Η Καραϊβική της Ελλάδας

Σε αυτό το πολύχρωμο καρτ ποστάλ με τις εξωτικές παραλίες έρχεσαι οδικώς

Ένα μέρος σπάνιου φυσικού κάλλους, με εξωτικές παραλίες, κατάφυτες πλαγιές, μικρά νησάκια σε απόσταση αναπνοής, πολύχρωμα και γραφικά σπιτάκια, υπέροχο φαγητό και φιλόξενους κατοίκους.

Μάλιστα οι παραλίες στην πλειοψηφία τους, έχουν ψιλή λευκή άμμο και τα κρυστάλλινα, πεντακάθαρα νερά, με την αντανάκλαση του φωτός, παίρνουν ένα εξωτικό τυρκουάζ χρώμα.

Το αβαντάζ αυτού του μικρού παραδείσου είναι ότι μπορούμε να φτάσουμε οδικώς, χωρίς να χρειαστεί να βιώσουμε την ταλαιπωρία του βάλε-βγάλε το αυτοκίνητό σου σε ένα καράβι (ούτε φυσικά και τα ακτοπλοϊκά, το κόστος των οποίων πλέον είναι απαγορευτικό).

Αυτό το υπέροχο κομμάτι γης, με την μεγάλη ιστορία, διαθέτει και ένα εντυπωσιακά καλοδιατηρημένο κάστρο που δεν πρέπει να αμελήσετε να επισκεφθείτε όταν βρεθείτε εκεί.

Ναι, πολύ καλά καταλάβατε. Μιλάμε για την Πάργα, την μικρή αμφιθεατρική πόλη του νομού Πρέβεζας, που αποτελεί έναν από τους πιο όμορφους προορισμούς της Ηπειρωτικής Ελλάδας.

Σε κοντινή απόσταση υπάρχουν οι παραλίες Κρυονέρι, Πίσω Κρυονέρι (εντός του οικισμού της Πάργας), ο Βάλτος και το Σαρακήνικο στα δυτικά, ο Λίχνος και ο Αϊ Γιαννάκης στα ανατολικά. Απέναντι ακριβώς από την πόλη υπάρχει το γραφικό Νησί της Παναγιάς στο οποίο είναι κτισμένη εκκλησία καθώς και μεσαιωνικά ενετικά και γαλλικά κτίσματα. Αποτελεί τον πιο δημοφιλή τουριστικό προορισμό της Ηπείρου. Είναι χτισμένη στις παρυφές του ενετικού κάστρου και είναι εμφανώς επηρεασμένη από την επτανησιακή αρχιτεκτονική.

Η Πάργα τους Καλοκαιρινούς μήνες συνδέεται καθημερινά μέσω ακτοπλοϊκής σύνδεσης με τους Παξούς και τους Αντίπαξους. Επίσης συνδέεται με την Αμμουδιά, την Κέρκυρα και την Λευκάδα.

Περίπου δεκαπέντε χιλιόμετρα από την Πάργα βρίσκεται το σημαντικότερο αρχαίο μνημείο της περιοχής. Πρόκειται για το σπουδαιότερο νεκρομαντείο της αρχαιότητας, το Νεκρομαντείο του Αχέροντα. Οι Αρχαίοι Έλληνες πίστευαν ότι οι πηγές του ποταμού Αχέροντα αποτελούσαν τις Πύλες του Κάτω Κόσμου.

Κάθε χρόνο τον δεκαπενταύγουστο πραγματοποιούνται πολιτιστικές εκδηλώσεις στο Δήμο Πάργας, τα επονομαζόμενα Παργινά ή Κανάρεια. Οι εορτασμοί έχουν θρησκευτικό και ιστορικό χαρακτήρα.


πηγή: https://olympia.gr/

Μαθήματα από τις φωτιές! Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ Περιβάλλοντος και Πολιτισμού προσυπογράφει την ανακοίνωση της Μονάδας Βιώσιμης Κινητικότητας του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου

Μαθήματα από τις φωτιές

Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ Περιβάλλοντος και Πολιτισμού προσυπογράφει την ανακοίνωση της Μονάδας Βιώσιμης Κινητικότητας του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου

Σκέψεις όχι ως προς αυτούς που τις έβαλαν, είτε από αμέλεια είτε από εγκληματική πράξη, αλλά ως προς όλους εμάς που είμαστε υπεύθυνοι για το πλαίσιο της καταστροφής.

• Μάθημα πολεοδομίας 

Το πώς χτίζουμε, το πώς οργανώνουμε και το πώς ζούμε στο χώρο, έχει μεγάλη σχέση και με την ασφάλειά μας. Μια περιοχή κατοικίας στο κέντρο, ή στα προάστια μπορεί να σε παγιδέψει.

Η σχέση του Έλληνα με την πολεοδομία είναι σχέση άγνοιας, αδιαφορίας και αντιπαλότητας. Το ιδιωτικό συμφέρον προέχει του δημόσιου. Οι περισσότεροι συμφωνούν ως προς αυτό, και έτσι δεν υπάρχουν αντιδράσεις, όλα προχωρούν ‘κανονικά’ με όλους συμμέτοχους στην οικοδόμηση αυτού που νομίζουμε στην Ελλάδα ότι είναι πόλη. Αντιλαμβανόμαστε την πολεοδομία, όχι ως εκ των προτέρων σχεδιασμό, για την εξισορρόπηση στο χώρο δημόσιου και ιδιωτικών συμφερόντων, αλλά μόνο ως διορθωτικές εκ των υστέρων παρεμβάσεις της πολιτείας σε αποδεκτές ως δεδομένες καταστάσεις, ανεξάρτητα αν έχουν προκληθεί, όπως είναι το συνηθέστερο, από αυθαίρετες και αρνητικές για το κοινό καλό πρωτοβουλίες. Προφανώς, χωρίς εκ των προτέρων σχεδιασμό σε ελεύθερα τοπία, δεν έχουν προκύψει πόλεις, δηλαδή οργάνωση του χώρου με σωστές αναλογίες του ανοικτού με το κλειστό, του ιδιωτικού με το δημόσιο, με δημόσιους χώρους – πνεύμονες που να δίνουν ανάσες, με οδικό δίκτυο σωστού προσανατολισμού, επαρκούς πλάτους και αναγνώσιμο, με υποδομές και με σωστή προσαρμογή στο ανάγλυφο και στο φυσικό τοπίο, λαμβάνοντας υπόψη τις αντοχές του. Στην Ελλάδα χτίσαμε στα βουνά, στα δάση, στους λόφους, σχεδόν μπήκαμε στη θάλασσα. Χτίσαμε εννοείται χωρίς σχέδιο που θα εξασφάλιζε μια λογική και ανεμπόδιστη άρθρωση με τις γειτονικές περιοχές.

Κατά κανόνα τα δέντρα κόπηκαν. Όπου σε σπάνιες περιπτώσεις το πορτοφόλι επέτρεπε να κρατηθούν αποσπάσματα του δάσους γύρω από τα σπίτια, πέσαμε στην παγίδα. Μάτι, Μαραθώνας, Κινέτα, Ραφήνα κ.λπ. Δεδομένου ότι η βλάστηση είναι εύφλεκτη, και όταν είναι συνεχής, μεταφέρει τη φωτιά, χρειάζονται σε τέτοιες περιπτώσεις πολύ προσεκτικά μέτρα, αυστηροί κανόνες πολεοδόμησης, όροι δόμησης και χρήσης κατάλληλων κατασκευαστικών υλικών, που θα προβλέπουν διακοπές της συνέχειας της βλάστησης, ανθεκτικότητα απέναντι στη φωτιά και για έκτακτες ανάγκες διαφυγές, ασφαλείς τόπους συγκέντρωσης του πληθυσμού, κ.ά. Είναι μακριά από τη νοοτροπία του Έλληνα και δεν αρέσουν τα παραπάνω.

• Μάθημα κοινωνικής οργάνωσης 

Όταν λόγω χρεοκοπίας δεν υπάρχουν χρήματα για περισσότερα πυροσβεστικά ελικόπτερα και αεροπλάνα, ο ρόλος της κοινωνικής οργάνωσης γίνεται ακόμη πιο σημαντικός. Αν και το κόστος είναι πολύ μικρό για μερικά σεμινάρια ενημέρωσης, συντονισμού και κατανομής ρόλων για κάθε κάτοικο, σπάνια κάτι τέτοιο οργανώθηκε. Με αυτά ο καθένας θα μάθαινε τι να κάνει για να προφυλάξει τον εαυτό του αλλά και για να βοηθήσει στην κοινή προσπάθεια σε μια δύσκολη στιγμή. Όλοι μαζί κάτι μπορούν. Παραδείγματα κοινωνικής οργάνωσης και κινητοποίησης απέναντι σε προβλήματα της κοινότητας υπάρχουν πολλά, από διάφορες χώρες, ακόμη και από εκείνες που οι κάτοικοί τους θεωρούμε ότι είναι ακραία ατομικιστές. Σημειώνεται ότι για τέτοιες καμπάνιες ενημέρωσης, ευαισθητοποίησης και κοινωνικής οργάνωσης, επισπεύδουσα δεν μπορεί να είναι άλλη από την πολιτεία: υπουργεία, περιφέρειες, δήμοι, πανεπιστήμια κ.λπ. Ο συντονισμός των κατοίκων προϋποθέτει μια σειρά από προηγούμενες ενέργειες και μελέτες πολεοδομίας, κυκλοφοριακής οργάνωσης και πολιτικής προστασίας, που θα αναλύσουν την υφιστάμενη κατάσταση και θα εντοπίσουν λύσεις, ξεχωριστές για κάθε περίπτωση. Αυτές θεωρητικά θα ήταν εύκολο να εκπονούνται, έστω και παρά την γνωστή ύπνωση των υπηρεσιών. Εκείνο που πολύ δύσκολα αντιμετωπίζεται είναι η νοοτροπία άρνησης των κατοίκων στο να προετοιμάζονται απέναντι σε ενδεχόμενες έκτακτες καταστάσεις.

• Μάθημα πρόληψης;;;

Τώρα είναι πολύ αργά. Την Ελλάδα που ξέραμε, στο μεγαλύτερο μέρος της την καταστρέψαμε. Αν και ο τόπος έζησε πολλές καταστροφές καμιά δεν έγινε μάθημα. Αντίθετα επαναλαμβάνουμε κάθε φορά, αμέσως μετά, τα ίδια λάθη. Νομιμοποιούμε τα αυθαίρετα, νομιμοποιούμε δηλαδή τις παγίδες … και έχει ο Θεός. Βολεύει γιατί έτσι κι αλλιώς, ούτε αυτός, ούτε κανείς άλλος (ποιος είναι αθώος;) ζητάει ευθύνες για τα εγκλήματα. 

Όπου να ’ναι θα τελειώσουμε οριστικά με τα δάση και έτσι τέλος και οι πυρκαγιές. Όμως μας περιμένουν αναπόφευκτα κάποιες άλλες περιπέτειες, πολύ πιο οδυνηρές. Είναι οι σεισμοί. Αποτελούν προαναγγελθείσες τραγωδίες που, αν και το γνωρίζουμε, επιμένουμε να σφυρίζουμε αδιάφορα. Στις ‘πόλεις’, ούτε δρόμοι διαφυγής υπάρχουν, ούτε χώροι συγκέντρωσης, ούτε ξέρουμε τι να κάνουμε όταν συμβεί κάτι. Τα ύψη είναι δυσανάλογα μεγάλα ως προς τα πλάτη των δρόμων, αυτοί θα φράξουν από την πρώτη κατάρρευση και τα συνεργεία διάσωσης θα ακινητοποιηθούν. Συνεχίζουμε να επεκτείνουμε τις αστικές επιφάνειες, επαναλαμβάνοντας πεισματικά το ίδιο μοντέλο της ιδιωτικής πόλης, που θυσιάζει και το τελευταίο τετραγωνικό εκατοστό για ‘εκμετάλλευση’. Πόλεις – παγίδες, γιατί ως κοινωνία συμφωνήσαμε να χτίσουμε τα πάντα ακόμη και επιφάνειες αναγκαίες για δημόσιους χώρους που όλοι χρειαζόμαστε. Ως προς την πολιτεία φροντίσαμε να είναι ανύπαρκτη. Δεν θέλουμε πολιτικούς ικανούς να εγκαθιστούν συνθήκες λογικής και νομιμότητας. Το κριτήριο ψήφου είναι να βγαίνουν αυτοί που δεν θα ενοχλούν. Εκλέγονται λοιπόν εκείνοι που υπόσχονται όσα οι ψηφοφόροι θέλουν να ακούν, εκείνοι που ούτε διανοούνται να κάνουν μια προσπάθεια να ανασύρουν την κοινωνία από το τέλμα. Πόλεις άρρωστες, πόλεις ακυβέρνητες, πόλεις με αβέβαιο αύριο, πόλεις με κατοίκους ανέτοιμους να συντονιστούν, να συνεργαστούν, μήπως και προλάβουν κάτι να γλυτώσουν. Το πόσο ανάγκη έχουμε σήμερα από μια αληθινή πολιτεία και πραγματικές πολιτικές είναι προφανές. Ο ρόλος της δια βίου εκπαίδευσης είναι εξαιρετικά σημαντικός. Είναι επείγουσα η ενημέρωση, ευαισθητοποίηση και κινητοποίηση της κοινωνίας.

Για τη Μονάδα Βιώσιμης Κινητικότητας της ΣΑΤΜ ΕΜΠ

Θάνος Βλαστός

Καθηγητής ΕΜΠ, πολεοδόμος, συγκοινωνιολόγος

Μέλος της ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΕΤΑΙΡΕΙΑΣ Περιβάλλοντος και Πολιτισμού

πηγή: http://www.ellet.gr/

Υπεγράφη η Υπουργική Απόφαση για την αντιμετώπιση του προβλήματος των ζημιών από ημίαιμους χοίρους και αγριόχοιρους

Με αφορμή τα πολλά προβλήματα που έχουν προκύψει στην αγροτική οικονομία και σε αστικές-περιαστικές περιοχές από τον μεγάλο αριθμό, σε συγκεκριμένα σημεία της χώρας, ημίαιμων χοίρων και αγριόχοιρων, το Υπουργείο Περιβάλλοντος και Ενέργειας προχωρά για πρώτη φορά σε στοχευμένες ενέργειες οι οποίες δύνανται να ρυθμίσουν το θέμα.

Συγκεκριμένα, ο Αναπληρωτής Υπουργός Περιβάλλοντος και Ενέργειας Σωκράτης Φάμελλος υπέγραψε σήμερα, και θα δημοσιευθεί τις επόμενες μέρες σε ΦΕΚ, απόφαση που αφορά τη δίωξη του είδους από τη δημοσίευσή της έως τις 15 Σεπτεμβρίου 2019, οπότε ξεκινά η επόμενη κυνηγετική περίοδος. Η απόφαση εκδίδεται με βάση την πρόβλεψη που υπάρχει στο άρθρο 259 του Δασικού Κώδικα για ανάλογες περιπτώσεις και, συγκεκριμένα, καθορίζει:

- Την άμεση έκδοση αποφάσεων σύστασης συνεργείων από τους Συντονιστές των Αποκεντρωμένων Διοικήσεων, με λοιπές απαραίτητες λεπτομέρειες ανά περιοχή, οπότε και θα είναι δυνατή η έναρξη λειτουργίας των συνεργείων.

- Στα συνεργεία θα υπάρχουν ως υπεύθυνοι τουλάχιστον δύο δασικοί υπάλληλοι, εκ των οποίων ένας θα είναι δασοφύλακας, που δύνανται να υποβοηθούνται από ιδιωτικούς φύλακες θήρας της οικείας κυνηγετικής οργάνωσης, οι οποίοι και θα επιτηρούν τη δράση.

- Στα συνεργεία θα συμμετέχουν έμπειροι κυνηγοί μέλη των συνεργαζόμενων με το ΥΠΕΝ κυνηγετικών συλλόγων, οι οποίοι θα είναι ασφαλισμένοι καθ’ όλη τη διάρκεια της δράσης.

- Οι οικείες Δασικές Αρχές θα καθορίζουν με αποφάσεις τους τις ημέρες και ώρες που θα γίνεται η ενεργοποίηση των συνεργείων, οι οποίες θα είναι είτε εκτός κυνηγετικής περιόδου είτε εκτός επιτρεπόμενης μέρας για τον αγριόχοιρο εντός κυνηγετικής περιόδου.

- Οι περιοχές ρύθμισης και το όριο κάρπωσης του πληθυσμού θα καθορίζονται με αιτιολογημένη απόφαση της οικείας Δασικής Αρχής, με βάση τα διαθέσιμα δεδομένα πληθυσμού και χωροκατανομής του είδους, δεδομένα προβλημάτων-παραπόνων, στοιχεία του ΕΛΓΑ, την άποψη των τοπικών κτηνιατρικών υπηρεσιών, ατυχήματα και λοιπά συμβάντα.

Η ενεργοποίηση θα γίνεται αφού έχει προηγηθεί ενημέρωση των πολιτών με κάθε πρόσφορο μέσο ώστε να είναι κατά το δυνατό αποκλεισμένη η περιοχή. Στον αποκλεισμό αυτό, καθώς και στην υποβοήθηση της δράσης, είναι δυνατό να συμμετέχουν η Αστυνομία, οι Δήμοι, οι Ενώσεις Αγροτών, οι Κυνηγετικές Οργανώσεις και οι Φορείς Διαχείρισης Προστατευόμενων Περιοχών.

Πρέπει να τονιστεί ότι η αντιμετώπιση του προβλήματος θα γίνει ιεραρχικά με δύο τρόπους:

- Εκδίωξη με τη μέθοδο της «παγάνας»: Στη μέθοδο αυτή δεν χρησιμοποιείται κυνηγετικό όπλο, εντοπίζονται οι θέσεις των αγριόχοιρων από τα συνεργεία και γίνεται «παγάνα» με κυνηγετικούς σκύλους για την εκδίωξή τους.

- Ελεγχόμενη κάρπωση: Εφόσον η προηγούμενη μέθοδος δεν αποδώσει ή κρίνεται ακατάλληλη για την περιοχή ρύθμισης, γίνεται, μόνο σε αυτή την περίπτωση, ελεγχόμενη κάρπωση ημίαιμων μη δεσποζόμενων χοίρων καθώς και αγριόχοιρων, κατά την οποία δύναται να χρησιμοποιηθούν κυνηγετικοί σκύλοι.

Το συλλεγόμενο κρέας θα αποδίδεται δωρεάν σε κοινωνικά παντοπωλεία και σε ιδρύματα της περιοχής με απόφαση του Συντονιστή Αποκεντρωμένης Διοίκησης, ύστερα από κατάρτιση καταλόγου τέτοιων ιδρυμάτων στην οικεία Δασική Αρχή.

Τέλος, τονίζεται ότι για πρώτη φορά απαγορεύεται, με πράξη κανονιστικού περιεχομένου, η παροχή τροφής στο είδος σε αστικές, ημιαστικές και περιαστικές περιοχές, καθώς και στις περιοχές που δραστηριοποιούνται συνεργεία δίωξης, διότι η ρίψη τροφής αποδεδειγμένα προκαλεί την προσέλκυση των ζώων και τη δημιουργία προβλημάτων.


πηγή: http://oladeka.com/

Ρέθυμνο. Με μεγάλη επιτυχία η Παγκρήτια Συνάντηση Αοριού ‘’Πάνας Δρώμενα’’

Στην εκδήλωση συμμετείχε πλήθος κόσμου και πολλοί ορειβατικοί σύλλογοι από όλη την Κρήτη όπως του Λασιθίου, Μοιρών, Ρεθύμνου, και Χανίων.

Με μεγάλη επιτυχία πραγματοποιήθηκε για πρώτη χρονιά από τον Δήμο Αμαρίου, σε συνεργασία με τον Πολιτιστικό Σύλλογο Πλατανίων και υπό την αιγίδα της Περιφερειακής Ενότητας Ρεθύμνου, η Παγκρήτια Συνάντηση Αοριού ‘’ΠΑΝΑΣ ΔΡΩΜΕΝΑ’’.

Στην εκδήλωση συμμετείχε πλήθος κόσμου και πολλοί ορειβατικοί σύλλογοι από όλη την Κρήτη όπως του Λασιθίου, Μοιρών, Ρεθύμνου, και Χανίων.

Οι παρευρισκόμενοι έζησαν μοναδικές εμπειρίες, όπως το περπάτημα του μοναδικού φυσικού κάλλους φαράγγι των Πλατανίων, την διάσχιση παρθένων μονοπατιών μέχρι το σπήλαιο του Πάνα. Με την άφιξη τους στον ιερό χώρο και το στήσιμο των σκηνών κάτω από τους υπεραιωνόβιους πρίνους, δοκίμασαν μια υπέροχη φασολάδα. Ακολούθησε υπαίθρια τυροκόμηση από τον Κωστή Δραμιτινό τυροκομείο ‘’ραέτι’’, δοκίμασαν φρέσκο τυρί ‘’μαλάκα’’ και ζεστή μυζήθρα. Στη συνέχεια ακολούθησαν ομιλίες που ταξίδεψαν τους επισκέπτες σε άλλες εποχές με τα “ιστορικά τους μύθους και τους θρύλους της σπηλιάς του Πάνα”, από τον ερευνητή – λαογράφο Άρη Κουτάκη , και τους παλιούς βοσκούς, Παντελή Λίτινα του Ελευθερίου, Μύρο Λίτινα του Ελευθερίου, και Μύρο Λίτινα του Ιωάννη οι οποίοι μέσα από βιωματικές ιστορίες, τους ενθουσίασαν. Ακολούθησε προσφορά γεύματος (προβατίνα βραστή με μακαρόνια σύζουμα, αντικριστό και σαλάτα), που ετοίμασαν οι άνθρωποι του πολιτιστικού συλλόγου με κρέατα προσφορά των κτηνοτρόφων και ιδιωτών της περιοχής (με ονομαστική σειρά): Κλάδος Εμμανουήλ του Ανδρέα, Κλάδος Βασίλης του Εμμανουήλ, Λίτινας Παντελής του Ελευθερίου, Λίτινας Νίκος του Ιδομενέα, Λίτινας Ιωάννης του Μύρο, Λίτινας Αλέκος του Μύρο, Σιγανός Εμμανουήλ του Τίτο, Χριστοδουλάκης Κωστής του Τίτο, Χριστοδουλάκης Δημήτρης του Τίτο από τα Πλατάνια, Πατεράκη Λευτέρη από τις Λαμπιώτες, Πατένα Θοδωρή και Γιωργή από τη Βισταγή, Κόκκινου Γιωργή και Μανώλη και Καλοϊδά Ιάκωβο από το Μέρωνα.

Τη σκυτάλη πήρε ο Ψαραντώνης με το συγκρότημά του, όπου σε ένα φανταστικό τοπίο με βράχους, πρίνους και ασφεντάμους κατάλληλα φωτισμένους μας ταξιδέψε με τους ήχους της λύρας του και το χαρακτηριστικό πάθος του. Τέλος η βραδιά έκλεισε με τους ήχους των μαντολίνων, του Σιγανού Μιχάλη και Κλάδου Δημήτρη από τα Πλατάνια και του Χαμαλάκη Μανώλη από τα Πιτσίδια κάτω από το ολόγεμο φεγγάρι, οι οποίοι επιφύλασσαν και μια έκπληξη στους κατασκηνωτές, καθώς ακολούθησε καντάδα έξω από της σκηνές τους.

Το ξημέρωμα της Κυριακής το πρόγραμμα είχε εκκλησιασμό στο ξωκλήσι του Αγίου Μύρωνα, από τον ιερέα του χωριού παπά Σταύρο Λίτινα, προσφορά πρωινού με τσάι του Ψηλορείτη, καφέ και διάφορα που είχαν ετοιμάσει οι γυναίκες του συλλόγου. Αμέσως μετά, ξεκίνησε η κατάβαση στο χωριό Πλατάνια, όπου όλοι ευχαριστημένοι έδωσαν το ραντεβού για την επόμενη χρονιά.

Θα θέλαμε να ευχαριστήσουμε θερμά τον μέγα χορηγό Μανωλιτσάκη Αντώνη ‘’ΑΓΡΟΚΤΗΜΑΤΑ ΚΡΗΤΗΣ’’, τους χορηγούς Λίτινα Σταύρο ‘’Cretan Aperitif’’, την εταιρεία ζωοτροφές ‘’ΚΑΠΕΤΑΝΑΚΗ’’ , την εταιρεία ΠΕΡΝΙΕΝΤΑΚΗ Δ. Α.Ε.Β.Ε. , την εταιρεία Αφοί ΖΟΥΜΠΟΥΛΑΚΗ και το τυροκομείο ‘’ΡΑΕΤΙ‘’, καθώς επίσης το Σώμα Εθελοντών Σαμαρειτών Ρεθύμνου για τις πολύτιμες υπηρεσίες τους, την Πυροσβεστική Υπηρεσία για την διάθεση ενός οχήματος επιφυλακής και όλους όσους μόχθησαν για να πραγματοποιηθεί αυτή η εκδήλωση.


πηγή: http://www.madeincreta.gr/

Φυτά που μπορούν να χρησιμοποιηθούν σε αναδασώσεις μετά από πυρκαγιές

Ριζοβλαστήματα αειφύλλων πλατυφύλλων
(σχίνος, κουμαριά) μετά από πυρκαγιά.

Γράφει ο Γεώργιος Καρέτσος

Δασολόγος, Ερευνητής ΕΛΓΟ Δήμητρα,

Ειδικός στις αναδασώσεις

Αείφυλλα πλατύφυλλα

Όπως συνάγεται από τη βιβλιογραφία, το δάσος αειφύλλων πλατυφύλλων για τα θερμομεσογειακά οικοσυστήματα, φαίνεται ότι αποτελεί το τελικό καταληκτικό στάδιο εξέλιξης της βλάστησης εφόσον δεν καεί. Είναι γνωστό ότι τα καμένα αείφυλλα πλατύφυλλα ριζοβλαστάνουν από οφθαλμούς που βρίσκονται κάτω από την επιφάνεια του εδάφους και δεν καταστρέφονται μετά τη φωτιά. Από την άποψη αυτή και εφόσον η καμένη περιοχή περιελάμβανε στη σύνθεσή της αντίστοιχα είδη, είναι προτιμότερο να διαχειριστούμε τα νέα αναβλαστήματα των αειφύλλων από το να φυτέψουμε νέα. Επειδή όμως τα αναβλαστάνοντα πλατύφυλλα παρουσιάζουν θυσανοειδή μορφή με πολλούς κλάδους, συνήθως οδηγούνται σε θαμνώδη μορφή. Για την εξασφάλιση δενδρωδών σχηματισμών θα πρέπει να εφαρμόζονται επανειλημμένα μονοβεργίσματα, παρακρατώντας τους ισχυρότερους βλαστούς, οι οποίοι κατά τεκμήριο θα αναπτυχθούν σε δενδρώδη μορφή εφόσον εκμεταλλεύονται ένα πλούσιο ζων ριζικό σύστημα του είδους που προϋπήρχε. Η μέθοδος αυτή εφαρμόζονταν παλαιότερα από τη Δασική Υπηρεσία, αλλά έχει και ευρεία εφαρμογή στις αγροτικές καλλιέργειες των ελαιώνων κυρίως, στις προσπάθειες των αγροτών να χρησιμοποιήσουν τα άγρια υποθέματα για εμβολιασμούς ήμερων ποικιλιών. Και στις δύο περιπτώσεις τα αποτελέσματα είναι θεαματικά.

Αν σε περίπτωση απουσίας αειφύλλων πλατυφύλλων ή σε περίπτωση εμπλουτισμού επιφανειών όπου αυτά είναι αραιά, θα μπορούσαν να επιλεγούν είδη όπως: Σχίνος, Αγριελιά, Φιλλύκι, Ράμνος, Κουμαριά, Γλυστροκουμαριά, Πουρνάρι και Σπάρτο. Στις περιπτώσεις καλύτερων και υγρότερων περιοχών θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν η Αριά, η Δάφνη του Απόλλωνα και η Μυρτιά. Το αειθαλές Σφενδάμι και η Χαρουπιά μπορούν επίσης να χρησιμοποιηθούν κυρίως στο νότιο νησιωτικό χώρο και ανατολικές ακτές της Πελοποννήσου και του Κορινθιακού.

Εντός της ζώνης των αειφύλλων πλατυφύλλων πολλές φορές παρεισφρέουν και διάφορα φυλλοβόλα είδη θαμνώδους έως και δενδρώδους μορφής. Οι εξωζωνικές αυτές εμφανίσεις τους οφείλονται κυρίως στις παλαιότερες ανθρωπογενείς επιδράσεις (πυρκαγιές και βοσκή) και στη φυσιολογία των ειδών αυτών που αναπτύσσονται στη ζώνη μίξης φυλλοβόλων και πλατυφύλλων (ψευδομακί). Τα είδη αυτά είναι κατ’ εξοχή η κουτσουπιά, ο φράξος και το χρυσσόξυλο. Η φυσική τους παρουσία εδώ, εκφράζει ως ένα βαθμό και τις τάσεις αυτών των ειδών να καταλαμβάνουν εκτάσεις ή πιο συνηθισμένα να αναμιγνύονται με τα αείφυλλα και τα φυλλοβόλα, όταν για διάφορους λόγους οι αρχικοί σχηματισμοί των άλλων βρίσκονται σε κάποιας μορφής διατάραξη και υποχώρηση. Δεν είναι τυχαίο που οι σχηματισμοί αυτοί δεν έχουν συστηματικά θιχτεί στην υπάρχουσα βιβλιογραφία. Η επαμφοτερίζουσα συμπεριφορά των ειδών αυτών, αποδεικνύει αφ’ εαυτής την ιδιαιτερότητά τους και εκφράζει τις καταστάσεις των οικοτόνων των φυλλοβόλων και των αειφύλλων οικοσυστημάτων. Επομένως η χρήση τους στις αναδασώσεις, θα πρέπει να είναι προσεκτική και να ικανοποιεί τις φυσιολογικές απαιτήσεις τους.

Ίσως δεν πρέπει να ξεχαστεί στην προκειμένη περίπτωση και ο Ανάγυρος (Anagyris foetida), θαμνώδες είδος που η παρουσία του δεν είναι τόσο συχνή αλλά υπάρχει σε διασπορά κυρίως στη νότια και νησιωτική χώρα. Το είδος είναι ανεπιθύμητο στους βοσκούς (αλλά επιθυμητό από τα μυρικάζοντα), γιατί έχει έντονη δυσοσμία, που μεταφέρεται ακόμη και στο γάλα τους όταν εισέλθει στο σιτηρέσιό τους. Η φυσιολογία του καθίσταται εξαιρετική γιατί κρατά το φύλλωμά του το χειμώνα και το θέρος το αποβάλλει ή το περιορίζει. Θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί στις αναδασώσεις σε μίξη με τα υπόλοιπα πλατύφυλλα ή ακόμη και για λόγους αποτροπής της βοσκής σε αναδασωμένες εκτάσεις.

Εν προκειμένω μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε και τη δενδρώδη μηδική (Medicago arborea) που έχει την ίδια συμπεριφορά ως προς το φύλλωμα με το προηγούμενο είδος. Αυτή βέβαια είναι επιθυμητή από τα βόσκοντα ζώα

Μεσογειακά Κωνοφόρα

Η πλέον συνήθης εφαρμογή στις αναδασώσεις είναι η χρήση της χαλεπίου και τραχείας πεύκης. Τα δύο είδη έχουν παρόμοιες οικολογικές απαιτήσεις. Είναι γνωστό ότι η φυσική εξάπλωση της χαλεπίου είναι το σύνολο της παραλιακής και ενδότερης κατά περίπτωση ζώνης της νοτιοκεντρικής ηπειρωτικής Ελλάδας και της Πελοποννήσου. Η τραχεία καταλαμβάνει το νησιωτικό χώρο του ανατολικού Αιγαίου, της Κρήτης, της Θράκης και ελάχιστα της ανατολικής Χαλκιδικής. Σε πολλές περιπτώσεις στο παρελθόν χρησιμοποιήθηκε η τραχεία πεύκη σε αναδασώσεις και μεγαλύτερων υψομετρικά περιοχών της ηπειρωτικής Ελλάδας με πολύ καλά αποτελέσματα, αν και βρισκόταν εκτός του φυσικού της χώρου. Ανεξάρτητα της σωστής ή όχι εκ μέρους της Δασικής Υπηρεσίας επιλογής, φαίνεται ότι το εν λόγω είδος παρουσιάζει μεγαλύτερη πλαστικότητα και προσαρμοστικότητα σε περιβάλλοντα γενικώς αφιλόξενα, με φτωχά και διαβρωμένα εδάφη και σε συνθήκες εκτός των φυσικών ψυχροορίων του είδους. Σήμερα, για λόγους διατήρησης της τοπικής βιοποικιλότητας, καλό θα ήταν να αποφεύγεται η χρήση της έξω από τα φυσικά της όρια εξάπλωσης, αν και δεν παρουσιάζει χαρακτηριστικά χωροκατάκτησης. Και στις δύο περιπτώσεις χρήσης των παραπάνω ειδών θα πρέπει να γνωρίζουμε την προέλευση του φυτευτικού υλικού και να χρησιμοποιείται εκείνο που είναι συλλεγμένο από την ίδια ή γειτονική περιοχή, ώστε να διαφυλάσσεται η γενετική ποικιλότητα του είδους.

Σε περιπτώσεις ύπαρξης ώριμων δασών των δύο ειδών πριν της πυρκαγιάς, δεν προβαίνουμε σε αναδασώσεις. Οι κώνοι των ειδών κατά τη διάρκεια του θέρους είναι πλήρεις ωρίμων σπερμάτων και δεν καταστρέφονται με τη φωτιά. Άλλωστε τα δάση τους αναγεννώνται ευρέως και κατά βάση μοναδικά με τη φωτιά. Τα σπέρματά τους για να φυτρώσουν απαιτούν ορυκτό έδαφος που εξασφαλίζεται μετά το πέρασμα της φωτιάς και το κάψιμο της νεκρής επιφανειακής βιομάζας. Ο χρόνος αναμονής για τη φύτρωση μπορεί να είναι τουλάχιστο δύο ή ακόμη και τρία έτη μετά τη φωτιά, ώστε να εκτιμήσουμε ότι η φυσική αναγέννηση είναι ή όχι ικανοποιητική.

Σε περιπτώσεις που θα επιθυμούσαμε μίξη των ανωτέρω κωνοφόρων και με κυπαρίσσι τόσο το ορθόκλαδο, όσο και το πλαγιόκλαδο, θεωρείται κατάλληλο είδος, εξαιρετικά ανθεκτικό σε ξηροθερμικά περιβάλλοντα και λιτοδίαιτο, που μπορεί να αναπτυχθεί χωρίς ιδιαίτερα προβλήματα σε φτωχά γενικώς εδάφη. Πρέπει να ειπωθεί ότι ο φυσικός χώρος εξάπλωσης στη χώρα μας της πλαγιόκλαδης μορφής του κυπαρισσιού, είναι τα νησιά του ανατολικού Αιγαίου και της Κρήτης. Έχει εισαχθεί όμως από αρχαιοτάτων χρόνων και στην ηπειρωτική Ελλάδα κυρίως η ορθόκλαδη μορφή του. Θεωρείται γενικώς ως εγκλιματισθέν ιθαγενές είδος και μπορεί να χρησιμοποιηθεί ευρέως, για αισθητικούς, όσο ακόμη και για αναδασωτικούς σκοπούς σε μίξη με τα παραπάνω αναφερόμενα κωνοφόρα. Επιπλέον, επειδή η παραγωγή ξύλου είναι προβληματική σε πρακτικά άγονα εδάφη του νησιωτικού χώρου και ευρύτερα του παραθαλάσσιου χώρου, θα μπορούσε η ανάγκη αυτή να καλυφθεί από αναδασώσεις κυπαρισσιού, όπως συνέβαινε άλλωστε και στο παρελθόν.

Δύο άλλα θερμομεσογεικά κωνοφόρα που μπορούν να χρησιμοποιηθούν στις αναδασώσεις είναι η Φοινικική και η Μακρόκαρπη άρκευθος. Για την ορθή χρήση τους πρέπει να ειπωθεί ότι ο αυξητικός χώρος της πρώτης περιλαμβάνει τα νησιά του κεντρικού και νότιου Αιγαίου, τη νότιο Εύβοια, την Αττική και την Πελοπόννησο και αλλαχού χωρίς σημαντική έκταση, πάντοτε όμως εντός τη ζώνης των αειφύλλων πλατυφύλλων. Το δεύτερο είδος περιορίζεται στις παραλιακές αμμώδεις περιοχές της Λέσβου, κεντρικού και νότιου νησιωτικού χώρου, όπου σχηματίζει συστάδες ή πιο εκτεταμένα δάση (νήσος Χρυσή) και σε αντίστοιχες περιοχές της Αττικής (Μαραθώνας) και Πελοποννήσου (Ελαφόνησος) ως υπολειμματικό.

Έχοντας υπόψη τη φυσική τους κατανομή θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν τα είδη αυτά στις αναδασώσεις αντίστοιχων περιοχών προΰπαρξης των ειδών, δεδομένου ότι δεν εμφανίζουν μετά τη φωτιά σχεδόν καθόλου φυσική επανάκαμψη. Σωστό θα ήταν το φυτευτικό υλικό να προέρχεται από τις αντίστοιχες περιοχές.

Κάποια αναφορά δέον να γίνει για ένα άλλο θερμομεσογειακό κωνοφόρο και συγκεκριμένα την κουκουναριά. Αν και η φυσική της παρουσία αμφισβητείται στη χώρα μας, φαίνεται να αναπτύσσεται σε παραλιακές άμμους και με την ύπαρξη γλυκού ή υφάλμυρου ύδατος από λιμναία συστήματα αμέσως προς τη χέρσο περιοχή, όπως είναι στις περιπτώσεις της εκτεταμένης εμφάνισής της στη δυτική Πελοπόννησο (Καϊάφας, Καλογριά, Κοτύχι), στο Μαραθώνα και τη Σκιάθο. Το εν λόγω είδος εμφανίζει εξαιρετικά χαρακτηριστικά αντοχής στις έρπουσες πυρκαγιές και η ομβρελοειδής κόμμη του, το καθιστά από άποψη αισθητικής εξέχον είδος στη χρήση του στις αναδασώσεις. Μπορεί να χρησιμοποιηθεί και εκτός των περιγραφέντων «φυσικών» οικοτόπων του, αλλά σε γενικώς βαθιά και χαλαρά εδάφη. Μπορεί βέβαια να χρησιμοποιηθεί και για καλλωπιστικούς σκοπούς σε μίξη με άλλα είδη όπως το ορθόκλαδο κυπαρίσσι. Προσοχή χρειάζεται στην τήρηση ενός αραιού φυτευτικού συνδέσνου που κατά την άποψή μας δεν πρέπει να είναι μικρότερος από 30Χ30 μ., ώστε να του δοθεί ο απαραίτητος αυξητικός χώρος .

Θερμόφιλα φυλλοβόλα

Τα φυλλοβόλα είδη χρησιμοποιούνται λιγότερο στις αναδασώσεις και δεν είναι τυχαίο, εφόσον είναι περισσότερο απαιτητικά στις εδαφοκλιματικές συνθήκες των προς αναδάσωση σταθμών. Γενικώς θα μπορούσαμε να πούμε ότι τα φυλλοβόλα πρέπει να χρησιμοποιούνται σε περιοχές που η διαθεσιμότητα ύδατος και βαθύτερου εδάφους είναι ικανοποιητική. Αυτό έχει άμεση συνάφεια και με τους τοπογραφικούς παράγοντες και την ιστορία των ανθρώπινων επεμβάσεων στο παρελθόν.

Τα συνηθέστερα δενδρώδη είδη που εμφανίζονται εντός του αυξητικού χώρου των αειφύλλων πλατυφύλλων είναι η Χνοώδης δρυς, η Βελανιδιά, η Κοκκορεβιθιά, η Κουτσουπιά και η Μελικουκιά. Τα είδη αυτά σπανίως καίγονται ολοσχερώς και συνήθως αναβλαστάνουν μετά τη φωτιά. Μια απλή περιποίηση είναι αρκετή για να ευνοηθούν οι νέοι κλώνοι που θα αναβλαστήσουν από οφθαλμούς που δεν έχουν καταστραφεί.

Εν πάσει περιπτώσει, για την επιλογή των ειδών αυτών στις αναδασώσεις θα πρέπει να γνωρίζουμε τις φυσιολογικές απαιτήσεις τους, ώστε η επιβίωση και ανάπτυξή τους στις προς αναδάσωση περιοχές να είναι επιτυχής. Η χνοώδης δρυς επεκτείνεται και αναπτύσσεται ευχερώς και εντός της ζώνης των αειφύλλων πλατυφύλλων, σε διαταραγμένα βαθιά εδάφη ή σε αναβαθμίδες κολλουβίων κατά μόνας ή κατά συνδενδρίες. Εντός της ζώνης των φυλλοβόλων δημιουργεί μικτές συστάδες με την πλατύφυλλο και άλλα είδη δρυός. Η ύπαρξή της εντός των αειφύλλων δηλώνει την ανθεκτικότητά της σε ξηροθερμικά περιβάλλοντα, αλλά δεν έχουμε σαφή γνώση για τον ρόλο της εντός των αρχαίων δασών των περιοχών αυτών. Στις αναδασώσεις θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί στο πλαίσιο των απαιτήσεων του είδους, όχι σε κυριαρχία, αλλά για εμπλουτισμό της βιοποικιλότητας των αναδασωτέων περιοχών. Επιδεικνύει εξαιρετική αντοχή στις πυρκαγιές και καλή αναβλαστητική συμπεριφορά.

Η βελανιδιά (Quercus ithaburensisssp. macrolepis) επίσης είναι είδος θερμόφιλο και δημιουργεί συνήθως αραιά ή κατά περίπτωση συμπαγή δάση ή συστάδες στις περιοχές Αιτωλοακαρνανίας, Αττικής, Θεσσαλίας, νησιωτικού χώρου και Πελοποννήσου. Τα δάση αυτά είναι υπολειμματικά, αναπτύσσονται κυρίως σε πεδινές περιοχές με βαθιά γενικώς εδάφη ή ημιορεινές περιοχές επί ασβεστολίθων, ηφαιστειακών (Νίσυρος) ή άλλων πετρωμάτων. Το είδος χαρακτηρίζεται και ως ημιφυλλοβόλο, και συνήθως δεν επεκτείνεται πέραν της ζώνης των αειφύλλων πλατυφύλλων πλην εξαιρέσεων. Από τη σημερινή του διασπορά, συνάγεται ότι στο απώτερο παρελθόν δημιουργούσε εκτεταμένα δάση σ’ όλο τον πεδινό χώρο της κεντρικής και νότιας Ελλάδας, περιοχές οι οποίες αποδασώθηκαν με σκοπό την καλλιέργεια. Μεμονωμένα δένδρα του είδους διάσπαρτα στις παραπάνω περιοχές καταδεικνύουν την δυναμική του είδους και την παλαιότερη κυριαρχία του. Ως εκ τούτου φαίνεται ότι το είδος μπορεί να αναπτυχθεί σε αντίστοιχες περιοχές ή ακόμη να επιβιώνει και σε δυσμενέστερα από πλευράς εδάφους περιβάλλοντα. Λόγω αυτών των ιδιοτήτων του, η Δασική Υπηρεσία, αλλά και ιδιωτικά φυτώρια παράγουν σημαντικούς αριθμούς φυταρίων του εν λόγω είδους και τα διαθέτουν σε αναδασωτικές προσπάθειες.

Πολλές φορές και για λόγους κυρίως εμπλουτισμού και αύξησης της βιοποικιλότητας, έχει χρησιμοποιηθεί η μελικουκιά (κυρίως το είδος Celtis australis), είδος αρκετά ξηρανθεκτικό, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν αναπτύσσεται ευχερώς και σε υγρότερες συνθήκες και για να αποκτήσει τη μορφή δένδρου θα πρέπει οι συνθήκες του σταθμού να είναι ευνοϊκές, αντίστοιχες των απαιτήσεων των φυλλοβόλων. Η εμφάνισή της στη χώρα μας είναι ευκαιριακή στην κεντρική, νότια και νησιωτική περιοχή, όπου πολύ σπανίως δημιουργεί συστάδες. Παρ’ όλα αυτά έχει συναντηθεί εντός της ζώνης των αειφύλλων πλατυφύλλων και σε ξηρούς σταθμούς με μορφή μικρού δένδρου ή συχνότερα σε θαμνώδη μορφή. Η μέχρι τώρα σπάνια χρήση της ήταν ικανοποιητική.

Για τα άλλα ιθαγενή πλατύφυλλα φυλλλοβόλα είδη τα οποία θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν στις αναδασώσεις στη θερμομεσογειακή ζώνη έχει γίνει σχετική αναφορά στο σχετικό κεφάλαιο για τα αείφυλλα.

