποθήκες - όπως ήταν αργότερα οι Συνεταιρισμοί - και είχαν λιπάσματα, κρασιά, εμπορεύματα, αλλά, φεύγοντας οι Γερμανοί τις έκαψαν μαζί με τα περισσότερα σπίτια. Στη δεκαετία, τώρα, του 1960, παιδί τότε, θυμάμαι το χωριό μας με 15 οικογένειες εκ των οποίων οι περισσότερες ήταν πολύτεκνες. Τα χρόνια κυλούσαν με τρομερές δυσκολίες για όλους αλλά σήμερα δείτε πόσο όμορφο είναι το χωριό. Έχουμε ταβέρνες, ενοικιαζόμενα δωμάτια, ξενοδοχεία, κάμπινγκ, καθαρή θάλασσα και μια θαυμάσια παραλία από χαλίκια ως επί το πλείστον. Οι κάτοικοι σήμερα στο Πάνω και Κάτω χωριό είναι πάνω από εβδομήντα και όλοι έχουν συμβάλει για την ανάπτυξή του».
Γιάννης Καστρινάκης: «Παρά την κρίση που βιώνουμε εξαιτίας της πολιτικής κατάστασης, πάμε μπροστά με τις δικές μας δυνάμεις δίχως να περιμένουμε από πουθενά βοήθεια. Η αρραβωνιαστικιά μου Κατερίνα άνοιξε πρόσφατα μια μικρή επιχείριση, ένα παραδοσιακό παντοπωλείο στο πετρόκτιστο πατρικό μας σπίτι του 1920, το οποίο αρέσει σε όλους τους επισκέπτες και πελάτες μας. Έχω άλλα δύο αδέρφια που διατηρούν οικογενειακή ταβέρνα και ψαροκάικο για φρέσκα θαλασσινά. Το χωριό μας αρχίζει 50 μέτρα από την παράκαμψη του οδικού κόμβου Νοπηγίων και απέχει από το Καστέλι πέντε χιλιόμετρα. Πρόκειται για ένα πανέμορφο χωριό με ιστορία και κάνουμε ό,τι είναι δυνατόν για να έχει μέλλον επενδύοντας στον τουρισμό».
Γεωργία Παρασκάκη: «Αναμφισβήτητα το χωριό μας είναι πολύ πιο όμορφο τώρα απ' ό,τι πριν αρκετά χρόνια αλλά χρειαζόμαστε την υποστήριξη του κράτους και των Δήμων καθόσον η περιοχή μας εδώ είναι μοιρασμένη σε δύο Δημοτικές Περιφέρειες. Υπάρχουν αραχνιασμένες στοές όπως και γερμανικά πολυβολεία, τα οποία παραμένουν εντελώς αναξιοποίητα. Εκεί που βρίσκεται το εξωκκλήσι της Παναγίας της Μυρτιδιώτισσας, υπάρχει ένα παλιό μοναστήρι με απομεινάρια κελιών και αρχίζει το ορειβατικό μονοπάτι γι' άλλα χωριά».
Πολλοί κάτοικοι των Νοπηγίων ασχολούνται με τουριστικά επαγγέλματα, ορισμένοι με αλιεία, ενώ παράλληλα καλλιεργούν την ευλογημένη γη του χωριού και της περιοχής τους. Από την ανατολική πλευρά μετά και τα τελευταία σπίτια που έχουν σύνορο τον μικρό ποταμό, η περιοχή ανήκει σήμερα στον Δήμο Πλατανιά. Από την πρόσφατη μετάβασή μας καταγράψαμε δηλώσεις κατοίκων, οι οποίοι μιλούν με θαυμασμό για τη γενέτειρά τους, ως εξής:
Μανώλης Μπουδάκης: «Το παλιό χωριό το είχαν κάψει οι Γερμανοί αφήνοντας όλα κι όλα τρία σπίτια. Τα Νοπήγια εξαιτίας της γεωγραφικής θέσεως είχαν επιλεγεί από τους Γερμανούς ως τόπος ελέγχου και άμυνας έχοντας εγκαταστήσει τα κανόνια τους στην ανατολική άκρη του χωριού. Στα χρόνια της κατοχής υπήρχαν οι αποθήκες - όπως ήταν αργότερα οι Συνεταιρισμοί - και είχαν λιπάσματα, κρασιά, εμπορεύματα, αλλά, φεύγοντας οι Γερμανοί τις έκαψαν μαζί με τα περισσότερα σπίτια. Στη δεκαετία, τώρα, του 1960, παιδί τότε, θυμάμαι το χωριό μας με 15 οικογένειες εκ των οποίων οι περισσότερες ήταν πολύτεκνες. Τα χρόνια κυλούσαν με τρομερές δυσκολίες για όλους αλλά σήμερα δείτε πόσο όμορφο είναι το χωριό. Έχουμε ταβέρνες, ενοικιαζόμενα δωμάτια, ξενοδοχεία, κάμπινγκ, καθαρή θάλασσα και μια θαυμάσια παραλία από χαλίκια ως επί το πλείστον. Οι κάτοικοι σήμερα στο Πάνω και Κάτω χωριό είναι πάνω από εβδομήντα και όλοι έχουν συμβάλει για την ανάπτυξή του».
Γιάννης Καστρινάκης: «Παρά την κρίση που βιώνουμε εξαιτίας της πολιτικής κατάστασης, πάμε μπροστά με τις δικές μας δυνάμεις δίχως να περιμένουμε από πουθενά βοήθεια. Η αρραβωνιαστικιά μου Κατερίνα άνοιξε πρόσφατα μια μικρή επιχείριση, ένα παραδοσιακό παντοπωλείο στο πετρόκτιστο πατρικό μας σπίτι του 1920, το οποίο αρέσει σε όλους τους επισκέπτες και πελάτες μας. Έχω άλλα δύο αδέρφια που διατηρούν οικογενειακή ταβέρνα και ψαροκάικο για φρέσκα θαλασσινά. Το χωριό μας αρχίζει 50 μέτρα από την παράκαμψη του οδικού κόμβου Νοπηγίων και απέχει από το Καστέλι πέντε χιλιόμετρα. Πρόκειται για ένα πανέμορφο χωριό με ιστορία και κάνουμε ό,τι είναι δυνατόν για να έχει μέλλον επενδύοντας στον τουρισμό».
Γεωργία Παρασκάκη: «Αναμφισβήτητα το χωριό μας είναι πολύ πιο όμορφο τώρα απ' ό,τι πριν αρκετά χρόνια αλλά χρειαζόμαστε την υποστήριξη του κράτους και των Δήμων καθόσον η περιοχή μας εδώ είναι μοιρασμένη σε δύο Δημοτικές Περιφέρειες. Υπάρχουν αραχνιασμένες στοές όπως και γερμανικά πολυβολεία, τα οποία παραμένουν εντελώς αναξιοποίητα. Εκεί που βρίσκεται το εξωκκλήσι της Παναγίας της Μυρτιδιώτισσας, υπάρχει ένα παλιό μοναστήρι με απομεινάρια κελιών και αρχίζει το ορειβατικό μονοπάτι γι' άλλα χωριά».
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου