Πέμπτη 1 Μαΐου 2014

Ηλεία. Ποδηλατική διαδρομή Λεχαινών την Πρωτομαγιά

 
lexaina
 
Συνεπείς στο ραντεβού τους, μικροί και μεγάλοι ετοιμάζονται να λάβουν μέρος στη 2η Ποδηλατική Διαδρομή Λεχαινών, η οποία θα λάβει χώρα την 1η του Μαΐου 2014.
 
Σημείο εκκίνησης των ποδηλατών έχει οριστεί η πλατεία Αγίου Δημητρίου στα Λεχαινά και στις 10:30 το πρωί θα ξεκινήσουν όλοι με προορισμό το Αλιευτικό Καταφύγιο των Λεχαινών. Σημείο τερματισμού της ποδηλατικής διαδρομής θα αποτελέσει πάλι η πλατεία του Αγίου Δημητρίου στα Λεχαινά. Εκτός από τις… ορθοπεταλιές, την ίδια ημέρα θα λάβει χώρα επίσης ο δεύτερος διαγωνισμός Πρωτομαγιάτικου Στεφανιού. Στους συμμετέχοντες στην γιορτή- υποδοχή της Πρωτομαγιάς, στη δεύτερη ποδηλατοδρομία, θα δοθεί ως δώρο με κλήρωση ένα ποδήλατο. Σημειώνεται ότι η συμμετοχή είναι δωρεάν. 
 
Η εκδήλωση αυτή αποτελεί μια συνδιοργάνωση του Ομίλου Εθιμοτυπικών Εκδηλώσεων Λεχαινών, του Συλλόγου Φιλόμουσων Λεχαινών «Ορφεύς», του Συλλόγου Ερασιτεχνών Αλιέων Λεχαινών «Το Αγκίστρι», του Συλλόγου Γονέων και Κηδεμόνων μαθητών 2ου Δημοτικού Σχολείου Λεχαινών και της Αθλητικής Ένωσης Λεχαινών.
 
 

Λέσβος. Πρωτομαγιά στο Ακράσι - Γιορτή της Κούνιας

 
     
 
Του Μάϊ μήνα μια φορά
Που κελαηδούν τα' αηδόνια
Σε είδα και σ΄ αγάπησα
Και σ΄ αγαπώ ακόμα
 
Το Μάη μήνα μια φορά
που κελαηδούν αηδόνια,
τότε κι εγώ σε φίλησα
και το θυμούμαι ακόμα.

Πληροφορούμε όλους τους Ακρασιώτες και φίλους του Ακρασίου ότι η γιορτή της κούνιας θα γίνει την Πρωτομαγιά, ημέρα Πέμπτη, στο γραφικό εξωκλήσι των Αγίων Αναργύρων (100 μέτρα από το χωριό) κάτω από το πεύκα.
Θα στολιστεί η πατροπαράδοτη κούνια και θα τραγουδήσουμε τα τραγούδια της κούνιας στον παλιό παραδοσιακό σκοπό.
Θα υπάρχει και στολισμένο γαϊδουράκι για τα παιδιά.

Ο Σύλλογος μας ΑΚΡΑΣΙΩΝ θα προσφέρει κρασί, μπύρες και αναψυκτικά για τα παιδιά.
Επίσης θα υπάρχουν μεγάλες ψησταριές με κάρβουνα όπου οι παραβρισκόμενοι θα ψήσουν τα κρεατικά που θα έχουν φέρει μαζί τους.


πηγή: http://www.lesvosnews.net/
 

Αρκαδία. Η ωραία του Πάρνωνα…

 
Η Καστάνιτσα
Η Καστάνιτσα
…είναι η Καστάνιτσα! Είναι ίσως το ομορφότερο χωριό της Τσακωνιάς και του Πάρνωνα και ένα από τα ομορφότερα της Ελλάδας.


Θα το δείτε καθώς ανεβαίνετε από τον Άγιο Ανδρέα, να λάμπει κατάλευκο μέσα στα καστανοδάση, ως ένα εξαίσιο έργο των παλιών ασβεστάδων κατοίκων του. Τα σπίτια του χωριού σχηματίζουν ένα γοητευτικό λαβύρινθο απλωμένο στην πλαγιά. Όλα είναι πέτρινα, ασπρισμένα με ασβεστολάσπη και οι στέγες είναι σκεπασμένες με σταχτοπράσινο σχιστόλιθο του Πάρνωνα. Όπως θα διαπιστώσετε οι καμάρες, τα τόξα, οι μικρές λουλουδιασμένες αυλές, δίνουν ένα πολύ ρομαντικό τόνο στο χωριό, μια εικόνα μυθική, παραμυθένια. Αρκετά από αυτά είναι πυργόσπιτα χτισμένα από λαγκαδιανούς μαστόρους πριν από 300 χρόνια.

Θα ευχαριστηθείτε περίπατους γύρω από την κεντρική πλατεία και καθώς θα ανακαλύπτετε άλλη μια φωτογενή γωνιά του χωριού, θα φτάσετε στη Μεταμόρφωση του Σωτήρος (του 1780) το μητροπολιτικό ναό του χωριού. Έχει ξύλινο τέμπλο ρώσικης κατασκευής, δώρο της Αικατερίνης της Μεγάλης σε ένα πλούσιο κάτοικο της Οδησσού ο οποίος, λέει, καταγόταν από την Καστάνιτσα! Στη νότια άκρη του χωριού πάνω σε βράχο, στέκει και ο πύργος Καψαμπέλη με μια εντυπωσιακή θέα στα γύρω δάση. Οι ντόπιοι διηγούνται ότι εκεί μαζεύονταν τα γυναικόπαιδα για να προστατευθούν από τις επιθέσεις των Τούρκων. Η πλατεία της Καστάνιτσας είναι μικρή αλλά γραφικότατη, οι άνθρωποι του χωριού λίγοι αλλά φιλόξενοι και οι γωνίες για να το φωτογραφίσετε είναι αμέτρητες και πολύ βολικές. Ίσως πρόκειται για το πιο φωτογενές χωριό της Αρκαδίας!
 
Φεύγοντας απ’τη Καστάνιτσα μην ξεχάσετε να πάρετε, τι άλλο; γλυκό κάστανο από ντόπια κάστανα τα οποία εδώ αφθονούν. Αν δεν βιάζεστε, αξίζει να ακολουθήστε την καταπληκτική δασική διαδρομή ως το χωριό Πολύδροσο (παλιά Τσίντζινα) μέσα στα μυθικά ελατοδάση του Πάρνωνα.
 
               http://www.mythicalpeloponnese.gr/
 

Θεσσαλονίκη. Μαγιάτικη γιορτή οικολογίας και χειροτεχνίας

 
 
Στο πρώην Καρατάσιου, στις 4 Μαΐου
 
Η ομάδα ΠερΚα θα ανοίξει το προγραμμα των εργαστηρίων με τις δράσεις Ζωγραφίζουμε – ανακυκλώνουμε – φυτεύουμε και τη κηπουρική χωρίς σκάψιμο. Επίσης θα οργανώσει και το χαριστικό παζάρι.
 
ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ
 
11.00 Ζωγραφίζουμε και ανακυκλώνουμε
11.30 Κηπουρική χωρίς σκάψιμο
12.00 Κεραμική για παιδιά και μεγάλους
12.30 Οικολογική μελισσοκομία για αρχάριους
13.30 Μεταλλαγμένα και γονιδιακός καπιταλισμός
17.00 Ανταλλακτικό νόμισμα ΚΟΙΝΟ
17.30 Καλλυντικά και πειράματα στα ζώα
18.00 Επεξεργασία μαλλιού (felt)
19.00 Ομιλία για το νερό
 
πηγή: http://www.back-to-nature.gr/
 

Γιάνη Κορδάτου*, Το ιστορικό της Εργατικής Πρωτομαγιάς


 
Η εργατική Πρωτομαγιά, ή πιο σωστά η κόκκινη Πρωτομαγιά, έχει την ιστορία της. Δεν καθιερώθηκε έτσι στα καλά καθούμενα σαν η πιο επίσημη γιορτή της οργανωμένης εργατιάς όλου του κόσμου. Έχει την ιστορία της. Να πιο είναι σε μεγάλη συντομία το χρονικό της. Στα 1885 τους μήνες Νοέμβρη και Δεκέμβρη στις Ενωμένες Πολιτείες της Αμερικής έγιναν δυο εργατικά Συνέδρια για να συζητήσουν πάνω σε σπουδαία ζητήματα που απασχολούσαν το βορειοαμερικανικό προλεταριάτο. Στα χρόνια αυτά η εκμετάλλευση της αμερικάνικης εργατιάς ήταν μεγάλη. Οι ώρες δουλειάς ήταν πολλές. Τα μεροκάματα μικρά και μέσα στις φάμπρικες η ζωή του εργάτη ήταν ζωή σκλάβου.

Ύστερα από πολλές συζητήσεις στα Συνέδρια που έγιναν πάρθηκε η απόφαση στην ερχόμενη Πρωτομαγιά (1886) οι εργάτες ν’ απεργήσουν με πρώτο και βασικό αίτημα την καθιέρωση της 8ωρης δουλειάς. Το είχαν πια καταλάβει οι εργάτες πως με τις παρακάλιες και τη ζητιανιά δε γίνεται τίποτα, πως έπρεπε με την ομαδική τους δράση και δύναμη να επιβάλλουν το δίκαιό τους και τις διεκδικήσεις τους. Έτσι μέσα στους τέσσαρες μήνες που πέρασαν από το εργατικό Συνέδριο του Δεκέμβρη του 1885, με φανατισμό και ενθουσιασμό προπαγανδίστηκε η ιδέα της απεργίας. Ήταν το ζήτημα της ημέρας. Μέρα νύχτα συζητούσαν για την απεργία. Τέτοια ζύμωση είχε γίνει που μερικοί μικροεργοδότες τα χρειάστηκαν και μόνοι τους δέχτηκαν την οχτάωρη δουλειά στα εργοστάσιά τους χωρίς να κατεβάσουν τα μεροκάματα. Μα οι μεγάλοι φαμπρικάντηδες ήταν ανένδοτοι. Ούτε ν’ ακούσουν ήθελαν πως μπορούσαν να καθιερώσουν το 8ωρο. Είχαν εμπιστοσύνη στις δυνάμεις τους και στην υποστήριξη του Κράτους. Γι’ αυτό και τα πνεύματα ήταν πολύ ερεθισμένα.

Η Πρωτομαγιά του 1886 ήρθε και η απεργία κηρύχτηκε από την μια άκρια στην άλλη σ’ όλη τη Βόρεια Αμερική. Οι απεργοί βγήκαν στους δρόμους με κοινό σύνθημα: «Οχτώ ώρες δουλειά. Οχτώ ώρες για μόρφωση και ξεκούρασμα. Οχτώ ώρες ύπνο».

Σε λίγες μέρες οι πιο πολλοί εργοδότες άρχισαν να υποχωρούν. 125 χιλιάδες εργάτες κέρδισαν το οχτάωρο. Έτσι μαζί με όσους είχαν κερδίσει από πριν το 8ωρο έγιναν 150 χιλιάδες. Και ύστερα από ένα μήνα απεργία έφταναν σε 200 χιλιάδες. Ενώ όμως στις περισσότερες βιομηχανικές περιοχές των Ηνωμένων Πολιτειών οι απεργοί κέρδισαν το αίτημά τους, στο Σικάγο η αντίσταση και η αντίδραση των εργοδοτών ήταν πιο οργανωμένη και αποφασιστική. Τα κατάφεραν να μαζέψουν από τις γειτονικές πόλεις μερικές χιλιάδες ασυνείδητους και κίτρινους εργάτες κ’ έτσι κίνησαν τις φάμπρικές τους. Γι’ αυτό στις 3 του Μάη δέκα χιλιάδες απεργοί του Σικάγου μαζεύτηκαν μπροστά σ’ ένα απ’ τα μεγαλύτερα εργοστάσια για ν’ αποδοκιμάσουν τους απεργοσπάστες. Οι φάμπρικες όμως φρουρούντανε από το στρατό και τη χωροφυλακή. Δόθηκε κιόλας διαταγή να χτυπήσουν στην πρώτη «ανταρσία».

Έτσι όταν οι απεργοί άρχισαν να φωνάζουν και να κατακρίνουν τους κίτρινους εργάτες οι αστυνομικοί και ο στρατός έριξαν στο κρέας.

Στην αρχή με τις πρώτες μπαταριές σα να τάχασαν γιατί δεν περίμεναν τη δολοφονική επίθεση. Μα μέσα σε λίγα λεπτά ξαναπήραν θάρρος και ρίχτηκαν με πέτρες και ξύλα ενάντια στο εργοστάσιο που δούλευε. Ο στρατός ξακολούθησε το ντουφεκίδι και σωστή μάχη άρχισε που βάσταξε πάνω από ένα τέταρτο της ώρας. Οι απεργοί αν και δεν είχαν όπλα έδειξαν απαράμιλλο ηρωισμό που θα μείνει αξέχαστος μέσα στην ιστορία του εργατικού κινήματος της Αμερικής. Οι αστυνομικοί τα είχαν χάσει. Είχαν μπροστά τους λιοντάρια και όχι ανθρώπους, γι’ αυτό σε λίγο διαλύθηκαν. Μα απ’ τους στρατώνες του Σικάγου ήρθαν επικουρίες. Οι τοπικές αρχές διάταξαν να χτυπηθούν οι απεργοί και ας χυθεί όσο θέλει αίμα. «Βαράτε τα σκυλιά» ήταν η διαταγή που δόθηκε στο στρατό. Η μάχη ξανάρχισε πεισματικά. Ο αγώνας ήταν σκληρός και άνισος. Οι απεργοί άοπλοι, ο στρατός οπλισμένος. Δε διαλύθηκαν όμως, πάλεψαν και φυσικά στο τέλος η ηρωική τους αντίσταση κλονίστηκε από τις σφαίρες και τις λόγχες της αντίδρασης. Γύρω από τη φάμπρικα όλος ο τόπος ήταν βαμένος από αίμα εργατικό και σπαρμένος από κορμιά απεργών. Έπεσαν πολλοί μάρτυρες της Ιδέας. Πόσοι όμως δεν το ξέρουμε γιατί οι αστυνομικοί δεν άφησαν να γίνει ο απολογισμός της νίκης τους! Πήραν τα πτώματα χωρίς να δώσουν είδηση σε κανέναν που τα έθαψαν.

Την άλλη μέρα οι εργατικές εφημερίδες στιγμάτισαν την κεφαλαιοκρατία για την δολοφονική της επίθεση. Η «Εργατική Εφημερίδα» του Σικάγου μάλιστα δημοσίεψε την παρακάτω ιστορική προκήρυξη:


«Εργάτες!

Ο πόλεμος των τάξεων άρχισε. Χτες τουφέκισαν τους απεργούς εργάτες μπροστά στη φάμπρικα που εργάζονται. Το αίμα τους ζητά εκδίκηση. Ποιος να μην πιστεύει τώρα πως οι τίγρεις που μας κυβερνούν διψούν από εργατικό αίμα. Οι εργάτες όμως δεν είναι πρόβατα. Στην λευκή τρομοκρατία πρέπει ν’ απαντήσουν με την κόκκινη τρομοκρατία. Καλύτερα ο θάνατος παρά η δυστυχία. Αν τουφεκίζουν τους εργάτες, θα τους απαντήσουμε με τέτοιο τρόπο που να μας θυμούνται για πολύ καιρό οι αφεντάδες μας. Η ανάγκη πια μας κάμνει να φωνάξουμε: Σ τ α ό π λ α !

Στες γυναίκες, τα παιδιά των δυστυχισμένων κλαίγανε τον σκοτωμένο πατέρα και άντρα τους. Μέσα στα μέγαρά τους οι πλουτοκράτες γέμιζαν τα ποτήρια τους από σαμπάνια και έπιναν στην υγειά των δολοφόνων που επιβάλλουν την τάξη… Σκουπίστε τα δάκρυά σας εσείς που πάσχετε. Θαρρέψετε! Σκλάβοι σηκωθείτε!».


