Σαλαμίνα. Πεζοπορία στα Κανάκια

 

 

O "ΠΕΡΙΒΟΣ" εξορμά. Την Κυριακή 7 Ιουνίου με αφορμή την παγκόσμια ημέρα περιβάλλοντος, ο Περιβαλλοντικός Όμιλος Σαλαμίνας διοργανώνει πεζοπορία στο δάσος του Αγ. Νικολάου. Η διαδρομή θα είναι σε βατό κατηφορικό μονοπάτι με κατάληξη την παραλία των Κανακίων, στην οποία και όσοι θέλουν θα μπορούν να κολυμπήσουν. Το μονοπάτι περνά από τα ερείπια της παλιάς μονής του Αγ. Νικολάου καθώς και από τη νέα μονή. Στα σημεία αυτά θα υπάρξει ξενάγηση από τον Παναγιώτη Βελτανισιάν φιλόλογο - λαογράφο. Στα Κανάκια θα επισκεφτούμε και τον αρχαιολογικό χώρο της μυκηναϊκής ακρόπολης.

 

Σημείο συνάντησης στη θέση «Σταυρός» και ώρα 9:30.

 

Όσοι επιθυμούν να μην επιστρέψουν από το μονοπάτι πρέπει να φροντίσουν να έχουν μεταφορικό μέσο στην παραλία των Κανακίων.

 

 

πηγή: https://sites.google.com/site/perivos/

 

Αργολίδα - Σπηλαιοβάραθρο Καπαρελίου. Ένα άγνωστο σπήλαιο με εξαιρετικό διάκοσμο

 

 

Βρίσκεται στο χωριό Καπαρέλι προς τα αριστερά των τελευταίων σπιτιών του, σε υψόμετρο 440 μ. και υπάγεται στο Δήμο Άργους Μυκηνών.

Το σπήλαιοβάραθρο ήταν γνωστό στους κατοίκους της περιοχής με το όνομα ¨Τρύπα¨ στην οποία έριχναν κάθε τι άχρηστο και ακάθαρτο.

 

Ο κάτοικος του χωριού Δ. Καπαρέλλος, μετά την επίσκεψη του στο σπήλαιο των Ιωαννίνων σκέφτηκε ότι θα μπορούσε και η ¨Τρύπα¨ του χωριού του να κρύβει υπόγειους θησαυρούς σαν αυτούς του σπηλαίου Περάματος.

 

 

Επειδή το κατακόρυφο βάθος του δεν ήταν προσιτό χωρίς τεχνικά μέσα, ένωσαν αρκετές ξύλινες σκάλες και κατέβηκαν σ΄ αυτό. Η έκπληξή τους ήταν μεγάλη όταν διαπίστωσαν ότι, αν και δεν είχε το μέγεθος του Σπηλαίου Περάματος, δεν υστερούσε όμως σε διάκοσμο. Το γεγονός έγινε γνωστό στον επιχειρηματία και κάτοικο Ναυπλίου κ. Ι. Προύντζο, ο οποίος παρακάλεσε τηλεφωνικώς την κ. Α. Πετροχείλου να το επισκεφθεί.

Η κ. Πετροχείλου κατά την επίσκεψη της στις 16 Αυγούστου 1978 το χαρακτήρισε αξιόλογο από τουριστικής πλευράς και πραγματοποίησε προκαταρκτικές μετρήσεις με βοηθούς τους κατοίκους του χωριού: Δ.Καπαρέλλο, Γ. Νάση και Β. Νάση.

Η ολοκλήρωση χαρτογράφησης πραγματοποιήθηκε το Δεκέμβριο του 1979 με βοηθούς: Τον Πρόεδρο Κοινότητος Σπυρ. Καπαρέλλο, τον Αντιπρόεδρο Παν. Μπούρη, το Δημοδιδάσκαλο Χρ. Κολιγλιάτη και τους κατοίκους του Χωριού Γ. Γιαννακόπουλο και Μιχ. Δ. Καπαρέλλο, με εντολή Ε.Σ.Ε και χορηγία της τότε Κοινότητος Καπαρελίου.

 

Η γύρω από το σπήλαιο περιοχή είναι σχεδόν επίπεδη με ελαιόδεντρα. Το στόμιο του σπηλαίου έχει πλάτος 3.5 χ 2.5 μ. Στα δύο μέτρα βάθος περιορίζεται σε πλάτος 2.5 χ 1.5 μ. Από το σημείο αυτό το κατακόρυφο βάθος του είναι 9.60μ.

Το εσωτερικό του βαράθρου αποτελείται από ένα επιμήκη τεράστιο θάλαμο, που χωρίζεται, στο κέντρο του περίπου σε δύο τμήματα. Το πρώτο τμήμα, σε κυκλικό σχήμα, έχει διαστάσεις 23 χ 20 χ 16 μ. (μήκος, πλάτος, ύψος). Το δάπεδο του είναι πολύ κατηφορικό ως τα 14 μ. μήκος, εξαιτίας των άχρηστων υλικών, το υπόλοιπο είναι σχεδόν επίπεδο καλυμμένο με χώμα.

Οι πανύψηλοι τοίχοι του είναι καλυμμένοι με πλουσιότατο στολισμό από ογκώδεις κολώνες σταλακτίτες και εντυπωσιακές ¨μέδουσες¨ (σταλακτική μορφή που θυμίζει μέδουσα). Στο τέλος του δεξιού τοίχου του υπάρχει εσοχή, που την περιστοιχίζουν ωραιότατες κολώνες. Απόκοσμο θέαμα παρουσιάζουν οι ακτίνες του ηλίου, όταν εισχωρούν σ΄ αυτό κατακόρυφα.

 

 

Το δεύτερο τμήμα του έχει διαστάσεις 29 χ 24 χ 15 μ. Μέχρι τη μέση της έκτασής του, το δάπεδο είναι σχεδόν επίπεδο και προσχωμένο από παχύ στρώμα χώματος. Σ΄ ένα σημείο του, προς το κέντρο, και σε άλλα προς το δεξιό τοιχίο του, υπάρχουν μικροκοιλότητες που μαρτυρούν την απορρόφηση των νερών, που εισχωρούν από το στόμιο του τους χειμερινούς μήνες.

Κατά το φθινόπωρο, που είναι η εποχή της μεγάλης ξηρασίας, το δάπεδο του ξεραίνεται και σκάζει παρουσιάζοντας πολυγωνικό δάπεδο (SOL POLYGONE).

 

 

Οι τοίχοι του είναι καλυμμένοι από θαυμάσιο σταλακτικό στολισμό. Η υπόλοιπη έκταση του είναι ανηφορική. Σχηματίσθηκε από ογκόλιθους, που έχουν αποσπασθεί από τη οροφή και έχουν καλυφθεί απόσταλαγματική ύλη και σταλαγμίτες σε διάφορα μεγέθη.

Συγκροτήματα από τεράστιους σταλαγμίτες και κολώνες, σε κλιμακωτό περιβάλλον, πλαισιώνουν τους μικρότερους, παρουσιάζοντας θαυμάσιο πολύχρωμο σύνολο. Όπως διαπιστώθηκε, εξαιτίας της υψηλής θολωτής οροφής του (15μ)έχει θαυμάσια ακουστική.

Το σπηλαιοβάραθρο σχηματίσθηκε από διάβρωση. Τα νερά εισχώρησαν από όλη την έκταση της οροφής του και διέφυγαν από μικρές καταβόθρες διανοιγμένες σε διάφορα μέρη του δαπέδου του, προς χαμηλότερα επίπεδα. Σήμερα η οροφή του σταγονορρέει ελάχιστα εξαιτίας του μικρού πλέον πάχους του υπερκειμένου εδάφους.

 

Το μόνο τμήμα της οροφής που συνεχίζει κανονικά να σταγονορρέει είναι το στολισμένο προς το τέλος του δεύτερου τμήματος. Το στόμιο του διανοίχθηκε πολύ αργότερα από κατακρήμνιση της οροφής του.

 

Είναι το μόνο σημείο που εισχωρούν ελεύθερα αρκετά νερά κατά την εποχή των βροχοπτώσεων, τα οποία διαφεύγουν από μικρές καταβόθρες. Παράλληλα προσκομίζουν αρκετή ποσότητα επιφανειακών χωμάτων και τη συσσωρεύουν στο δάπεδό του. Έτσι, το έχουν προσχώσει σε αρκετό πάχος.

 

Το κοίλωμα του σπηλαιοβαράθρου εκτείνεται από Ν. προς Β. σε ευθεία γραμμή μήκος 53 μ. οι διάδρομοι του έχουν μήκος 200 μ. Η έκταση του καλύπτει 1.100 τετραγωνικά μέτρα.
Η θερμοκρασία του κατά το μήνα Δεκέμβριο ήταν 15ο, η υγρασία 85ο.

 

 

Το σπηλαιοβάραθρο ¨Τρύπα, Καπαρελλίου χαρακτηρίστηκε Τουριστικό Διεθνούς ενδιαφέροντος, γιατί: Αποτελείται από μία εκτεταμένη σάλα χωρίς εμπόδια από δάπεδό της, με θαυμάσιο στολισμό στους τοίχους της. Έχει στο τέλος της σε κλιμακωτή διάταξη, συγκεντρωμένο συγκρότημα από πελώριους σταλαγμίτες και κολώνες, σε θαυμάσια πολύχρωμα συμπλέγματα, που προσδίδουν μεγαλοπρέπεια ασύλληπτη.

Σε συνδυασμό με τη θαυμάσια ακουστική της επιτρέπει την υπόδειξη της τουριστικής αξιοποίησης του, κατά τρόπο, που να είναι δυνατό να εκτελούνται σε ορισμένη εποχή του χρόνου, - κατά προτίμηση καλοκαίρι,- συναυλίες και θεατρικές παραστάσεις, με τοποθέτηση κινητών ξυλένιων εδράνων για τους ακροατές.
Το στολισμένο από σταλαγμίτες συγκρότημα, θα διαρρυθμιστεί κατά το καλύτερο τρόπο, για σκηνικό και για την εγκατάσταση των εκτελεστών.

Ο φωτισμός του κρυφός και καλλιτεχνικός θα είναι λευκός, για την επίδειξη των χρωμάτων του στολισμού του. Όμως κατά την εκτέλεση του προγράμματος, θα φωτίζεται με αυτόματα εναλλασσόμενο έγχρωμο φωτισμό. Έτσι οι ακροατές θα απολαμβάνουν μουσική εκτέλεση ή θεατρική παράσταση σε ονειρικό περιβάλλον.

 

Αρ. Σπηλ. Μητρώου 6.544

 

 

πηγή: http://anatakti.blogspot.com/

 

Η φύση της αυλής

 

 

«Σ’ αυτές τις κάτασπρες αυλές όπου φυσά ο νοτιάς
σφυρίζοντας σε θολωτές καμάρες, πέστε μου είναι η τρελή ροδιά
που σκιρτάει στο φως σκορπίζοντας το καρποφόρο γέλιο της
με ανέμου πείσματα και ψιθυρίσματα, πέστε μου είναι η τρελή ροδιά
που σπαρταράει με φυλλωσιές νιογέννητες τον όρθρο
ανοίγοντας όλα τα χρώματα ψηλά με ρίγος θριάμβου;»

(«Η τρελή ροδιά», από το «Προσανατολισμοί», Οδυσσέας Ελύτης)

 

του Αντώνιου Β. Καπετάνιου

Θυμούμαι από κείνα τα χρόνια τις θορυβώδεις συνάξεις στην αλάνα της γειτονιάς και στη μικρή αυλή του ζεστού σπιτιού στην επαρχία (οπού ζούσα), τα καλοκαιριάτικα απογεύματα, όταν η ώρα του αποκαμού, σήμαινε τον ερχομό των γειτόνων, για να ιδωθούν σύντονα. Το σούρουπο ρόδιζε τον ορίζοντα και του παλμού η πνοή στοχαστικά κινούσε τις ψυχές, που παίρναν το σήμα για να βγουν στο κατόπι και να βρεθούν −συνεννοημένες θαρρείς− κάτω από τη μεγάλη ελιά της γειτονιάς. Αυτή ήταν το σύμβολο του τόπου, ήταν ο καθημερνός προορισμός των γειτόνων, στην κύρια από τις στρωτές συνήθειές τους στον κύκλο της ζωής: το συναπάντημα στην αυλή. Οι συναντήσεις κει, βρίσκαν νόημα στην ελιά, με ότι πρέσβευε και πρόσφερε, πώσπρωχνε υποσυνείδητα κι ευλαβητικά τους ανθρώπους στα θέμελα κι έκαμε αδήριτη ανάγκη το σμίξιμο γύρω από τη ρίζα.

 

Η ελιά της γειτονιάς, ήταν το δένδρο της ζωής, κει οπού βρισκόντουσαν άνθρωποι κοινοί, για να πράξουν κοινά. Ήταν το δένδρο πώδινε απλοχωριά στο μικρό τόπο και τον έκαμε γκαρδιακό. Ήταν η προοπτική της αυλής, το έξω από το μέσα, π’ έκαμε προοπτικό το χώρο κι έπαφο το ξέχωρο. Χρέος της αυλής ήταν να εξυπηρετεί την ελιά, κι αυτή να παραστέκει, χωριογραφικά και πνευματικά, την κοινωνία των ανθρώπων. Η αυλή συνεπώς, είχε ρόλο στην ελιά, κι αυτή στην αυλή, στα πλαίσια της επικοινωνίας του μέσα με το έξω, στα πλαίσια λειτουργίας του ασύνορου χώρου, που απαιτείται για νάναι το σύστημα του οικισμού −της γειτονιάς− λειτουργικά ορθό και να δημιουργεί ολότητα. Τούτο γίνεται δυνατό όταν οι ανθρώπινες με τις φυσικές δυνάμεις σμίγουν και σύντονα πορεύονται, έχοντας το μέγα Αρχέτυπο, τη γη, πεδίο της ενέργειάς τους.

Η ελιά έσπρωχνε τη «φύση της» προς τα έσω, είσδυε ως πρόμαχος στα Ηλύσια του ανθρώπου, δημιουργώντας την ευλαβή μπασιά στο πεδίο του συλλείτουργου. Το όλον, ως δημιούργημα ευγενούς πράξεως του ανθρώπου, αποτελούσε τη φύση του τόπου −μιαν άλλη φύση από’ αυτή της υπαίθρου, δημιουργημένη εξ‘ ολοκλήρου από τον άνθρωπο και διεπόμενη από κανόνες κι αρχές, που διαμορφώνουν το αυτονόητο και φυσικό της καθημερινότητάς του, μια «μικροφύση» δηλαδή της πόλης. Διότι, οι μπουκαμβίλιες, οι κληματαριές, τα γιασεμιά, οι πασχαλιές, οι γαζίες, τα γιούλια, οι λεβάντες, τα δεντρολίβανα και τα τόσα άλλα φυτά της πρασιάς της αυλής, καθώς και οι μενεξέδες, οι βασιλικοί, οι τριανταφυλλιές, οι γαρυφαλλιές, οι γαρδένιες, οι καμέλιες, οι πανσέδες, τα γεράνια και τα τόσα άλλα ταπεινά λούλουδα της αλτάνας, των γλαστρών και των τενεκέδων της, ακόμη και τα μικρά καρποφόρα δεντράκια του γύρω χώρου (η λεμονιά, η κορομηλιά, η μουσμουλιά, η δαμασκηνιά, η βερυκοκιά κ.ά.), που σεμνά κάλυπταν γωνιές με τη διακριτική παρουσία τους, χωρίς να πιγκώνουν, ούτε να διεκδικούν σπάταλα τόπο, όλα αυτά ήταν το έμπα της «φύσης» της ελιάς του πεζοδρομίου στην εμπνοή του τόπου, στο χοροστάσι, στο αλώνι της ζωής. Η φύση της αυλής, η ταπεινή, του μέτρου και της συλλοής, ήτο η διαιώνια φύση του τόπου, η μεραστή κι ολόγιομη, που άχραντη έπρεπε ν’ αρμονίσει την πέτρα, το χώμα, τον ασβέστη, με την ψυχή των ανθρώπων, το άϋλο με το υλικό, και να του δώσει ζωή, να δώσει αποτέλεσμα σπουδαχτικό/δημιουργικό.

Θυμούμαι τη μάνα, που σε κάποιο απολογισμό της για τα έργα της στην αυλή, μου είχε εκμυστηρευθεί κάποτε όλο ζέση: «έχω πενήντα λούλουδα (έτσι αποκαλούσε τις φυτά της) εδώ, είναι τα δεύτερα παιδιά μου…» Η μάνα −η γεννήτρα κυρά, η αγία της ζωής− έδινε διάσταση ανθρωπινή στα δημιουργήματά της, τάβαζε πολύ ψηλά στην καρδιά, στο μυαλό, στην έγνοια της, μετά από μας −τα «πρώτα» παιδιά της… Τούτη η αντιμετώπιση δείχνει τη σημασία π’ αποδίδονταν στη βλάστηση της αυλής από τους ανθρώπους της, η οποία, μη συνειδητώς αλλά αυθόρμητα και με βεβαιότητα λογίζονταν ως πλάση. Ήταν η δημιουργημένη από τον άνθρωπο «φύση», οπού, αυτός κύρια είχε λόγο και παρουσία, ως πλάστης· αυτός μπορούσε να την κάμει ολύμπια, αυτός και χθόνια. Η απόλαψή της σήμαινε συμμετοχή, σήμαινε συνεργία στην πλάστρα ζωή, σήμαινε βίωση με το συνάνθρωπο, για νάχει νόημα η ζήση. Τα γεννήματα της μάνας λοιπόν, τα λούλουδά της, ήταν η προσφορά της, το δόσιμό της στο μικρό κόσμο της −το τόσο «λίγο» που μπορούσε!−, για να γένεται αυτός καλύτερος και ν’ απολαμβάνεται στα πλαίσια της κοινωνίας των ανθρώπων. Προσφέροντας το «λίγο της», ένοιωθε πληρότητα, αφού κοινωνούσε τον Ιχώρ της ζήσης στο μικρό της Σύμπαν, κι αυτό τής ήταν αρκετό. Η πληρότητα της επαφής με τα πρωτινά, τα θέμελα, στα διαιώνια του ανθρώπου πέλαα, απλοτέρα του προορισμού της έκαμαν τη ρίζα, κι αυτό οδηγούσε στις Ιθάκες της ζωής!

