Η λέξη ανάπτυξη τα τελευταία χρόνια είχε γίνει παντιέρα από παρατάξεις, κόμματα και τοπικές αυτοδιοικήσεις και συνώνυμο -τις περισσότερες φορές- της κατασπατάλησης Ελληνικών και Εοκικών χρημάτων, δίχως στην ουσία αποτέλεσμα, παρά μονάχα την απορρόφηση τους κατά την εκτέλεση των έργων…Από τη δεκαετία του 80, αναπτυξιακά προγράμματα, συνέδρια και ηχηρές τυμπανοκρουσίες προανήγγελλαν μέλλον λαμπρό για το νησί, με διαλυτήρια πλοίων, διαμετακομιστικά κέντρα , αεροδρόμια για Κον Κορντ, ξενοδοχεία ακόμα και μέσα στην θάλασσα, λιμάνια, μαρίνες, τουριστικά χωριά, νέους οικισμούς, ηλεκτροφωτισμούς ακόμα και σε περιοχές γεωργικές -βλέπε Πραστιά.
Με βοτανικούς κήπους, φράγματα, λιμνοδεξαμενές, καζίνα, ορειβατικά καταφύγια, ακόμα και subway από Χίο μέχρι Βολισσό και δρόμους υπέρ-ταχείας κυκλοφορίας 4 λωρίδων από Μεστά μέχρι Άγιο Γάλα, με μοχλό εκκίνησης τον τουρισμό, τα ξενοδοχεία, τα κλωστοϋφαντουργεία, τα αλουμίνια και σαλιγκαροτροφεία και κατάληξη το όραμα της Wall-Street μέσα στην Απλωταριά με την παράκρουση του χρηματιστήριου.
Ήταν τότε που ξεκινούσανε οι εμπρησμοί των δασών και οι εκχερσώσεις, την ίδια στιγμή που συρματοπλέγματα έζωναν ακόμα και τα βράχια μέσα στην θάλασσα- Τραχήλι Λιθίου. Όλοι οραματιζόντουσαν να πουλήσουν Γη για να πλουτίσουν…
Παντού κυριαρχούσε η λέξης Ανάπτυξη… Όποιοι είχαν αντίθετη γνώμη, όσοι μίλησαν για συνετή και βιώσιμη διαχείριση τούτου του έρμου τόπου, συμβατή με το μέγεθος του νησιώτικου τοπίου, όσοι οραματίστηκαν δασολόγια και χωροταξικούς σχεδιασμούς, όσοι μιλήσανε για φρόνηση, ρεαλισμό και σεβασμό στον πολιτισμό και την νησιώτικη αρχιτεκτονική, βρεθήκανε στο περιθώριο…
Τριάντα χρόνια μετά, το μοντέλο γερασμένο ξεφούσκωσε. Οι άναρθρες κραυγές ανάπτυξης, πνίγηκαν στην ύφεση, στα ΔΝΤ και στις περικοπές μισθών, συντάξεων, στα συσσίτια, στην αβεβαιότητα, στο χάσιμο περιουσιών, στον τραπεζικό όλεθρο, στο φόβο, στην πείνα και στις αυτοκτονίες.
Τι έμειναν; Ημιτελή έργα, νεκρά έργα, κουφάρια από έργα από ένα φαγοπότι δισεκατομμυρίων με φορείς, Ιδιώτες και Δημόσιο, που αλλοίμονο μονάχα ανάπτυξη δεν έφεραν.
Έμειναν οι δρόμοι που οι ανελέητες εκσκαφές για τις διανοίξεις τους μετέτρεψαν το νησί σε νταμάρι, τα ποτάμια που κάναμε χαβούζες, τις παραλίες που τσιμεντώσαμε, τα δεκάδες νταμάρια που μονάχα πληγές άφησαν, τα χωριά που τίποτα δεν θυμίζουν πια από Ελλάδα, τα δάση ολοσχερώς καμένα, οικιστικά εξαμβλώματα, βιομηχανίες και βιοτεχνίες νεκρές, θερμοκήπια φαντάσματα, σκουπίδια ΠΑΝΤΟΥ και μια Χίο με διάσπαρτες δραστηριότητες που έχουν διασπάσει το τοπίο και σακατέψει για πάντα την ομορφιά της.