Η προκήρυξη αυτή έπιασε. Την άλλη μέρα 15 χιλιάδες εργάτες μαζεύτηκαν εκεί που τους καλούσε το καθήκον. Ένα κάρο χρησίμεψε για βήμα κι επάνω απ’ αυτό με τη σειρά μίλησαν οι εργατικοί ηγέτες. Η αστυνομία όσο ήταν μέρα έκανε πως παρακολουθούσε από μακριά την εργατική συγκέντρωση· σχεδίαζε άμα νυχτώσει να επιτεθεί και να θερίσει άλλη μια φορά την εργατιά. Μα βγήκε πολύ γελασμένη όταν κοντά στο σούρουπο 150 αστυνομικοί ρίχτηκαν πάνω στην εργατιά, μια μπόμπα έσκασε ανάμεσά τους και καμιά εικοσαριά από δαύτους τους έκανε κομμάτια. Οι άλλοι τόβαλαν στα πόδια. Πατείς με πατώ σε. Τα όργανα της «τάξης», οι προχτεσινοί δολοφόνοι, μπροστά στην εργατική αυτοάμυνα τόκοψαν λάσπη. Μα πίσω από τους αστυνομικούς ήταν ο στρατός. Ένα Σύνταγμα ολόκληρο που άρχισε να πυροβολεί. Νέο αίμα χύνεται. Πολλοί πληγώνονται και πέφτουν χάμω. Οι εργάτες υποχωρώντας παίρνουν μαζί τους και τους ηρωικούς συντρόφους τους που ήταν χτυπημένοι. Η νύχτα εκείνη πέρασε σε μια αφάνταστη τρομοκρατία και από τα ξημερώματα άρχισε το κυνηγητό της εργατιάς. Χιλιάδες πιάστηκαν και κλείστηκαν στα μπουντρούμια. Ανάμεσα σ’ αυτούς ήταν και δημοσιογράφοι, εργατικοί ηγέτες από τους πιο γνωστούς της Βόρειας Αμερικής. Στις φυλακές έμειναν πολύ καιρό και στο τέλος κράτησαν μόνο οχτώ, τους «πρωτοπόρους», που τους πέρασαν από το κακουργοδικείο.

Το ταξικό δικαστήριο τους καταδίκασε σε θάνατο και το Νοέμβρη του 1886 οι τέσσαρες απ’ αυτούς κρεμάστηκαν και ο πέμπτος λίγες μέρες πριν να γίνει η εχτέλεση, έγινε το κεφάλι του λιώμα καπνίζοντας ένα τσιγάρο που είχε εκρηκτική ύλη. Οι άλλοι τρεις πήραν χάρη και η ποινή τους μετατράπηκε σε καταναγκαστικά δεσμά. Έμειναν εφτά χρόνια στα κάτεργα και όταν είχαν γίνει σωματικά ερείπια από τις κακουχίες τους χαρίστηκε η ποινή.

Τα γεγονότα αυτά που έκαναν μεγάλη εντύπωση σ’ όλη την Αμερική και Ευρώπη, δεν άφησαν φυσικά ασυγκίνητο το οργανωμένο προλεταριάτο. Γι’ αυτό στο Παγκόσμιο Εργατικό Συνέδριο που έγινε […] το 1889, αποφάσισε τιμώντας τη μνήμη των ηρωικών εργατών του Σικάγου να θεσπιστεί η Πρωτομαγιά σα μια διεθνική εργατική γιορτή που την ημέρα αυτή οι οργανωμένοι εργάτες όλου του κόσμου ν’ απεργούν και να εκδηλώνουν σε ομαδικές συγκεντρώσεις το ταξικό τους μίσος ενάντια στην παγκόσμια κεφαλαιοκρατία.

Έτσι καθιερώθηκε η εργατική Πρωτομαγιά που πολλές φορές από τότε βάφτηκε με εργατικό αίμα.

Στην Ελλάδα η εργατική Πρωτομαγιά πρωτογιορτάστηκε στα 1894. Ήταν η πρώτη εργατική εκδήλωση στη χώρα, που έδειχνε την αλληλεγγύη της ελληνικής εργατιάς στο παγκόσμιο προλεταριάτο.

 
 

*Από την Εφημερίδα «Ο Οικοδόμος», όργανο της «Ομοσπονδίας Εργατοτεχνιτών Οικοδόμων Ελλάδας (ΤΜ. ΓΣΕΕ)», φύλλο 80, Κυριακή 28 Απρίλη 1946.)

**Ο Γιάννης Κ. Κορδάτος ή Γιάνης Κορδάτος, κατά προτίμηση του ιδίου (Ζαγορά Πηλίου, 1891 – Αθήνα, 29 Απριλίου 1961), ήταν Έλληνας κοινωνιολόγος, ιστορικός, πολιτικός και νομικός. Φοίτησε σε σχολεία της Σμύρνης και της Κωνσταντινούπολης, και τέλειωσε το γυμνάσιο στον Βόλο. Σπούδασε νομικά στην Αθήνα. Υπήρξε πολυγραφότατος, μελετητής της ελληνικής ιστορίας από την αρχαιότητα έως την σύγχρονη εποχή.
Υπήρξε από τα ιδρυτικά στελέχη της «Φοιτητικής Συντροφιάς» και του Σοσιαλιστικού Εργατικού Κόμματος Ελλάδος - Κομμουνιστικό ή ΣΕΚΕ(Κ) (1920), προκατόχου του ΚΚΕ, και διετέλεσε γενικός γραμματέας του κατά διαστήματα (1920–1924) και διευθυντής του Ριζοσπάστη (1922–1924). Το 1927, αποχώρησε από το ΚΚΕ, επειδή διαφώνησε με τις θέσεις του κόμματος για την Μακεδονία. Συνέχισε ωστόσο να είναι κοντά στο ΚΚΕ, και γι' αυτό φυλακίστηκε στα χρόνια της δικτατορίας του Μεταξά.

Κατά την Κατοχή έλαβε μέρος στην αντίσταση από τις τάξεις του Εθνικού Απελευθερωτικού Μετώπου. Αργότερα διετέλεσε μέλος του Γενικού Συμβουλίου της Ενιαίας Δημοκρατικής Αριστεράς.

Αν και αυτοδίδακτος ιστορικός, εντούτοις ήταν πολυγραφότατος. Το βιβλίο του "Η κοινωνική σημασία της Ελληνικής Επανάστασης", που κυκλοφόρησε το 1924, ήταν ένα από τα πρώτα δείγματα του «ιστορικού υλισμού» στην Ελλάδα, και προκάλεσε ποικίλες και έντονες αντιδράσεις. Παρόμοιες αντιδράσεις προκάλεσε και το βιβλίο του Ιησούς Χριστός και Χριστιανισμός, μια «κριτική έρευνα», όπως γράφει ο ίδιος, «πάνω στο μεγαλύτερο επαναστατικό κίνημα που συγκλόνισε τον κόσμο, τον χριστιανισμό και το λαϊκό ηγέτη και επαναστάτη Χριστό». Το βιβλίο αυτό, αν και αποτέλεσμα μόχθου 20 ετών, δεν κυκλοφόρησε παρά μόνο μετά τον θάνατό του, καθώς κανένας εκδότης δεν τολμούσε να αναλάβει την έκδοσή του.
Ήταν επίσης μεγάλος γνώστης της Ελληνικής Γραμματείας, αρχαίας και νέας, και ασχολήθηκε επαγγελματικά ως επιμελητής των εκδόσεων της κλασικής Ελληνικής Γραμματείας, που κυκλοφόρησαν από τον οίκο του Ι. Χ. Ζαχαρόπουλου.

Σήμερα, στην γενέτειρά του Ζαγορά Πηλίου, λειτουργεί πολιτιστικός σύλλογος που φέρει το όνομά του, ενώ το Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας τον τίμησε δίνοντας το όνομά του σε κεντρικό αμφιθέατρο στο κτίριο Παπαστράτου στον Βόλο.
                                                                                                                                     πηγή: http://el.wikipedia.org/
 

Κορινθία. Ορειβατικά & Περιπατητικά μονοπάτια στη Ζήρεια.

 

Μπορείτε να απολαύσετε όλο το τοπίο είτε με πεζοπορία στα οργανωμένα και σημαδεμένα μονοπάτια είτε με μοναδικές διαδρομές, μέσα από το δάσος, με συμβατικό αυτοκίνητο, τζιπ ή μηχανή. Στο βουνό υπάρχουν πολλοί δασικοί δρόμοι, που δίνουν τη δυνατότητα να γνωρίσετε και την πιο απόκρυφη γωνιά του, με εξέχουσα τη διαδρομή που διασχίζει το οροπέδιο και καταλήγει στη Γκούρα, μέσα από ένα πλούσιο ελατόδασος, όπου συναντάμε συχνά, ημιάγρια άλογα. Επίσης, σημαντικό ενδιαφέρον παρουσιάζει η ανάβαση από το χωριό Μάννα στις απόκρημνες κορυφές της Μικρής Ζήρειας, στα 2.127 μ. Τέλος, οι πλαγιές του βουνού πάνω από το μικρό καταφύγιο και μέχρι την κορυφή του, προσφέρονται για ορειβασία, κάτι που εκμεταλλεύονται οι επισκέπτες-ορειβάτες, για να απολαύσουν το χιόνι του χειμώνα.


Τρίκαλα – Οροπέδιο Ζήρειας

Μοναστήρι Aγίου Βλασίου-Κλεισούρα

Ήταν το κύριο μονοπάτι από τα Τρίκαλα προς το οροπέδιο της Ζήρειας για τους κτηνοτρόφους, τους κατοίκους και τους καλοκαιρινούς επισκέπτες. Ξεκινάει 100 μέτρα μετά το μοναστήρι και περνώντας μέσα από το δάσος των κωνοφόρων ανεβαίνει στο οροπέδιο της Ζήρειας.