Πολλές φορές γίνεται λόγος για χρήση αλλόχθονων ειδών που έχουν εγκλιματιστεί στη χώρα μας (πχ ο αείλανθος, ψευδακακίες κ.λπ.). Το μόνο που μπορούμε να αναφέρουμε εδώ (αν και διαφωνούμε πλήρως με μια τέτοια λογική), είναι ότι το ζήτημα πρέπει να αντιμετωπίζεται με τη δέουσα σοβαρότητα και με περίσκεψη που να ανατρέχει σε θέματα αλλοίωσης της βιοποικιλότητας και χωροκατάκτησης. Αντίστοιχες εμπειρίες μπορούν να αντληθούν και από άλλες χώρες που το επιχείρησαν και είναι στην πλειονότητά τους απογοητευτικές

Λαδανιά 

Φρύγανα

Όσον αφορά τη χρήση φρυγανικών ειδών στις αναδασώσεις, θα πρέπει να αναφερθεί ότι τα περισσότερα από αυτά έχουν αναπτύξει πολύ ισχυρότερους μηχανισμούς επανάκαμψης από άλλα είδη και η χρήση τους πέραν των αισθητικών σκοπών, είναι περιττή. Ενδεχόμενα σε περιπτώσεις παντελούς απουσίας και για λόγους αύξησης της βιοποικιλότητας και της σταθερότητας του οικοσυστήματος μπορούν να προστεθούν ή να σπαρούν σε πολύ αραιό φυτευτικό σύνδεσμο ορισμένα από αυτά, όπως είδη λαδανιάς, θυμαριού, ανθυλλίδος, θυμελαίας, ασφάκας κ.λπ.


πηγή: https://dasarxeio.com//

Ζευζέρα στην καρυδιά

Η καταπολέμηση είναι δύσκολη λόγω του ότι οι προνύμφες στο μεγαλύτερο μέρος της ζωής τους είναι προστατευμένες στις στοές τους μέσα στο δένδρο.

Το έντομο έχει εμφανιστεί στην περιοχή της Λαμίας. Τα ακμαία (εικόνα 1) αποθέτουν τα αυγά τους στις ρωγμές του φλοιού του κορμού ή των κλάδων και οι προνύμφες μπαίνουν μέσα στο ξύλο, όπου ορύσσουν στοές μήκους 25 cm ή και περισσότερο (εικόνα 2).

Στα νεαρά δένδρα παρατηρούνται ξηράνσεις ή και σπάσιμο από δυνατό άνεμο. Σε δένδρα μέσης και μεγαλύτερης ηλικίας ξεραίνονται ολόκληροι βραχίονες ή κατώτεροι κλάδοι, οι οποίοι σπάζουν με δυνατό άνεμο. Οι ζημιές εκδηλώνονται πιο έντονα στην περίπτωση γειτνίασης με δασικά δένδρα ή άλλες δενδρώδεις καλλιέργειες, καθώς η ζευζέρα είναι ξυλοφάγο έντομο με πολλούς ξενιστές.

Συστήνεται ψεκασμός με ένα εγκεκριμένο για την καλλιέργεια εντομοκτόνο, πριν μπουν οι νεαρές προνύμφες μέσα στο ξύλο. 

Ιδιαίτερη προσοχή θα πρέπει να δίνεται σε περιοχές με ιστορικό προσβολών και σε κτήματα που γειτονεύουν με εγκαταλειμμένους οπωρώνες. Ο ψεκασμός για την αντιμετώπιση της ζευζέρας μπορεί να γίνει σε συνδυασμό με αυτόν της καρπόκαψας.

Οι παραγωγοί θα πρέπει επίσης να έχουν υπόψη τους τα εξής:

- Οι προσβολές είναι πιο έντονες στα εξασθενημένα δένδρα. Γι' αυτό είναι απαραίτητη η διατήρηση των δένδρων σε καλή κατάσταση βλάστησης (λίπανση, άρδευση, κλάδεμα), καθώς και η καταπολέμηση εχθρών και ασθενειών.

- Όλοι οι ξεροί και εξασθενημένοι κλάδοι θα πρέπει να απομακρύνονται και να καίγονται.

- Τέλος, η ασβεστόχριση του κορμού και των βραχιόνων θεωρείται ότι περιορίζει την ωοτοκία των θηλυκών, ή την είσοδο των νεαρών προνυμφών στο εσωτερικό του ξύλου.

Εγκεκριμένες δραστικές ουσίες: deltamethrin

Χρησιμοποιείτε μόνο εγκεκριμένα για την καλλιέργεια φυτοπροστατευτικά προϊόντα, ακολουθώντας πιστά τις οδηγίες που αναγράφονται στην ετικέτα των σκευασμάτων. Η χρήση των προϊόντων αυτών πρέπει να γίνεται από επαγγελματίες χρήστες κατόχους πιστοποιητικού γνώσεων ορθολογικής χρήσης φυτοπροστατευτικών προϊόντων.

Περιφερειακό Κέντρο Προστασίας Φυτών, Ποιοτικού & Φυτοϋγειονομικού Ελέγχου Βόλου


πηγή: https://www.neapaseges.gr/

Αρχιτεκτονικός φωτισμός σε τοπόσημα του Δήμου Νάουσας

Υπογράφτηκε στο γραφείο του Δημάρχου Νίκου Κουτσογιάννη η σύμβαση του έργου για τον αρχιτεκτονικό φωτισμό παραδοσιακών κτηρίων-τοποσήμων της Νάουσας. Πρόκειται για το πρώτο έργο του Δήμου Νάουσας στο πλαίσιο του Σχεδίου Βιώσιμης Αστικής Ανάπτυξης (ΣΒΑΑ). Η παρέμβαση αφορά νέο αρχιτεκτονικό φωτισμό σε 10 σημαντικά σημεία-τοπόσημα της Νάουσας:

Το διατηρητέο κτήριο του Λόγγου-Τουρπάλη

Το καμπαναριό του Αγίου Γεωργίου

Το Ρολόι

Το καμπαναριό του Ι.Ν. Μεταμορφώσεως του Σωτήρος

Το μνημείο του Χώρου Θυσίας στους Στουμπάνους

Το διατηρητέο κτίριο στην οδό Βενιζέλου-Καραμπατάκη

Το φουγάρο-καπνοδόχο του κτιρίου του Κέντρου Τεκμηρίωσης Βιομηχανικής Κληρονομιάς (Έρια)

Το 1ο-2ο Δημοτικό Σχολείο

Street art πολυχώρου «Χρήστος Λαναράς» (κτίριο Βέτλανς)

Street art πολυχώρου «Χρήστος Λαναράς» (κτίριο ΕΡΙΑ)

«Το σχέδιο Βιώσιμης Αστικής Ανάπτυξης ξεκινά με μία από τις πολλές και εντυπωσιακές παρεμβάσεις του. Ο στοχευμένος αρχιτεκτονικός φωτισμός κτιρίων και σημείων της Νάουσας με σημαντική ιστορική αξία και υψηλή αισθητική, θα προσδώσει πολύ σύντομα μια εντυπωσιακή εικόνα, βγάζοντάς τα από το σκοτάδι στο φως. Ακολουθούν σύντομα νέες δράσεις και παρεμβάσεις που αλλάζουν την οπτική στον δημόσιο χώρο, βελτιώνουν την καθημερινότητα όλων μας και γεννούν αισιοδοξία για το μέλλον του Δήμου μας» σημειώνει σε δήλωσή του ο Δήμαρχος.


πηγή: http://www.alli-apopsi.gr/