Μέσα σε αυτά θα πρέπει να προσθέσουμε τη νεκρή γεωργία, την αλιεία ημιθανή, τις βιομηχανίες και βιοτεχνίες ανύπαρκτες, τον τουρισμό του τίποτα αφού μετά μανίας 30 χρόνια παρακαλούσαμε ματαίως τους συμμάχους μας, να μας επισκεφτούν αγνοώντας επιδεικτικά τους γείτονες μας (τελευταία μόνο συνετιστήκαμε) και το 12% μέχρι στιγμής της έκτασης του νησιού παραδομένο στις πολυεθνικές του Ρόκα και της Iberdrolla.
Παράλληλα, από τη δεκαετία του '80 ότι οι γενιές οι προηγούμενες χιλιάδες χρόνια τώρα με σωφροσύνη διαχειρίστηκαν, και μιλάμε για τους φυσικούς πόρους, εμείς μέσα σε αυτά τα 30 χρόνια τελείως απαξιώσαμε… Ακυρώσαμε Δάση, Νερά, Γεωργική Γη. (Αν οι Χιώτες διαχειριζόμαστε τον πλανήτη θα είχαμε κάψει το 100% των δασών και υφαλμυρώσει και δηλητηριάσει όλα τα αποθέματα γλυκού νερού της Γης… Τόσο καλά τα πήγαμε ).
Ακόμα και το φυσικό τοπίο, κεφάλαιο για την Τουριστική μας ανάπτυξη, ούτε αυτό σεβαστήκαμε, άλλα με πολύ μεράκι ξεμπελίσαμε, τσαλακώνοντας το νησί με τις φωτιές, κατασκευάζοντας ταυτόχρονα δρόμους εκτρώματα, ξενοδοχεία μέσα στο κύμα, κτίρια απρόσωπα βγαλμένα από αμερικάνικα σήριαλ, βίλες και πολυκατοικίες ανεκδιήγητες ακόμα και μέσα σε ανυπέρβλητους μοναδικούς αρχαιολογικούς χώρους και ιδιαίτερου φυσικού κάλους περιοχές ακυρώνοντας τους. Ο Ναγός από Άλσος Ιερόν, μετατράπηκε σε άλσος πολυκατοικιών και τα Μαύρα Βόλια γενήκαν μαύρα τσιμέντα.
Σήμερα νέοι Μεσσίες στρέφονται σε νέους παρθένους τόπους για νέα ανάπτυξη… όπως έκαναν, τα χρόνια τα παλιά οι άποικοι της Αμερικής. Καινούρια ελντορόντα, καινούριες βλέψεις, νέες προτάσεις που μυρίζουν ναφθαλίνη … Μιλάμε για την Γη της Αμανής. Και οι νέες προτάσεις ξεκινούν όπως πάντα βάζοντας στόχαστρο τους φυσικούς πόρους, τα νερά. Φράγματα στο Μαλαγκιώτη ονειρεύονται οι νέοι Μεσσίες. Σειρά μετά έχουν τ’ Αγιάσματα… Και τα χωριά της Αμανής. Ακόμα και τις φυλακές, ακόμα και αυτές τις χώσαμε στην εκεί περιοχή.
Εμείς σε όλη αυτή την επέλαση που φοβόμαστε πως θα προκύψει, αν δεν επικρατήσει η σύνεση, απλά λέμε:
Η ανάπτυξη της Αμανής στην δική μας τη γλώσσα, αν δεν συμβαδίσει με μόνιμη κατοίκηση συνετών ανθρώπων, δραστηριότητες απόλυτα συμβατές με τη φυσική ομορφιά της περιοχής, ευλαβικό προσκύνημα από τους επισκέπτες του Σαββατοκύριακου με μηδενικό οικολογικό αποτύπωμα, σταθερή και απόλυτη προστασία του τοπίου, του αρχιτεκτονικού χαρακτήρα των χωριών, της βιοποικιλότητας, της χλωρίδας και της πανίδας, συνετή και βιώσιμη διαχείριση των φυσικών πόρων της περιοχής και ανάδειξη των ιδιαιτεροτήτων του χώρου με έμφαση στον πρωτογενή τομέα, (παράδειγμα η προσπάθεια που γίνεται από τον Αριούσιο και το κτήμα Κεφάλα), δίχως πλιάτσικο, ξεπούλημα, real estate, εκσκαφές, τσιμέντα και έργα δίχως σκοπιμότητα μονάχα για την απορρόφηση ευρωπαϊκών κονδυλίων, σημαίνει το τέλος ενός ονειρικού μυθικού προορισμού, ενός παραμυθένιου τόπου μέσα στο ίδιο μοντέλο που βούλιαξε στα προβλήματα και υποβάθμισε την υπόλοιπη Χίο…
Η ΓΣ του Συλλόγου
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου