«Απετάξω τω Λιγνίτη;» Παναγιωτάκης: «ΑΠΕταξάμην»

Από τον Αύγουστο του 1950 που ιδρύεται η Δημόσια Επιχείρηση Ηλεκτρισμού (για να λειτουργήσει "χάριν του δημοσίου συμφέροντος") η ΔΕΗ στράφηκε στην αξιοποίηση των εγχώριων πηγών ενέργειας και τα πλούσια λιγνιτικά κοιτάσματα του ελληνικού υπεδάφους άρχισαν να εξορύσσονται και να χρησιμοποιούνται ως καύσιμη ύλη στις λιγνιτικές μονάδες ηλεκτροπαραγωγής που δημιουργούσε.

Έκτοτε, αυτή ήταν και η βασική πορεία στην οποία κινήθηκε η επιχείρηση (με παράλληλη, φυσικά, ανάπτυξη άλλων δομών όπως υδροηλεκτρικά, ΑΠΕ κοκ) και με τα δεδομένα αυτά κατάφερε να αναπτυχθεί και να καταστεί η μεγαλύτερη βιομηχανική επιχείρηση της χώρας.

Με βάση και οδηγό εξέλιξης τον λιγνίτη, η ΔΕΗ έφερε σε πέρας το σπουδαίο έργο του εξηλεκτρισμού της χώρας δημιουργώντας ταυτόχρονα το μεγαλύτερο μέρος της βαριάς Ελληνικής βιομηχανίας.

Σήμερα 68 ολόκληρα χρόνια μετά, αποφάσισαν ότι ο λιγνίτης δεν είναι καλός και ότι τα πράγματα πρέπει να αλλάξουν!!!

Είναι χαρακτηριστικό το γεγονός ότι τον τελευταίο καιρό ο Πρόεδρος της επιχείρησης κ. Παναγιωτάκης –με ένα πιστόλι στον κρόταφο το οποίο πιστόλι μόνον αυτός βλέπει- και με πολύ «βαριά καρδιά», προσπαθεί να πείσει ότι η πώληση του 40% του λιγνιτικού χαρτοφυλακίου της ΔΕΗ, επιβάλλεται από τους θεσμούς και είναι αναπόφευκτη.

Χθες, (από το βήμα του 10ου Περιφερειακού Συνεδρίου για την Παραγωγική Ανασυγκρότηση της Πελοποννήσου), εγκαταλείποντας το ύφος «με βαριά καρδιά» και «φορώντας» το ύφος «με ελαφρά τη καρδία», χωρίς καμία προσπάθεια και θέληση (προφανώς) να κρατήσει κανένα πρόσχημα, δήλωσε πως «Ο λιγνίτης, με επιχειρηματικά κριτήρια, είναι δυσβάσταχτος για τη ΔΕΗ», πως «τα κεφάλαια από την πώληση των λιγνιτικών μονάδων της ΔΕΗ θα διατεθούν για επενδύσεις στις ΑΠΕ» και πως «η πώληση των λιγνιτικών μονάδων και των ορυχείων που τις τροφοδοτούν, αποτελεί θετική εξέλιξη για τη ΔΕΗ που απαλλαγμένη πλέον από το βάρος του λιγνίτη, θα μπορεί να στραφεί σε επενδύσεις στο εξωτερικό ώστε να αναδειχθεί σε περιφερειακή δύναμη, αλλά και στις ΑΠΕ».

Ούτε την πρώτη του Απρίλη θα περίμενε κανείς να ακούσει τέτοιου είδους δηλώσεις οι οποίες αποκτούν πλέον μορφή «ντελίριο».

Ούτε λίγο, ούτε πολύ ο κ. Παναγιωτάκης θέλει να απαλλαγεί από τον λιγνίτη επειδή είναι ασύμφορος και να τον φορτώσει στις πλάτες των ιδιωτών για τους οποίους ο λιγνίτης θα γίνει «Transformers» και ξαφνικά δεν θα είναι ασύμφορος αλλά … κερδοφόρος!!!

Ούτε λίγο, ούτε πολύ ο κ. Παναγιωτάκης υποτιμά τη νοημοσύνη των πολιτών τούτης της χώρας και μετά από σχεδόν έναν αιώνα «άριστης συνεργασίας, σύμπλευσης και συμπόρευσης» ΔΕΗ-Λιγνίτη, θέλει να πείσει ότι το μοντέλο αυτό δεν είναι καλό και ότι ένα μοντέλο βασισμένο στις ΑΠΕ θα είναι καλύτερο!!!

Ούτε λίγο, ούτε πολύ ο κ. Παναγιωτάκης πιστεύει (αίφνης) ότι ο λιγνίτης (το ΕΘΝΙΚΟ ΜΑΣ ΚΑΥΣΙΜΟ, ο μαύρος χρυσός της Ελληνικής γης που έδωσε στην ηλεκτρική ενέργεια τον χαρακτήρα του «κοινωνικού αγαθού», που δίνει φθηνό ρεύμα στον καταναλωτή, που είναι το μοναδικό καύσιμο που μπορεί να εγγυηθεί την ευστάθεια του συστήματος), είναι σήμερα για την επιχείρηση … βαρίδιο!!!

Δυστυχώς όμως για τον κ. Παναγιωτάκη και για τους κυβερνώντες οι πολίτες ξέρουν πολύ καλά τι γίνεται.

Κανένας δεν μπορεί να τους ξεγελάσει για κάτι που, τώρα πια, είναι απολύτως σαφές και εμφανές.

Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι με τα υπάρχοντα δεδομένα (με τη Μελίτη και τη Μεγαλόπολη προς πώληση, με «Αμύνταιο» και «Καρδιά» να μην παίρνουν παράταση λειτουργίας, με την γενικότερη προσπάθεια για απαξίωση των λιγνιτών, με τη λειτουργία των μονάδων 1,2,3,4 του Αγ. Δημητρίου υπό συγκεκριμένα περιβαλλοντικά standards) η ΔΕΗ το 2020 θα μείνει ΜΟΝΟ με δύο μονάδες (την Άγιος Δημήτριος V και την Πτολεμαΐδα V).

Αυτός λοιπόν είναι ο στόχος τους;

Αυτό θα είναι το αποτέλεσμα του φιλόδοξου ενεργειακού σχεδιασμού;

Να συρρικνώσουμε την λιγνιτική δύναμη της ΔΕΗ και να αναπτύξουμε τις ΑΠΕ τις οποίες βλέπουν σαν τον «άσσο» που θα φέρουν την ανάπτυξη και θα «βγάλει» τη ΔΕΗ στις αγορές του εξωτερικού;

Η ΔΕΗ ανάπτυξε δραστηριότητα στις ΑΠΕ παράλληλα με την εκμετάλλευση των λιγνιτών και η προσπάθειά που γίνεται σήμερα να εμφανιστεί ο λιγνίτης σαν εμπόδιο για την περαιτέρω ανάπτυξη των ανανεώσιμων, είναι τουλάχιστον εξωφρενική.

ü Σαν ΣΠΑΡΤΑΚΟΣ ουδέποτε ταχθήκαμε κατά των ανανεώσιμων. Άλλο όμως η παράλληλη ανάπτυξη και άλλο αυτό που επιδιώκουν.
ü Σαν ΣΠΑΡΤΑΚΟΣ υπερασπιστήκαμε τον λιγνίτη και τον κρατήσαμε στην πρώτη θέση για την παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας και η στάση μας αυτή δεν πρόκειται να αλλάξει ποτέ.
ü Σαν ΣΠΑΡΤΑΚΟΣ θυμίζουμε στον κ. Παναγιωτάκη ότι το 2015, ως νέα Διοίκηση, ασπαζόταν μετά παρρησίας το ενεργειακό δόγμα «περισσότερος λιγνίτης για φθηνότερη ενέργεια» και μιλούσε για ενίσχυση της παραγωγής ενέργειας από λιγνίτη κάνοντας λόγο για «εθνικό καύσιμο με το οποίο μας προίκισε η φύση», συνδέοντας την αύξηση της συμμετοχής του λιγνίτη με τη μείωση του κόστους ηλεκτρικού ρεύματος για τους πολίτες.

Αρκετά «θύματα» δημιούργησαν οι δήθεν μνημονιακές υποχρεώσεις.
Αρκετή ανοχή επιδείξαμε στα «τερατουργήματα» που ξεστομίζονται.
Εφεξής, ο καθένας θα αναλαμβάνει την ευθύνη του και θα πληρώνει το αντίτιμο των όσων λέει και πράττει.

 

Υ.Γ Αρκετά διαπιστευτήρια δόθηκαν σε τρίτους από τον Πρόεδρο της επιχείρησης. Καλό θα ήταν να αρχίσει να δίδει και μερικά σε εργαζόμενους και καταναλωτές γιατί μία ανανεωμένη θητεία δε θα σημαίνει ΤΙΠΟΤΑ όταν η ζυγαριά θα γέρνει προς την πλευρά που είναι φορτωμένη με αγανάκτηση, απαξίωση, θυμό και αμφισβήτηση.

 

Γραφείο Τύπου

 

 

πηγή: http://parathrhthsflorina.blogspot.gr/

Φτιάχνουμε και φοράμε "Μάρτη" για να θυμόμαστε ότι πρέπει να προστατευόμαστε από τον ήλιο

 

 

Επιμέλεια Αγγελική Μήλιου, βιολόγος

 

Σύμφωνα με τη λαϊκή παράδοση, ο "Μάρτης" προστατεύει τα πρόσωπα των παιδιών από τις ακτίνες του μαρτιάτικου ήλιου. Φτιάχνεται την τελευταία ημέρα του Φεβρουαρίου και φοριέται είτε σαν δαχτυλίδι στα δάχτυλα, είτε στον καρπό του χεριού σαν βραχιόλι.

 

Έχει περάσει η εποχή που τα παιδιά φορούσαν από την 1η του Μάρτη, στον καρπό του χεριού τους ένα βραχιολάκι, φτιαγμένο από στριμμένη άσπρη και κόκκινη κλωστή, τον "Μάρτη" ή "Μαρτιά" ή "Μαρτίτσια". Το κόκκινο και το λευκό συμβόλιζαν την αγνότητα και τη χαρά. Σε κάποιες παραδόσεις αναφέρεται και μία χρυσή κλωστή ώστε να συμβολίζεται και η αφθονία.

Ο Μάρτης πήρε το όνομα του από το λατινικό όνομα του θεού Άρη (Mars = Άρης). Είναι ο πρώτος μήνας του ρωμαϊκού ημερολογίου και αντιστοιχεί με το μήνα Ελαφηβολιώνα των Αρχαίων Ελλήνων.

 

 

Για την συνέχεια του άρθρου δείτε στον παρακάτω σύνδεσμο:

https://www.alexpolisonline.com/2015/03/blog-post_75.html#ixzz58aCB5Z5b

Αγρο-οικολογία. Ουτοπία ή ανάγκη;

 

 

ΓΕΡΑΣΙΜΟΣ ΑΡΑΠΗΣ
(ΚΑΘΗΓΗΤΗΣ ΤΜΗΜΑ ΕΠΙΣΤΗΜΗΣ ΦΥΤΙΚΗΣ ΠΑΡΑΓΩΓΗΣ
ΣΧΟΛΗ ΑΓΡΟΤΙΚΗΣ ΠΑΡΑΓΩΓΗΣ ΥΠΟΔΟΜΩΝ ΚΑΙ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝΤΟΣ)

 

Είναι αποδεδειγμένο σήμερα ότι οι πρακτικές της συμβατικής γεωργίας υποβαθμίζουν παγκοσμίως το περιβάλλον και οδηγούν στη μείωση της βιοποικιλότητας, διαταράσσουν την ισορροπία των φυσικών οικοσυστημάτων και τελικά εξαντλούν τη βάση των φυσικών πόρων, στα οποία βασίζεται η γεωργία και – ασφαλώς – το ανθρώπινο γέvos. Η συμβατική γεωργία πέτυχε τις υψηλές αποδόσεις της κυρίως με την αύξηση των γεωργικών εισροών. Οι εισροές αυτές περιλαμβάνουν τα υλικά συστατικά όπως, το νερό άρδευσης, τα λιπάσματα και τα εντομοκτόνα, την ενέργεια που χρησιμοποιείται για την κατασκευή των υλικών αυτών και το κόστος συντήρησης του εξοπλισμού των αγροκτημάτων και των συστημάτων άρδευσης, και φυσικά, την τεχνολογία με τη μορφή των υβριδικών σπόρων, των νέων μηχανημάτων και των νέων αγροχημικών. Όλες αυτές οι εισροές έρχονται έξω από το αγροοικοσύστημα και η εντατική τους χρήση έχει αρνητικές συνέπειες για τα κέρδη του αγρότη – παραγωγού. Σε μια γεωργική έκταση, όσο περισσότερο χρησιμοποιούνται οι πρακτικές της συμβατικής γεωργίας, τόσο περισσότερο αυτή εξαρτάται από τις εξωτερικές εισροές.

Καθώς η εντατική καλλιέργεια και η μονοκαλλιέργεια υποβαθμίζουν την γονιμότητα του εδάφους, όλο και περισσότερο αναγκαίες γίνονται οι εισροές αζώτου και λοιπών θρεπτικών στοιχείων.

Κατά συνέπεια, η γεωργία δεν μπορεί να είναι αειφόρος, όσο αυτή παραμένει εξαρτημένη από τις εισροές. Πρώτον, διότι οι φυσικοί πόροι, από τους οποίους προέρχονται πολλές από τις εισροές, δεν είναι ανανεώσιμοι και τα αποθέματα τους είναι περατά. Δεύτερον, διότι η εξάρτηση από τις εξωτερικές εισροές καθιστά την αγροτική παραγωγή ευάλωτη στις ελλείψεις των αποθεμάτων, τις διακυμάνσεις των αγορών και τις αυξήσεις των τιμών.

 

 

Στο μεγαλύτερο μέρος της ιστορίας της γεωργίας, οι άνθρωποι έχουν αυξήσει την γενετική ποικιλότητα των φυτών καλλιέργειας σε όλο τον κόσμο. Αυτό κατέστη δυνατό τόσο με την επιλογή μιας ποικιλίας συγκεκριμένων και συχνά τοπικά προσαρμοσμένων χαρακτήρων, μέσω της διασταύρωσης των φυτών, όσο και με την συνεχή αναζήτηση άγριων ειδών για τη δημιουργία δεξαμενών γονιδίων. Στις τελευταίες δεκαετίες όμως, η συνολική γενετική ποικιλότητα των αγροτικών φυτών έχει μειωθεί. Πολλές ποικιλίες έχουν εξαφανιστεί και ένας μεγάλος αριθμός οδεύει προς την εξαφάνιση. Εν τω μεταξύ, η γενετική βάση των περισσοτέρων φυτών μείζονος καλλιέργειας έχει καταστεί σε μεγάλο βαθμό ομοιόμορφη. Για παράδειγμα, μόνο έξι ποικιλίες αραβοσίτου χρησιμοποιούνται για το 70% της καλλιέργειας αραβοσίτου παγκοσμίως.

Η απώλεια αυτή της γενετικής ποικιλότητας συνέβη κυρίως λόγω της έμφασης που δόθηκε από τη συμβατική γεωργία στα βραχυπρόθεσμα οφέλη. Όταν αναπτύχθηκαν οι ποικιλίες υψηλής απόδοσης, εμφανίστηκε η τάση αυτές να γίνουν αποδεκτές σε βάρος άλλων ποικιλιών, ακόμη και όταν οι ποικιλίες που αντικατέστησαν είχαν πολλούς επιθυμητούς χαρακτήρες.

Η γενετική ομοιογένεια μεταξύ των φυτών καλλιέργειας είναι επίσης συνδεδεμένη με τη μεγιστοποίηση της παραγωγικής αποτελεσματικότητας, διότι επιτρέπει τη σταθεροποίηση των διαχειριστικών πρακτικών. Το πρόβλημα όμως είναι ότι η αυξανόμενη γενετική ομοιομορφία των φυτών καλλιέργειας τα κάνει, στο σύνολό τους, να είναι περισσότερο ευάλωτα στις προσβολές των εντόμων και των παθογόνων, που αναζητούν αντίσταση στα εντομοκτόνα και στα αμυντικά συστατικά των ίδιων των φυτών. Καθιστά επίσης τα φυτά περισσότερο ευάλωτα στις αλλαγές του κλίματος και των άλλων περιβαλλοντικών παραγόντων. Το πρόβλημα αυτό χειροτερεύει από την επακόλουθη συρρίκνωση του μεγέθους της γενετικής δεξαμενής του κάθε φυτού καλλιέργειας, γιατί απ’ όλο και λιγότερες ποικιλίες αντλούμε ανθεκτικά ή προσαρμοσμένα γονίδια.

Η γεωργία του μέλλοντος προκειμένου να είναι σε θέση να διαθρέψει τον ολοένα αυξανόμενο ανθρώπινο πληθυσμό, πρέπει να είναι αφενός αειφόρος, αφετέρου υψηλά παραγωγική. Οι δυο αυτές προκλήσεις υποδηλώνουν ότι δεν μπορούμε πολύ εύκολα να εγκαταλείψουμε τις συμβατικές πρακτικές και να επιστρέφουμε στις παραδοσιακές, τοπικές πρακτικές. Μολονότι η παραδοσιακή γεωργία μπορεί να παράσχει πρότυπα και πρακτικές αξιόλογες για την ανάπτυξη της αειφόρου γεωργίας, δεν μπορεί να παράγει τις ποσότητες των τροφίμων που απαιτούνται για την προμήθεια των πυκνοκατοικημένων και συχνά απομεμακρυσμένων αστικών κέντρων και την πλήρη κάλυψη των παγκόσμιων αγορών, λόγω του ότι αυτή εστιάζει κυρίως το ενδιαφέρον της στην κάλυψη τοπικών και μικρής κλίμακας αναγκών. Κατά συνέπεια, αυτό που απαιτείται, είναι μια νέα προσέγγιση στη γεωργία και την αγροτική ανάπτυξη, η οποία οικοδομείται πάνω στις αρχές της διατήρησης των πόρων της παραδοσιακής, τοπικής και μικρής κλίμακας γεωργίας, ενώ ταυτόχρονα σχεδιάζεται πάνω στην άριστη-καινοτόμο γνώση και στις σύγχρονες μεθόδους της γεωργίας. Η προσέγγιση αυτή ενσωματώνεται στην επιστήμη της Αγρο-οικολογίας.

 

 

Η Αγρο-οικολογία παρέχει την αναγκαία γνώση και μεθοδολογία για την ανάπτυξη μιας γεωργίας, η οποία από τη μια πλευρά είναι περιβαλλοντικά ανθεκτική και από την άλλη, ορίζεται ως «η εφαρμογή των οικολογικών απόψεων και αρχών στο σχεδιασμό και τη διαχείριση αειφόρων αγροτικών οικοσυστημάτων», δηλαδή να είναι και υψηλά παραγωγική και οικονομικά βιώσιμη. Ανοίγονται έτσι ορίζοντες στην ανάπτυξη νέων παραδειγμάτων για τη γεωργία, διότι εν μέρει, τέμνει τη διάκριση μεταξύ της παραγωγής της γνώσης και τη εφαρμογής της. Αξιολογεί επίσης την τοπική, εμπειρική γνώση των αγροτών – παραγωγών, το μοίρασμα της γνώσης αυτήε και ιην εφαρμογή ins στον κοινό πλέον σκοπό ins αειφορίας.

Οι οικολογία μέθοδοι και αρχές αποτελούν λοιπόν τον ακρογωνιαίο λίθο ins Αγρο-οικολογίας. Αυτές είναι απαραίτητες για να καθοριστεί εάν μια συγκεκριμένη γεωργική πρακτική ή απόφαση διαχείρισης είναι αειφόρος. Με βάση αυτές, είναι πλέον δυνατό να αναπτυχθούν πρακτικές οι οποίες ελαχιστοποιούν τις εξωτερικές εισροές -μειώνοντας τις αρνητικές επιπτώσεις τους – και εισάγουν συστήματα σχεδιασμού και διαχείρισης που βοηθούν τους αγρότες να διατηρούν στο διηνεκές τα αγροκτήματά τους και τις αγροτικές δραστηριότητές τους. Οι δύο επιστήμες από τις οποίες προήλθε η Αγρο-οικολογία, δηλαδή η Γεωπονία και η Οικολογία, είχαν πάντα μια σχέση στη διάρκεια του εικοστού και του εικοστού πρώτου αιώνα. Η Οικολογία ενδιαφέρθηκε πρωταρχικά για τη μελέτη των φυσικών συστημάτων, ενώ η Γεωπονία ασχολήθηκε με την εφαρμογή των μεθόδων της επιστημονικής έρευνας στη γεωργική πρακτική. Τα όρια ανάμεσα στην καθαρή επιστήμη και τη φύση από τη μια μεριά, και την εφαρμοσμένη επιστήμη και τη ανθρώπινη διαβίωση από την άλλη, διατήρησαν τις δυο επιστήμες σχετικά απομακρυσμένες, με την γεωργία να παραμένει στο κέντρο του ενδιαφέροντος της Γεωπονίας. Με κάποιες εξαιρέσεις, μόλις σχετικά πρόσφατα, δόθηκε μεγαλύτερη προσοχή στην οικολογική ανάλυση της γεωργίας.

Από την δεκαετία του 1990 πια. η Αγρο-οικολογία είχε αναδειχθεί ως επιστημονικός κλάδος με καθορισμένο εννοιολογικό πλαίσιο και συγκεκριμένη μεθοδολογία για την ολοκληρωμένη μελέτη των αγροοικοσυστημάτων, συμπεριλαμβανομένων των ανθρωπογενών και των περιβαλλοντικών στοιχείων. Σύμφωνα με αυτή την ολιστική άποψη, ένας τόπος που χρησιμοποιείται για γεωργική παραγωγή θεωρείται ως ένα σύνθετο σύστημα στο οποίο οι οικολογικές διεργασίες υφίστανται μαζί με τις ανθρωπογενείς δραστηριότητες (οικονομία και κοινωνικές-πολιτιστικές). Η Αγρο-οικολογία εστιάζει έτσι στη δυναμική μεταξύ αυτών των διεργασιών και ως αποτέλεσμα αυτής της νέας προσέγγισης, αναδύθηκαν τα «οικολογικά θεμέλια της γεωργίας», μια σειρά από αρχές και έννοιες που βοηθούν στην επίτευξη της βιωσιμότητας και την παροχή περιβαλλοντικών και οικοσυστημικών υπηρεσιών από τη γεωργία. Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα εφαρμογής της Αγρο-οικολογίας είναι η βιολογική γεωργία. Ο όρος βιολογική ή οικολογική γεωργία δηλώνει την ήπια, φιλική προς το περιβάλλον γεωργία η οποία δεν βασίζεται στη χρήση εξωτερικών εισροών, όπως ανόργανα λιπάσματα και χημικά φυτοφάρμακα. Πιο συγκεκριμένα η βιολογική γεωργία είναι ένα σύστημα παραγωγής βασιζόμενο στην αμειψισπορά των καλλιεργειών, την ανακύκλωση των φυτικών οργανοχουμικών υπολειμμάτων και της ζωικής κοπριάς, τη χλωρή λίπανση, τη λελογισμένη χρήση των γεωργικών μηχανημάτων και τις βιολογικές μορφές καταπολέμησης. Ο άρτιος συνδυασμός των πρακτικών αυτών εξασφαλίζει: α) τη διατήρηση της γονιμότητας του εδάφους και την επαρκή θρέψη των φυτών και β) τον έλεγχο των εχθρών, ασθενειών και ζιζανίων των καλλιεργειών. Η βιολογική γεωργία ως στρατηγική αγροτικής ανάπτυξης ανταποκρίνεται στην ανάγκη για αειφόρο ανάπτυξη, ικανοποιώντας ταυτόχρονα την επιθυμία των καταναλωτών για μεγαλύτερη ασφάλεια και υψηλότερη ποιότητα στα τρόφιμα. Αποτελεί ένα ολιστικό σύστημα διαχείρισης και παραγωγής το οποίο προωθεί και υποστηρίζει την υγεία του αγρο-οικοσυστήματος, περιλαμβάνοντας τη βιοποικιλότητα, τους βιολογικούς κύκλους και τη βιολογική δράση του εδάφους. Δίνει επίσης έμφαση στη χρήση ενδογενών μέσων διαχείρισης και όχι στην εισαγωγή εξωγενών παραγόντων. λαμβάνοντας υπόψη ότι οι τοπίκες συνθήκες απαιτούν συστήματα προσαρμοσμένα σε αυτές.

Τα βασικότερα πλεονεκτήματα που προσφέρει η βιολογική γεωργία είναι η εφαρμογή μεθόδων παραγωγής φιλικών προς το περιβάλλον και τον καλλιεργητή, η αειφόρος διαχείριση των φυσικών πόρων, η διατήρηση ή και αύξηση της γονιμότητας του εδάφους, η μείωση της ενεργειακής κατανάλωσης και των εξωτερικών πόρων, η ενίσχυση της σταθερότητας των αγροτικών οικοσυστημάτων, η παραγωγή υγιεινών και ασφαλών τροφίμων και η εξασφάλιση υψηλότερων τιμών για τα προϊόντα σε σχέση με τα συμβατικά. Τέλος, η βιολογική γεωργία είναι συμβατή με τις ιδιαίτερες τοπογραφικές συνθήκες που συχνά συναντιόνται στη χώρα μας. π.χ. αναβαθμίδες, ή με σύγχρονες βέλτιστες πρακτικές, π.χ καλλιέργειες σε «μωσαϊκό».

Αναλογίζοντας τα παραπάνω πλεονεκτήματα, μήπως είναι αυτό που χρειάζεται η πρωτογενής παραγωγή σήμερα; Αν ναι, τότε η Αγρο-οικολογία δεν είναι ουτοπία.

 

 

πηγή: https://dasarxeio.com/ .

 

* Δημοσιεύτηκε στο περιοδικό ΤΡΙΠΤΟΛΕΜΟΣ
Περιοδική έκδοση του Γ.Π.Α.
Φθινόπωρο 2017 | ΤΕΥΧΟΣ 42

Κοινή επιστολή WWF Ελλάς και Greenpeace προς βουλευτές για εξορύξεις υδρογονανθράκων

 

 

Με αφορμή τα σχέδια νόμου για την έρευνα και εξόρυξη υδρογονανθράκων

 

Καλούμε τα μέλη της Βουλής των Ελλήνων να καταψηφίσουν τα νομοσχέδια του Υπουργείου Περιβάλλοντος για την παραχώρηση δικαιωμάτων έρευνας και εκμετάλλευσης υδρογονανθράκων στη «Θαλάσσια περιοχή 2, Ιόνιο Πέλαγος» και στις χερσαίες περιοχές «Άρτα-Πρέβεζα», «Αιτωλοακαρνανία» και «ΒΔ Πελοπόννησος», καθώς εγκλωβίζουν τη χώρα σε ένα εξαιρετικά ρυπογόνο και επικίνδυνο για ανθρώπους και περιβάλλον μοντέλο ανάπτυξης. Με τις συμβάσεις που βρίσκονται ενώπιόν σας, ένα μεγάλο τμήμα της έκτασης της χώρας, τόσο χερσαίας όσο και θαλάσσιας, δεσμεύεται από τις παραχωρήσεις.

 

Η εξόρυξη ορυκτών καυσίμων οδηγεί σε οικονομικό μαρασμό τις τοπικές οικονομίες. Σε αντίθεση με κάποιες αδιευκρίνιστες εκτιμήσεις που επικαλούνται με ευκολία οι αιτιολογικές εκθέσεις και οι στρατηγικές εκτιμήσεις που έχουν προηγηθεί, η εκμετάλλευση υδρογονανθράκων στην πραγματικότητα μονοπωλεί την οικονομική ζωή των περιοχών αυτών, δημιουργεί σχέση εξάρτησης από τις δραστηριότητες που πλαισιώνουν την εκμετάλλευση των κοιτασμάτων, συγκρούεται με υφιστάμενες δραστηριότητες (όπως ο τουρισμός) και υπονομεύει κάθε προοπτική για ζωντανές, καινοτόμες, ευπροσάρμοστες, ανθεκτικές και υγιείς τοπικές οικονομίες. Είναι χαρακτηριστικό πιο προχωρημένες συμβάσεις, όπως αυτή της περιοχής «Ιωαννίνων», προκαλούν ήδη έντονες τοπικές αντιδράσεις στην υλοποίηση του προγράμματος, το οποίο μάλιστα έχει ξεκινήσει χωρίς καμία ουσιαστική διαβούλευση και ενημέρωση των κατοίκων.

Ειδικά οι συμβάσεις που έχουν τεθεί στην κρίση της Βουλής των Ελλήνων,
- Επιτρέπουν την έρευνα και εξόρυξη υδρογονανθράκων μέσα σε πολύτιμους βιοτόπους του Εθνικού Συστήματος Προστατευόμενων Περιοχών. Είναι δυνατόν μέσα σε εθνικά πάρκα και περιοχές του Δικτύου Natura 2000 να ισχύουν δεκάδες ρυθμίσεις δραστηριοτήτων, αλλά να μην απαγορεύεται η εξαιρετικά επικίνδυνη εξόρυξη υδρογονανθράκων;
- Επιτρέπουν χωρίς καν να περιορίζουν την υδραυλική ρωγμάτωση (fracking) για την εξόρυξη σχιστολιθικού αερίου (shale gas) και βιτουμενιούχων σχιστόλιθων (shale oil). Παρά την έγγραφη απάντηση του Γενικού Γραμματέα Ενέργειας προς τις οργανώσεις μας ότι «το ζήτημα fracking [στην Ήπειρο] δεν υπάρχει ως πραγματικό ενδεχόμενο», καθώς δεν υπάρχουν «οι τεχνικές προϋποθέσεις», εντούτοις η αλήθεια είναι μια: στην Ελλάδα, το fracking δεν απαγορεύεται ρητά, ούτε καν σε προστατευόμενες περιοχές.
- Δεν προβλέπουν τη στοιχειώδη υποχρέωση υποβολής της φάσης των σεισμικών ερευνών σε εκτίμηση περιβαλλοντικών επιπτώσεων, ούτε καν εντός περιοχών Natura 2000. Είναι προφανές πως στόχος είναι η έρευνα και εκμετάλλευση με το μικρότερο κόστος για τις εταιρείες εξόρυξης, ακόμα και μέσα σε προστατευόμενες περιοχές.
- Διαιωνίζουν το καθεστώς αδιαφάνειας στον κλάδο των εξορύξεων, καθώς δεν προβλέπουν καν τη δημοσιοποίηση των Good Oilfield Practices, στις οποίες οι συμβάσεις παραπέμπουν συνέχεια.
- Δεν προβλέπουν τίποτα απολύτως για τη διασφάλιση ενός ελάχιστου επιπέδου κοινωνικής εποπτείας της εξαιρετικά επικίνδυνης αυτής δραστηριότητας με ευρεία συμμετοχική διαδικασία.
- Δεν υπάρχει η παραμικρή εποπτεία: οι αιτιολογικές εκθέσεις ομολογούν ανερυθρίαστα ότι ο εποπτευόμενος (Μισθωτής) «θα υποχρεούνται στην καταβολή συγκεκριμένου ποσού ετησίως, για την εκπαίδευση και κατάρτιση στελεχιακού δυναμικού» των εποπτευόμενων φορέων του (Δημοσίου/ΕΔΕΥ).
- Δεν δίνουν καμία εικόνα οικονομικής ωφέλειας για τη χώρα. Εκτός από την πρωτοφανή και σαρωτική διακινδύνευση σημαντικών φυσικών περιοχών και πολύτιμων πόρων που αποτελούν περιουσία με διαγενεακή αξία, τα οικονομικά των συμβάσεων δίνουν μια εικόνα αμφίβολων εσόδων για τον κρατικό προϋπολογισμό, τα οποία εξαρτώνται από το εισόδημα και τα κέρδη του μισθωτή.
- Δεν δίνουν καμία απολύτως εικόνα των οικονομικών και κοινωνικών δραστηριοτήτων στις ίδιες περιοχές, οι οποίες θίγονται σοβαρά από την εξόρυξη υδρογονανθράκων. Οι πολύ φτωχής ποιότητας στρατηγικές μελέτες των συμβάσεων παραχώρησης που έχουν ήδη εγκριθεί αναφέρουν ανερυθρίαστα ότι χωρίς εξορύξεις οι περιοχές αυτές μπορεί εμφανίσουν αύξηση των ψυχολογικών διαταραχών και κατανάλωση αλκοόλ. Το πόσο σοβαρές είναι τέτοιες δηλώσεις που προφανώς στερούνται επιστημονικής βάσης αφήνεται στην προσωπική κρίση του καθενός. Αλήθεια όμως, στην πολύ σοβαρή περίπτωση ατυχήματος, πώς υπολογίζεται η επίδραση της καταστροφής στα εισοδήματα και στις τοπικές οικονομίες;