Βαρνεβό-Φλαμπουρίτσα

Είναι το μονοπάτι που πραγματικά αποκαλύπτει τη βιοποικιλότητα της αυτοφυούς χλωρίδας και τη μαγεία του βιοτόπου της κοιλάδας της Φλαμπουρίτσας, διασχίζοντας την σε πολύ βατή διαδρομή μέχρι τα λιβάδια των πηγών του Σύθα. Το μονοπάτι ξεκινάει από το 6ο χλμ. του δρόμου Τρικάλων Ζήρειας, από το σημείο που βρίσκεται ξύλινο κιόσκι και κατηφορίζει στη χαράδρα της Φλαμπουρίτσας. Η διαδρομή καταρχήν ξετυλίγεται στη σκιά δάσους κωνοφόρων, μαύρης πεύκης και ελάτης. Συνεχίζοντας το μονοπάτι προς την κοίτη του ποταμού θα έχετε την ευκαιρία τους τελευταίους ανοιξιάτικους μήνες και στις αρχές του καλοκαιριού να απολαύσετε πολλά είδη άγριες ορχιδέες και άλλα σπάνια ενδημικά. Με διαφορετικά γεωμετρικά σήματα ορίζονται οι δύο επιλογές διαδρομών: αυτή που οδηγώντας παράλληλα στο ρέμα διασχίζει τη Φλαμπουρίτσα καταλήγοντας στα λιβάδια των πηγών του Σύθα και αυτή που ανηφορίζοντας οδηγεί στο οροπέδιο, κοντά στο πρώτο καταφύγιο του ΕΟΣ.


Βαρνεβό-κορυφογραμμή-σπήλαιο Ερμή-Πουλιού όχτος


Είναι ένα μονοπάτι ομαλό, εξαιρετικής θέας. Ανατολικά φαίνονται οι πλαγιές και οι γκρεμοί της Φλαμπουρίτσας και στο βάθος βόρεια οι αμπελόφυτες πλαγιές μέχρι τη θάλασσα.
Ξεκινάει από τη θέση «Βαρνεβό» και συνεχίζει κατά μήκος της κορυφογραμμής μέχρι το οροπέδιο. Στα 1550μ., από το επίπεδο δηλ. του οροπεδίου, ένα λίγο απότομο, αλλά καλογραμμένο μονοπάτι ανεβαίνει από την πλαγιά με τα αιωνόβια άτομα μαύρης πεύκης. Αφήνει στα δεξιά του τις στάνες του Βοϊδίλα και την εγκατάσταση του Χιονοδρομικού και ακολουθεί την κορυφογραμμή προς το μυθικό Σπήλαιο του Ερμή. Για να βρείτε το Σπήλαιο δεν πρέπει να χάσετε το μονοπάτι που έχει διανοιχτεί και κατηφορίζει στη δυτική πλαγιά της Φλαμπουρίτσας, διότι το Σπήλαιο δεν είναι ορατό μέχρι την είσοδό του. Από το μικρό πλάτωμα στην είσοδό του η θέα είναι μοναδική σε όλη τη χαράδρα μέχρι τη θάλασσα. Για να κατεβείτε στο βάθος του χρειάζεστε ορειβατικό υλικό και οδηγό. Όμως προχωρώντας 50 μ. στο εσωτερικό του, με ένα δυνατό φακό μπορείτε να απολαύσετε τους υπέροχους σταλακτίτες της πρώτης αίθουσας και το σπάνιο σπηλαιόγαλα.
Πάνω από τη θέση «Πουλιού όχτος» το μονοπάτι διακλαδίζεται. Ο ένας κλάδος κατεβαίνει απότομα στο εσωτερικό της κοιλάδας της Φλαμπουρίτσας για να συναντήσει το μονοπάτι που τη διασχίζει και που πέρα από αυτό το σημείο ανοίγει στα λιβάδια των πηγών. Ο άλλος κλάδος ανηφορίζει για να συναντήσει το επόμενο μονοπάτι της κορυφής στα 1950μ.


Οροπέδιο-Β΄ Καταφύγιο-Σημείο

Αυτή είναι η κλασσική ανάβαση για την κορυφή της Μεγάλης Ζήρειας. Από τις στάνες των τσοπάνων στο οροπέδιο, συγκεκριμένα από τους πρόποδες του βουνού, όπου πηγαίνει ο χωματόδρομος το δεύτερο καταφύγιο απέχει 15 λεπτά. Από εκεί το μονοπάτι ακολουθεί τη μεγάλη ρεματιά στο υψόμετρο της αλπικής ζώνης. (Συνεχίζοντας η διαδρομή στρέφεται δυτικά αφήνοντας αριστερά τα ορεινά λιβάδια μέχρι το κολωνάκι της διαρκώς ανεμοδαρμένης κορυφής, στα 2374μ. Η θέα από εκεί είναι χωρίς όρια. Σε μέρες με διαύγεια θα δείτε τον Κορινθιακό, το Λουτράκι, το Ηραίο, τις κορυφές του Παρνασσού και τις Αλκυονίδες νήσους και πέρα από τον Ισθμό το Σαρωνικό κόλπο. Στα νότια φαίνονται οι κορυφές του Μαίναλου και ανατολικά μπορεί να διακρίνετε ακόμα και τον Αργολικό κόλπο. Πιο κοντά γυαλίζει στο φως του ήλιου η λίμνη Δόξα στο Φενεό και στο βάθος ο Χελμός. Βόρεια της κορυφής με το κολωνάκι και περπατώντας 200μ. θα φτάσετε στη 2η ψηλότερη κορφή της Ζήρειας, από όπου έχετε θέα προς το οροπέδιο και το Α΄ Καταφύγιο.