Είχε ρόλο υψηλό συνεπώς στο Σύμπαν της αυλής η «φύση της», ήτο θέμελη του σκοπού και του προορισμού του, και δεν ήτο απλά συνταφτιστή ενός συναισθήματος, μιας άποψης ή μιας ανάγκης (δεν είχε, π.χ., μόνον ρόλο κοσμητικό/αισθητικό). Γι’ αυτό κι έλεες ότι αν κάτι έλειπε από τούτα, ξένο θα ήταν το δημιούργημα, σαφώς φτωχότερο, μα κι αβέβαιο. Η ελιά με το πνέμα της λοιπόν, ως φλέβα αιμάτιζε το πεδίο, και η φύση της αυλής, με τις ευωδιές και τα χρώματά της, ροούσε κι έπνεε. Τούτη η εμφάνταστη, η λυρική απόδοση της αυλής, ήτο η αλήθεια της −ω πόσο μαγική τελικά μπορεί νάναι η ζωή αν τη δεις βαθιά!−, κι αυτό απεδείχθη όταν η ελιά εκόπη από τον αστόχαστο άνθρωπο, γιατί το απαιτούσε η διαπλάτυνση του δρόμου!, και ο κόσμος της αυλής συρρικνώθη, μαζεύθη, ρουφήχθη θαρρείς, κι άπνοος εσβήσθη…

Κοντά στα φυτά της αυλής, τη φύση της συμπλήρωνε η «πανίδα της»: το σαμιαμίδι, η αράχνη, ο τζίτζικας, η πεταλούδα, το χελιδόνι, ο πελαργός, το σπουργίτι, η κουκουβάγια κ.ά., ακόμη και το κανάρι στο κλουβί! Όλα είχαν χτυπόκαρδο ηχηρό, που συντονίζονταν με του ανθρώπου και δίναν παλμό στον τόπο. Ένοιωθες μια φυσική ζωή, παράλληλη με την ανθρώπινη να υπάρχει, σ’ έναν τόπο που έπαλλε. Η βουβή παρουσία του νιου χελιδονιού στη φωλιά του, το σούρσιμο της σαύρας, το ανέμελο και χωρίς προφυλάξεις πέταγμα του σπουργιτιού −πώλεγες σ’ εμπιστεύεται και δε φυλάγεται…−, το επαναλαμβανόμενο φώναγμα της κουκουβάγιας, το μονότονο τραγούδι του τζιτζικιού, το «βόσκημα» της πεταλούδας, το πλέξιμο του αραχνοϊστού, ήταν πράξεις της γης, που δήλωναν το ανάστημά της και φτιάχναν κόσμους φυσικούς, του μικροχώρου, στον οποίον −παρά την απλότητα και στενότητά του− χωρούσαν πράματα υψηλά: τα συναισθήματα και οι αλήθειες της ζωής, που δίναν πληρότητα και κάμαν Σύμπαν το μικρό πεδίο, και τον άνθρωπο πάγκοσμο −για όποιον, βέβαια, τάβλεπε και τάνοιωθε έτσι, και τέτοιος ήταν σίγουρα ο άνθρωπος της αυλής!..

Η εισβολή της «φύσης» στο χώρο, ήταν εισβολή του ανθρώπου σε αυτόν, αφού η φύση ήταν ανθρώπινο δημιούργημα. Εξάλλου ο χώρος κατελήφθη ως μέρος του φυσικού, και δεν απέβαλε αυτήν του την ιδιότητα όσο ο άνθρωπος εναρμόνιζε τα έργα και τις δραστηριότητές του με το πνέμα της φύσης, λειτουργώντας με την ιδέα ότι, και το τεχνητό γένεται φυσικό εάν η φύση το δεχτεί και το ενσωματώσει. Υπό αυτή την έννοια, δε θα ήτο δυνατό η «φύση» της αυλής να στεναχωρεί και να θίγει με την παρουσία της. Τουναντίον, ήτο επιθυμητή, προσφέροντας την πληρότητα που εντέλει επιδιωκόταν −ή επιζητούνταν αν θέλετε− για την κοινωνία των ανθρώπων. Το περιβάλλον της αυλής με τα στοιχεία του (τον περίβολο/μαντρότοιχο, που οριοθετούσε το έσω ανοικτό πεδίο και του έδιδε αξία· τον ασβέστη, που σκότωνε κάθε μικρόβιο της ζωής και παρέδιδε καθάριο τον τόπο στην προσφορά· τα φυτά και τα λούλουδα, που γέμιζαν μ’ ευωδιές και χρώματα το ανθρώπινο τοπίο και δίναν αίσθηση, διάθεση και πνοή· οι ζωικές παρουσίες του χώρου, που σκορπούσαν τρόγυρα ζωή, η οποία σιγόβοη «βροντούσε» το μικρό Σύμπαν), ήταν η προσφορά τής (δημιουργημένης) «φύσης» στον άνθρωπο, για να συναισθανθεί, να νοιώσει, να κοινωνήσει, κι ως συμμέτοχος και συμπράττης ν’ αναφανεί στον κόσμο του.

Λειτουργώντας έτσι ο άνθρωπος, ως κοινωνός, πονητής και συμπράττης στον τόπο, δεν ένοιωθε την (όποια) «κατάληψη» του χώρου ως κατάργηση της ιδιωτικότητάς του, παρά ως κάλεσμα για συμμέθεξη και κοινωνία, που βασιζόταν στην αρχή της συνεχούς προσφοράς και νοιάξης. Είναι χαρακτηριστικό το γεγονός ότι, η χελιδονοφωλιά της αυλής προστατεύονταν ως κάτι ιερό, και θεωρούνταν «αμάρτημα» η καταστροφή της. Εάν δε κάτι τη χαλνούσε, υποβοηθούνταν με κάθε τρόπο η επισκευή της, έτσι ώστε το έργο των χελιδονιών να γίνεται ευκολότερο −θυμούμαι που βάζαμε ξυλάκια σε εμφανές σημείο της αυλής, για να τα χρησιμοποιήσουν τα χελιδόνια στις επισκευές που έκαμαν. Ενώ, οι ίδιοι οι άνθρωποι της αυλής στήναν ασπίδες προστασίας της φύσης της στον ενάντιο εαυτό τους. Βλέπουμε έτσι ότι, το σαμιαμίδι θεωρούνταν γούρι για το σπίτι και ήταν λάθος ο σκοτωμός του· μια γρουσουζιά!

Η φύση λοιπόν −η μικρή της αυλής− έθαλλε, και τούτο πνοούσε τη ζωή, η οποία, ακράτητη ήθελε ν’ απλωθεί και να δώσει, βρίσκοντας πεδίο έκφρασης στο συμμέτοχο, στο συλλείτουργο. Σ’ ένα τέτοιο πνέμα, δε χωρούσαν ματαιότητες, δε χωρούσαν μικρότητες κι εγωισμοί· δινόταν η ζωή κι έπρεπε απ’ όλους −τους συμμέτοχους− να προσληφθεί.

 

 

Σχόλιο στη φωτογραφία:

 

Το δένδρο, το κλήμα, τα λουλούδια στον τοίχο, οι κότες, οι δυο ανθρώπινες ψυχές -μια αθωότητα, μια γλυκύτητα, μια τρυφερότητα, ένα ευ σου αφήνουν εικόνες σαν αυτές, χθεσινές. Η ζωή, η φύση, η μαγεία, το ύψος της μικρής φτωχικής αυλής, είναι στοιχεία ικανά να σε συνεπάρουν και να σε κάμουν κοινωνό στο δέον -αν φυσικά θεωρός θέλεις να γενείς και να συναισθανθείς τα κείμενα ως πνοές κι ανάσες ζωής. Δέστε όμορφα συνταιριάσματα: το φτωχικό, αρμοστό του λιτού· το λίγο ως πλέον· το αθώο γέμει και πληροί το κενό κι άπληρο· η φύση ξέχυτη στο ολίγο της· το ισχνό και γλίσχρο ενάντιο στο στείρο κι ανεπαρκές -ένας πλούτος ανείδωτης, αθεώρητης ζωής, κει στη φτωχική αυλή…

 

 

πηγή: http://dasarxeio.com/

 

Καρδίτσα - Σοφάδες. Δράση για την ανακύκλωση των παλιών ηλεκτρικών συσκευών

 

 

Μεγάλη ήταν η ανταπόκριση των κατοίκων των Σοφάδων στη δράση που πραγματοποιήθηκε στην πλατεία Αγίας Παρασκευής την Κυριακή 24 Μαΐου και αφορούσε την ορθή διαχείριση των παλιών ηλεκτρικών συσκευών. Η δράση πραγματοποιήθηκε στο πλαίσιο του προγράμματος LIFE INFOCYCLE.

Οι πολίτες των Σοφάδων είχαν την ευκαιρία μέσα από αμφίδρομη και διαδραστική επικοινωνία να μάθουν γιατί και πώς να διαχειρίζονται με ορθό περιβαλλοντικά τρόπο τις παλιές συσκευές τους. Οι παρευρισκόμενοι με μεγάλο ενδιαφέρον επισκέφτηκαν το ειδικά διαμορφωμένο trailer που υπήρχε στην πλατεία, το εσωτερικό του οποίου αναπαριστά πραγματικό χώρο σε μονάδα επεξεργασίας και παρακολούθησαν από άνθρωπο της Ανακύκλωση Συσκευών ΑΕ τη διαδικασία απορρύπανσης των οθονών τηλεοράσεων και υπολογιστών. Οι εκπρόσωποι του προγράμματος συζήτησαν με τους πολίτες, άκουσαν τους προβληματισμούς τους και έδωσαν απαντήσεις στα ερωτήματά τους σχετικά με την ανακύκλωση των ηλεκτρικών και ηλεκτρονικών τους συσκευών. Όσοι πολίτες επιθυμούσαν, έλαβαν μέρος στην κλήρωση για δύο ποδήλατα, απαντώντας σε τρεις απλές ερωτήσεις.

Στο container που υπήρχε στην πλατεία οι πολίτες άφηναν τις άχρηστες συσκευές τους που ήταν για πολύ καιρό στοιβαγμένες στα νοικοκυριά. Όλες οι ηλεκτρικές συσκευές που συγκεντρώθηκαν πήραν το δρόμο της ανακύκλωσης, βοηθώντας έτσι στην εξοικονόμηση των φυσικών πόρων και τον περιορισμό της μόλυνσης του περιβάλλοντος.

 

 

Τι είναι το Infocycle

 

Το διετές έργο INFOCYCLE ενέκρινε η Ευρωπαϊκή Επιτροπή, στο πλαίσιο του προγράμματος LIFE+, του χρηματοδοτικού μέσου της Ευρωπαϊκής Ένωσης για το περιβάλλον. Στο πρόγραμμα συμμετέχουν ως συντονιστής δικαιούχος το Συλλογικό Σύστημα Εναλλακτικής Διαχείρισης ΑΗΗΕ Ανακύκλωση Συσκευών Α.Ε. και ως συνδικαιούχοι οι Terra Nova ΕΠΕ Περιβαλλοντική – Τεχνική – Συμβουλευτική και η εταιρεία παραγωγής ΧΥΖ.

Το INFOCYCLE αποσκοπεί στην αντιμετώπιση του προβλήματος της μη περιβαλλοντικά ορθής διαχείρισης των ΑΗΗΕ από τα εμπλεκόμενα μέρη, μέσω της ενημέρωσής τους για τις βλαπτικές επιπτώσεις από αυτήν, αλλά και της εκπαίδευσής τους για την ορθή διαχείριση των ΑΗΗΕ σε 15 πόλεις στις Περιφέρειες Θεσσαλίας και Ηπείρου. Προκειμένου να επιτευχθεί ο στόχος αυτός πραγματοποιούνται ενέργειες επικοινωνίας και δράσεις εκπαίδευσης. Συγκεκριμένα, διεξάγεται Roadshow με επί τόπου συλλογή παλιών συσκευών και εκθεσιακό χώρο που αναπαριστά χώρο σε μονάδα επεξεργασίας. To Roadshow προβάλλεται μέσω τοπικών ενεργειών επικοινωνίας προς το κοινό, οι οποίες περιλαμβάνουν τοπική ραδιοφωνική εκστρατεία, online επικοινωνία και ενέργειες δημοσιότητας και επικοινωνούν το κεντρικό μήνυμα του Έργου. Επιπρόσθετα, οι δράσεις εκπαίδευσης περιλαμβάνουν τη διοργάνωση Ημερίδων για την ενημέρωση του συνόλου των εμπλεκομένων μερών στην αλυσίδα διαχείρισης των Αποβλήτων Ηλεκτρικού και Ηλεκτρονικού Εξοπλισμού (ΑΗΗΕ) και την εκπαίδευση on-site των συνεργαζομένων φορέων.

 

 

Για περισσότερες πληροφορίες:

 

κα Νατάσσα Βορηά – Διευθύντρια Marketing & Επικοινωνίας, Ανακύκλωση Συσκευών Α.Ε.,

email: nvoria@electrocycle.gr,

τηλ: 210 5319780,
Fax: 210 5319766.


πηγή: http://www.karditsanews.gr

Κύμα εθελοντισμού για το Γεφύρι της Πλάκας

 

 

Συγκινητικό είναι το ενδιαφέρον των Ελλήνων για την αναστήλωση του γεφυριού της Πλάκας, όπως καταγράφεται σε μεγάλη έρευνα που πραγματοποίησαν μεταπτυχιακοί φοιτητές του ΕΜΠ, που μετέχουν στο πρόγραμμα ανάπτυξης ορεινών όγκων, που φιλοξενείται στο Μέτσοβο.

Η κατάρρευση του γεφυριού από τη θεομηνία του Φεβρουαρίου δεν συγκλόνισε μόνο την κοινή γνώμη αλλά προκαλεί κι ένα τεράστιο κύμα εθελοντικής προσφοράς, ικανό να το ξαναχτίσει αρκεί βέβαια να ξεπεραστούν τα γραφειοκρατικά κι άλλα εμπόδια.

Όπως προέκυψε από την έρευνα των φοιτητών, ένας στους δύο πολίτες είναι διατεθειμένος να καταβάλλει χρήματα προκειμένου να αναστηλωθεί το μνημείο. Όσοι δήλωσαν ότι δεν προσφέρουν χρήματα το αποδίδουν αποκλειστικά και μόνο στην οικονομική τους αδυναμία.

Η έρευνα των φοιτητών διήρκησε ένα μήνα και το δείγμα είναι πανελλαδικό.

Στην παρουσίαση που έγινε, παραβρέθηκαν μεταξύ των άλλων ο Περιφερειάρχης Ηπείρου και οι δήμαρχοι Μετσόβου Κώστας Τζαφέας, Βορείων Τζουμέρκων Γιάννης Σεντελές και Κόνιτσας Ανδρέας Παπασπύρος.

 

 

πηγή: http://www.epiruspost.gr/

 

Θρέψη φυτών από υγρά απόβλητα βιολογικών καθαρισμών

 Μια ιδιαίτερα θρεπτική τροφή για φυτά κατάφεραν να παράγουν, στο εργαστήριο, επιστήμονες του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, χρησιμοποιώντας τα υγρά απόβλητα του βιολογικού καθαρισμού της ΕΥΑΘ, στο Αγγελοχώρι.