Τα ορυκτά καύσιμα αποτελούν την κύρια αιτία πρόκλησης της κλιματικής κρίσης που εξελίσσεται και επηρεάζει σχεδόν κάθε γωνιά του πλανήτη. Ο περιορισμός της αύξησης της θερμοκρασίας στον 1,5oC, όπως αναφέρεται στη Συμφωνία του Παρισιού για το κλίμα απαιτεί μία άνευ προηγουμένου παγκόσμια προσπάθεια και αποτελεί ύψιστη ευθύνη απέναντι στις επόμενες γενιές. Η κύρωση των συμβάσεων μίσθωσης θα τοποθετήσει το ελληνικό κοινοβούλιο στη λάθος μεριά της ιστορίας.

 

Δείτε εδώ την επιστολή προς τους βουλευτές

Περισσότερες πληροφορίες:

Θεοδότα Νάντσου, επικεφαλής πολιτικής, WWF Ελλάς, tnantsou@wwf.gr
Δημήτρης Ιμπραήμ, διευθυντής εκστρατειών, Greenpeace, dimitris.ibrahim@greenpeace.org .


πηγή: http://www.wwf.gr/

Περιήγηση στην πανέμορφη Ναύπακτο

 

 

Η Πόλη των Καραβιών και της Ιστορίας

 

Η Ναύπακτος είναι μια παραθαλάσσια πόλη της Αιτωλοκαρνανίας στον Κορινθιακό κόλπο. Είναι χτισμένη στο Αντίρριο και στις εκβολές του Μόρνου. Αποτελεί μια απο τις αρχαιότερες ελληνικές πόλεις που γνώρισε περιόδους μεγάλης ακμής και συνδέθηκε με σημαντικά ιστορικά γεγονότα. Αυτό επιβεβαιώνεται απο την άρτια οχύρωσή της, η οποία ξεκινά απο το λιμάνι, συνεχίζεται με τρία αλλεπάλληλα τείχη και καταλήγει στο κάστρο.

 

Είναι πόλη με μεγάλη ιστορία και λέγεται πως πήρε το όνομά της απο τις λέξεις ναυς και πήγνυμι, που σημαίνει κατασκευάζω πλοίο. Για πρώτη φορά εμφανίζεται το 1104 π.Χ. με τους Δωριείς, οι οποίοι στην κάθοδό τους, χρησιμοποίησαν τη Ναύπακτο για να κατασκευάσουν υποτυπώδη πλοιάρια, (σχεδίες για την ακρίβεια), οπότε και το Ναύπακτος έμεινε κληρονομιά.

 

 

Για την συνέχεια του άρθρου και για περισσότερες φωτογραφίες δείτε στον παρακάτω σύνδεσμο: https://www.life-events.gr/apodraseis/periigisi-stin-panemorfi-nafpakto/#.WpZoLE1G3IU

Άγνωστο το πότε πραγματικά εξημερώθηκαν τα πρώτα άλογα

 

 

Νέα έρευνα φέρνει περισσότερα ερωτήματα παρά απαντήσεις

 

Τα πάνω - κάτω στο οικογενειακό δέντρο των αλόγων, τουλάχιστον με βάση τα όσα μέχρι σήμερα γνωρίζαμε, φέρνει μια νέα επιστημονική έρευνα, η οποία βασίζεται στην ανάλυση του DNA τους. Έτσι, αντί να δοθούν πιο ξεκάθαρες απαντήσεις με το πότε αυτά εξημερώθηκαν από τον άνθρωπο, προκύπτουν νέα ερωτηματικά.

Τα άλογα είναι πολύ σημαντικά για τον άνθρωπο, καθώς άλλαξαν την ιστορία του, με μια επανάσταση που έφεραν στις μετακινήσεις, στη γεωργία ακόμη και στον πόλεμο. Μια νέα μεγάλη διεθνής γενετική έρευνα ανατρέπει τις έως σήμερα γνώσεις μας για την προέλευση και το οικογενειακό δέντρο τους.

Η νέα ανάλυση του αρχαίου και συγχρόνου DNA των αλόγων -η πιο ολοκληρωμένη μέχρι σήμερα- ανατρέπει την κυρίαρχη θεωρία ότι τα πρώτα εξημερωμένα άλογα εμφανίσθηκαν πριν από 5.500 χρόνια στο Καζακστάν. Αντίθετα, δημιουργεί νέο μυστήριο, καθώς θεωρεί ότι τα σύγχρονα άλογα προέρχονται από κάποιον άλλο άγνωστο ακόμη άγριο πρόγονο.