Ιερά Μονή Παναγίας-Κεφαλάρι

Σε όσους αρέσουν οι διαδρομές δίπλα σε ρεματιές και νερά, αυτή είναι ιδανική. Αποτελεί τμήμα ενός παλιού μονοπατιού που συνδέει τα Τρίκαλα με το Φενεό. Περνώντας μπροστά από το παλιό σχολείο (τώρα καφέ «Αλφαβητάρι») της Μεσαίας Συνοικίας Τρικάλων κοινοτικός δρόμος οδηγεί στην Ιερά Μονή Παναγίας του 16ου αι. Η διαδρομή αρχικά ακολουθεί δασικό δρόμο για 300μ. και στη συνέχεια διασχίζει το μικρό ρέμα και ανηφορίζει μέχρι να συναντήσει το μεγάλο. Από εδώ εκτείνεται παράλληλα στο ρέμα σε παλιό δασικό δρόμο, που δε χρησιμοποιείται πια μέχρι το Κεφαλάρι. Εκεί υπάρχουν άφθονα νερά, ρυάκια και πηγές.


Κεφαλάρι-Λίμνη Δασίου

Η διαδρομή ακολουθεί το δασικό δρόμο Μεσαίων Τρικάλων – λίμνης Δασίου- οροπεδίου και εξελίσσεται σε ανοικτό δασωμένο ρέμα. Εκατέρωθεν του αμαξιτού δρόμου υπάρχει πυκνό δάσος κωνωφόρων που γεμίζει με τους πρώτους κρόκους την άνοιξη και από πολύχρωμα μανιτάρια το φθινόπωρο. Χρησιμοποιείται ιδιαίτερα το χειμώνα που τα χιόνια συνήθως αποκλείουν την οδική πρόσβαση στη λίμνη Δασίου. Τότε αν είσαστε τυχεροί μπορείτε να βρείτε τη λίμνη παγωμένη και να περπατήσετε πάνω της.


Κεφαλάρι – Λίμνη Δασίου –Ζαχαριάς – Κλεφτάκι

Η διαδρομή αυτή αρχίζει από το βορειοανατολικό τμήμα της λίμνης δίπλα στο δασικό δρόμο Μ. Τρίκαλα – λίμνη Δασίου –Γκούρα. Ακολουθεί τη βόρεια όχθη και στη συνέχεια ανηφορίζει βόρεια προς τη ράχη. Από εκεί διακλαδίζεται προς το Κλεφτάκι και αριστερά προς το Ζαχαριά. Η θέα από την κορυφογραμμή που συνήθως την άνοιξη είναι γεμάτη από τα λιλιπούτεια γαλάζια ανθάκια του «μη με λησμόνει» είναι πανοραμική προς το πυκνότατο δάσος της Καρυάς με τον ορεινό όγκο των κορφών της Ζήριας στα νότια. Απέναντί σας απλώνεται το δάσος του Σαραντάπηχου και οι κορφές του Μαυρυόρους.


Φλαμπουρίτσα – Μάρκου Λάκκα – Αγία Τριάδα, Μάρκασι

Μια διαδρομή η οποία θα σηματοδοτηθεί άμεσα είναι αυτή που οδηγεί στην απέναντι πλευρά της Φλαμπουρίτσας και ανεβαίνοντας από του Μάρκου τη Λάκκα και διασχίζοντας απότομες σάρες της ανατολικής πλαγιάς καταλήγει στο ξωκλήσσι της Αγ. Τριάδας πέρα από το χωριό Μάννα ή Μάρκασι. Από το Βαρνεβό ακολουθείτε το κλασικό μονοπάτι για να μπείτε στην χαράδρα και μόλις φτάνετε στην κοίτη του ποταμού, περνάτε απέναντι και συνεχίζετε προς Μάρκου Λάκκα. Η θέση Μάρκου Λάκκα έχει εξαιρετική θέα που φτάνει μέχρι τη θάλασσα και το καλοκαίρι πανέμορφα κατακίτρινα Ranunculus sp.. Ανηφορίζοντας θα περάσετε δύσκολες σάρες, στις οποίες ο Δήμος τοποθετεί ξύλινο πέρασμα με συρματόσχοινο, τις οποίες όμως παλιότερα οι κάτοικοι του χωριού έπρεπε να διασχίσουν για να φτάσουν στα νεροπρίονα.
Κοντά στον τελικό σας προορισμό στην Αγία Τριάδα, υπάρχουν πηγές με καθαρότατο νερό, οι κορίτες. Από εκεί ο χωματόδρομος οδηγεί αριστερά (βόρεια) προς το Μάρκασι και δεξιά (νότια) προς τα Ισώματα.


Άνω Τρίκαλα – Περδικούλα

Είναι διαδρομή σε κορυφογραμμή στο οροπέδιο της Ζήρειας, η οποία θα σας ανταμείψει με τη θέα από την κορυφή Περδικούλα προς τις κορυφές της Ζήρειας, το Μαυρυόρος και τη θάλασσα βόρεια. Για να φτάσετε σε αυτό το μονοπάτι θα ακολουθήσετε το δρόμο Τρικάλων –οροπέδιο και μετά το διάσελο, στην ευθεία προς το οροπέδιο, στα δεξιά σας θα συναντήσετε το μονοπάτι που μέσα από τους δασωμένους λόφους και τα υγρά λουλουδιασμένα λιβάδια οδηγεί στην κορυφή Περδικούλα που δεσπόζει της περιοχής.


Κλεφτάκι – Μπούτσι – Διασταύρωση δρόμου λίμνης – Κλεφτάκι

Από την κορυφογραμμή Κλεφτάκι στη λοφοσειρά που δεσπόζει δυτικά της λίμνης Δασίου αρχίζει κατηφορικό μονοπάτι σε πυκνό δάσος με κατεύθυνση δυτική προς Καρυά. Στη θέση Μπούτσι υπάρχουν πλούσιες πηγές που τροφοδοτούν με νερό το Ξυλόκαστρο. Το μονοπάτι επιστρέφει από άλλη διαδρομή, ανηφορική, και αφού συναντηθεί με το δρόμο της λίμνης Δασίου επιστρέφει στο Κλεφτάκι.