 

Επί του θέματος ο Αναστάσιος Ζουμπούλης, καθηγητής στο Εργαστήριο Γενικής Ανόργανης Χημικής Τεχνολογίας, του Τμήματος Χημείας ΑΠΘ, ανέφερε τα εξής:

 

Βασικό συστατικό του "εκλεκτού εδέσματος" για αγροτικές καλλιέργειες είναι ο φώσφορος, ένα στοιχείο μη ανανεώσιμο, που είναι βασικό για την ανάπτυξη όλων των οργανισμών, δεν μπορεί να αντικατασταθεί από άλλα στοιχεία, βρίσκεται στα λιπάσματα και, μάλιστα, εισάγεται από χώρες εκτός Ευρωπαϊκής Ένωσης, όπως το Μαρόκο.

 

Ο φώσφορος υπάρχει στα υγρά επεξεργασμένα απόβλητα των βιολογικών καθαρισμών και όταν καταλήγει στον υδάτινο αποδέκτη, δημιουργεί περιβαλλοντικά προβλήματα. Το γεγονός αυτό προσδίδει ακόμη μεγαλύτερη αξία στη μέθοδο που ανέπτυξαν οι επιστήμονες του ΑΠΘ και εφαρμόζεται για πρώτη φορά στην Ελλάδα σε πιλοτικό επίπεδο.

 

«Ξεκινώντας τις προσπάθειες και τις μελέτες για την ανάκτηση φωσφόρου από τα επεξεργασμένα υγρά απόβλητα του βιολογικού καθαρισμού, στο πλαίσιο του έργου PhoReSE - Phosphorous Recovery from Secondary Effluent, που υλοποιείται με το Επιχειρησιακό Πρόγραμμα 'Ανταγωνιστικότητα και Επιχειρηματικότητα', εξετάσαμε την τεχνολογία του στρουβίτη που χρησιμοποιείται αυτή τη στιγμή στην Ευρώπη. Καθώς, όμως, αυτή εφαρμόζεται σε υπό επεξεργασία ρεύματα αποβλήτων εντός του βιολογικού καθαρισμού με υψηλές συγκεντρώσεις φωσφόρου, στραφήκαμε στην ανάκτησή του από τα απόβλητα της τελικής επεξεργασίας, που είναι σε ποσότητα πολύ περισσότερα και περιέχουν φώσφορο σε χαμηλές συγκεντρώσεις» εξηγεί ο Αναστάσιος Ζουμπούλης.


πηγή: http://www.paseges.gr/
 

Πώς να διώξεις τις μυρωδιές από το πλυντήριο

 

Tόσες μπουγάδες αφήνουν τα «αποτυπώματά» τους στον κάδο του πλυντηρίου σου, καθώς λίγο η υγρασία, λίγο τα άλατα, λίγο τα υπολείμματα από το απορρυπαντικό και το μαλακτικό δημιουργούν μια άσχημη μυρωδιά, που δεν λέει να φύγει.

 

 

Τι μπορείς να κάνεις;

 

Για αρχή, καλό είναι μετά από κάθε πλύση να αφήνεις λίγο ανοιχτή την πόρτα του πλυντηρίου και τη θήκη του απορρυπαντικού.

 

Έπειτα, φρόντισε 2-3 φορές το χρόνο να πλένεις τον κάδο, τη θήκη και το λάστιχο του πλυντηρίου.

 

Η διαδικασία είναι απλή. Βάζεις το πλυντήριο σε λειτουργία (σε υψηλή θερμοκρασία) και όταν ο κάδος γεμίσει νερό, ρίχνεις στη θήκη του απορρυπαντικού δύο φλιτζάνια λευκό ξίδι (ή μαγειρική σόδα σε ποσότητα αντίστοιχη του απορρυπαντικού). Αφήνεις το υλικό σου να κάνει τη δουλειά του και λες αντίο στις μυρωδιές! Μην ξεχάσεις, ωστόσο, στο τέλος της διαδικασίας να κάνεις και ένα ξέπλυμα με σκέτο νερό.

 

Όσο για τη θήκη, αρκεί να την αφήσεις λίγη ώρα σε μία λεκάνη με ζεστό νερό, ώστε να μαλακώσουν τα υπολείμματα, τα οποία θα απομακρύνεις με λίγο τρίψιμο.

 

Τέλος, το λάστιχο μπορείς να το καθαρίσεις χρησιμοποιώντας ένα μείγμα από ξίδι και ζεστό νερό. Μούλιασε ένα πανάκι στο μείγμα αυτό και τρίψε με αυτό το λάστιχο. Απομάκρυνε τυχόν υπολείμματα με ένα καθαρό, νωπό πανί.


πηγή: http://www.greenpeace.org/