Επίσης η νέα μελέτη συμπέρανε ότι τα θεωρούμενα σήμερα ως μόνα πραγματικά άγρια άλογα που ποτέ δεν εξημερώθηκαν (η μογγολική ράτσα Πρεβάλσκι), στην πραγματικότητα δεν είναι άγρια, καθώς προέρχονται από άλογα που κάποτε είχαν εξημερωθεί στο Καζακστάν.

Οι ερευνητές, με επικεφαλής τον καθηγητή παλαιογενετικής και μοριακής αρχαιολογίας Λουντοβίκ Ορλαντό του Εθνικού Κέντρου Επιστημονικών Ερευνών (CNRS) της Γαλλίας, που έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο περιοδικό «Science» και την οποία αναμεταδίδει το Αθηναϊκό Πρακτορείο Ειδήσεων, ανέλυσαν δείγματα γενετικού υλικού από 88 άλογα που έζησαν σε διάφορες περιοχές του κόσμου κατά τα τελευταία 5.000 χρόνια και, στη συνέχεια, έκαναν συγκρίσεις με το DNA συγχρόνων αλόγων. Όπως είπε ο Ορλαντό, προέκυψε έτσι ένα... αλογίσιο οικογενειακό δέντρο «που αποτελεί πραγματικό σοκ».

Μέχρι σήμερα οι περισσότεροι επιστήμονες πίστευαν ότι ο λαός των Μποτάι, μια αρχαία ομάδα κυνηγών και βοσκών, είχε εξημερώσει τα πρώτα άλογα στις στέπες του βόρειου Καζακστάν στην Κεντρική Ασία πριν από περίπου 5.500 χρόνια.

Η νέα μελέτη, όμως, αποκαλύπτει ότι τα σημερινά άλογα δεν προέρχονται εξελικτικά από τα άλογα των Μποτάι, καθώς μοιράζονται με εκείνα μόνο το 3% του DNA τους. Συνεπώς, ξανανοίγει το ερώτημα ποιοι ήταν οι άγριοι πρόγονοι των συγχρόνων αλόγων και ποιοι τα εξημέρωσαν πρώτοι.

Επιπλέον, αποκαλύπτεται με τη νέα έρευνα ότι τα σημερινά περίπου 2.000 εναπομένοντα άλογα Πρεβάλσκι -μόνο αυτά από όλα τα άλλα σύγχρονα άλογα- είναι μεν μη εξημερωμένα, όμως προέρχονται από τα πρώτα εξημερωμένα άλογα των Μποτάι, συνεπώς δεν μπορούν να θεωρηθούν τα τελευταία αυθεντικά άγρια άλογα που επιβιώνουν μέχρι σήμερα.

«Βρήκαμε ότι δεν έχουν απομείνει πια πραγματικά άγρια άλογα», δήλωσε ο ζωοαρχαιολόγος, 'Αλαν Ούτραμ, του βρετανικού Πανεπιστημίου του Έξετερ, ο οποίος συνεργάσθηκε με τον Ορλαντό. Με άλλα λόγια και όπως έλεγαν και οι αρχαίου ημών πρόγονοι, που είχαν σε τεράστια υπόληψη τα άλογα, «φτου και από την αρχή…».

 

 

πηγή: https://www.newsbeast.gr/

 

Tzoumerka Ski and Climb Festival 2018

 

 

Iδιαίτερη, άγρια ομορφιά και τέλειες συνθήκες για ορειβατικό σκι και διαδρομές αναρρίχησης χιονιού-πάγου σε όλες τις πλευρές του βουνού

 

Ένα από τα καλύτερα μέρη για ορειβατικό σκι και χειμερινή αναρρίχηση, με μεγάλη χρονική περίοδο χιονιού, είναι τα Τζουμέρκα.

 

Είναι ένα ορεινό συγκρότημα με ιδιαίτερη, άγρια ομορφιά και σπάνιες για τα Ελληνικά βουνά, χειμερινές συνθήκες. Κάθε χειμώνα δημιουργούνται, για μεγάλο διάστημα, τέλειες συνθήκες για ορειβατικό σκι και διαδρομές αναρρίχησης χιονιού-πάγου σε όλες τις πλευρές του βουνού.

 

Το Μάρτιο του 2016 διοργανώθηκε για πρώτη χρονιά το 1o Tzoumerka ski and climb festival, μια συνάντηση για ανθρώπους που κάνουν ορειβατικό σκι και σκαρφαλώνουν σε χειμερινές συνθήκες, με μεγάλη επιτυχία, με τους διοργανωτές να εκφράζουν τη φιλοδοξία να αποτελεί μια από τις μεγαλύτερες συναντήσεις ορειβατών και χιονοδρόμων στην Ελλάδα κάθε χρόνο.

 

Όσοι συμμετέχουν μπορούν να πραγματοποιήσουν διαδρομές με ορειβατικά σκι σε κορυφές και πλαγιές των Αθαμανικών Ορέων (Τζουμέρκα), σε οργανωμένες παρέες, ή να σκαρφαλώσουν στις απότομες παγωμένες ορθοπλαγιές τους.

 

Για το 2018 θα γίνει η ίδια συνάντηση στις 3 και 4 Μαρτίου, σε συνεργασία με τον Δήμο Bορείων Τζουμέρκων.

Για το πρόγραμμα της συνάντησης και άλλα δείτε στον παρακάτω σύνδεσμο:

 http://tilevoasartas.blogspot.gr/2018/02/tzoumerka-ski-and-climb-festival-2018.html#more