Καρυά

Άγιος Νικόλαος Καρυάς – Ρέμα Όλβιου – Άγιος Νικόλαος Καρυάς


Από το προεπαναστατικό ξωκλήσι του Α. Νικολάου, της εποχής που στο χωριό ανθούσε η κτηνοτροφία, ξεκινάει ειδυλλιακή διαδρομή σε απάτητη μέχρι πρόσφατα περιοχή προς το ρέμα του Όλβιου (αρχαιοελληνική λέξη: που φέρνει την ευτυχία) ποταμού, γνωστού ήδη από τον Παυσανία, που έχει εκεί τις πηγές του και εκβάλλει στο Φενεό.


Καρυά – Γέρος

Είναι μια διαδρομή σε ήμερο δάσος, πλούσιο σε μανιτάρια, ανοιχτό και φωτεινό από το χωριό Καρυά προς το Γέρο που είναι η υψηλότερη θέση της απόστασης Τρίκαλα-Καρυά.


Διαδρομές πεζοπορίας, με συμβατικό αυτοκίνητο και τζιπ

Υπάρχουν 3 είδη διαδρομών που μπορείτε να πραγματοποιήσετε στην ορεινή Κορινθία, με χρήσιμες πληροφορίες για να τις απολαύσετε. Οι διαδρομές είναι ενδεικτικές και όχι οι μόνες, καθώς το δίκτυο είναι αρκετά μεγάλο.

Διαδρομές με αυτοκίνητο

Το ασφάλτινο οδικό δίκτυο της περιοχής τόσο το καλοκαίρι όσο και τον χειμώνα είναι σε καλή οδική κατάσταση και όποτε υπάρχει χιόνι ή πάγος στο κύριο οδικό δίκτυο, τα μηχανήματα αναλαμβάνουν άμεσα την αποκατάστασή του.
 
monopatiaziria
 
 

Το Μαγιάτικο στεφάνι ή το μαγιοστέφανο

 1%20w

«Πιάνω το Μάη» - Έθιμο Πρωτομαγιάς

Ο εορτασμός της Πρωτομαγιάς έχει να κάνει με την ανθρώπινη χαρά για την άνοιξη, τη βλάστηση. Απότοκο των δοξασιών αυτών είναι το μαγιάτικο στεφάνι στην πόρτα των σπιτιών από διάφορα άνθη και καρπούς.

Την πρώτη μέρα του Μάη, αναζητούμε στη Φύση την ομορφιά και τη δροσιά της Άνοιξης. Κόβουμε λουλούδια από τους αγρούς για να πλέξουμε πολύχρωμα στεφάνια που θα κρεμάσουμε στη συνέχεια στις πόρτες των σπιτιών.

Το έθιμο της Πρωτομαγιάς να στολίζουμε τις πόρτες των σπιτιών με στεφάνια λουλουδιών έρχεται από τα πολύ παλιά χρόνια και τότε συμβόλιζε την υποδοχή της δύναμης της φύσης στο σπιτικό.

Στα μέρη της Μικράς Ασίας σε κάθε στεφάνι έβαζαν, εκτός από λουλούδια,  ένα σκόρδο για τη βασκανία, ένα αγκάθι για τον εχθρό κι ένα στάχυ για την καλή σοδειά.

Το μαγιάτικο στεφάνι στόλιζε τις πόρτες των σπιτιών ως του Αϊ - Γιαννιού του Θεριστή και τότε το καίγανε στις φωτιές του αγίου.


Το μαγιοστέφανο, φτιάχνεται από εφτά ειδών λουλούδια και έχει δύναμη μαγική-αποτροπιαστική. Σε κάθε στεφάνι βάζουν σκόρδο για τη βασκανία, αγκάθι για τον εχθρό, στάχυ για να φέρει ευφορία.

Για να πιάσουν οι ευχές που έκαναν οι νοικοκυρές παλιότερα, το μαγιάτικο στεφάνι έπρεπε να γίνεται από συγκεκριμένα λουλούδια:

Ανθισμένο σπίτι: Tραντάφυλλα, γαρούφαλα, βιόλες, πασκαλιές (λιλά), γεράνια.
Ευτυχία του σπιτιού: Kλωνάρια ανθισμένα από αγιόκλημα και από ελιά.
Γεμάτο σπίτι: Στάχια και λουλούδια του κάμπου, όπως μαργαρίτες, παπαρούνες.
Για τη γλωσσοφαγιά: Μια κουκκιά (φυτό) με τις ρίζες και τους καρπούς της.

Για την αγάπη των κοριτσιών του σπιτιού:
Eνα κλωνάρι λιγαριά.
Για το μάτι: Eνα κεφάλι σκόρδο, κρεμασμένο στη μέση στο στεφάνι για να φαίνεται.

Στα Δωδεκάνησα, μαζεύουν ένα λουλούδι που το λένε "ανοιχτομάτη" και πιστεύουν πως όποιος το έχει είναι πάντα γερός και τυχερός.

Μια δοξασία σχετική με το Μάη αναφέρεται στο πρωινό νερό και
την πρωινή του δροσιά που έχει εξαγνιστική και ανανεωτική δύναμη.