Εθνικό Πάρκο Λίμνης Κερκίνης

Στο βορειοδυτικό τμήμα του νομού Σερρών, μόλις 40 χλμ. από την πόλη των Σερρών και περίπου 100 χλμ από τη Θεσσαλονίκη, συναντάμε ένα από τα πιο όμορφα μέρη της Ελλάδας, τη λίμνη Κερκίνη με τον μοναδικό υγροβιότοπο, που έχει ανακηρυχθεί Εθνικό Πάρκο και σύμφωνα με τη Διεθνή Σύμβαση Ramsar, ένας από τους 10 υγρότοπους Διεθνούς Σημασίας της Ελλάδας.

 

Ήταν η ανθρώπινη παρέμβαση που δημιούργησε αυτό τον παράδεισο. Το 1932 κατασκευάστηκε το πρώτο φράγμα στα νερά του ποταμού Στρυμόνα και σταδιακά σχηματίστηκε η λίμνη Κερκίνη.

Η παρόχθια βλάστηση με παραποτάμια δάση από άγριες ιτιές, τα νούφαρα που επιπλέουν σε έκταση χιλιάδων στρεμμάτων, η μεγάλη ποικιλία ψαριών, τα βουβάλια που κολυμπούν στα ήσυχα νερά της λίμνης, αλλά και ο υπέροχος ορίζοντας από τα ορεινά συγκροτήματα του όρους Μπέλλες και των Κρουσίων, χαρίζουν στο τόπο μια γοητεία μοναδική.

 

Η λίμνη προσφέρει της ιδανικές συνθήκες παρατήρησης πουλιών. Σήμερα είναι ένα από τα καλυτέρα μέρη της Ευρώπης για φυσική παρατήρηση 300 περίπου ειδών, σπάνιων και προστατευμένων που ζουν και αναπαράγονται εδώ. Δεν είναι τυχαίο που επιστήμονες και ερασιτέχνες από όλο τον κόσμο μας επισκέπτονται κάθε χρόνο για τις μελέτες τους.

 

 

Ιστορία

 

Το Εθνικό Πάρκο Λίμνης Κερκίνης θεσμοθετήθηκε τον Νοέμβριο του έτους 2006 (Χαρακτηρισμός του υγροτόπου Κερκίνης και της ευρύτερης περιοχής του ως Εθνικού Πάρκου και καθορισμός χρήσεων, όρων και περιορισμών δόμησης, (Κ.Υ.Α. 42699/19.10.2006, ΦΕΚ 98 Α.Α.Π./8.11.2006), με σκοπό την προστασία της περιοχής ως εθνική φυσική κληρονομιά, με βάση:

- Συστηματική παρακολούθηση και προγραμματισμό έργων διαχείρισης των οικολογικών παραμέτρων της περιοχής
- Συνεχή φύλαξη και επόπτευση της προστατευόμενης περιοχής
- Αποτελεσματικό συντονισμό των αρμοδίων υπηρεσιών και φορέων
- Κατάρτιση προγραμμάτων με στόχο την περιβαλλοντική εκπαίδευση, πληροφόρηση και ευαισθητοποίηση κοινού και φορέων
- Διασφάλιση κοινωνικής πολιτικής, συναίνεσης και συμμετοχής κ.ά.

Η συνολική έκταση της προστατευόμενης περιοχής, ανέρχεται σε 831.000 στρέμματα περίπου. Στην προστατευόμενη περιοχή περιλαμβάνονται οι περιοχές από την Καστανούσα στα δυτικά μέχρι το Χαρωπό και το Άγκιστρο στα ανατολικά, την Ηράκλεια στα νοτιοανατολικά και τον Λιθότοπο στα νότια. Περιλαμβάνονται οι ορεινοί όγκοι της Κερκίνης (Μπέλες) στα βόρεια και του Μαυροβουνίου και Δύσωρου (Κρούσια) στα νοτιοδυτικά.

Διακρίνονται τέσσερις ζώνες προστασίας οι οποίες είναι:

 

- Ζώνη Απόλυτης Προστασίας της Φύσης
- Ζώνη Προστασίας της Φύσης
- Ζώνη Οικοανάπτυξης Α’
- Ζώνη Οικοανάπτυξης Β’

 

Σε κάθε ζώνη ισχύουν συγκεκριμένες ρυθμίσεις ή και απαγορεύσεις ανάλογα με την οικολογική σημασία και ευαισθησία της κάθε ζώνης.

 

 

Διεθνείς συμβάσεις που ισχύουν για τον υγρότοπο Κερκίνης

 

- Συμφωvία επί τωv Διεθvoύς εvδιαφέρovτoς Υγρoτόπωv, ιδία ως Υγρoβιότoπωv” γvωστή ως Σύμβαση Ramsar.
- Σύμβαση για τη διατήρηση τωv απoδημητικώv ειδώv πoυ αvήκoυv στηv άγρια παvίδα (Σύμβαση της Βόvvης).
- Σύμβαση για τηv πρoστασία της Άγριας Ζωής και τoυ φυσικoύ περιβάλλovτoς της Ευρώπης (Σύμβαση της Βέρvης).
- Οδηγία τoυ Συμβoυλίoυ τωv Ευρωπαϊκώv Κoιvoτήτωv για τη διατήρηση τωv άγριωv πτηvώv (79/409/ΕΟΚ).
- Οδηγία τoυ Συμβoυλίoυ τωv Ευρωπαϊκώv Κoιvoτήτωv για τηv πρoστασία τωv φυσικώv oικoτόπωv και της άγριας παvίδας και χλωρίδας (92/43/ΕΟΚ).
- Οδηγία τoυ Συμβoυλίoυ τωv Ευρωπαϊκώv Κoιvoτήτωv για τη διαχείριση των υδατικών πόρων (2000/60/ΕΚ).


πηγή: http://kerkini.gr/

 

Πλαστικός εφιάλτης για τη Γη

 Το ανθρώπινο αποτύπωμα στον πλανήτη είναι τόσο έντονο, ώστε έχει αλλοιώσει ακόμη και τα γεωλογικά χαρακτηριστικά του.

Το πιο «ύπουλο» από τα ανθρώπινα απορρίμματα, το πλαστικό, σε όλες του τις μορφές, έχει κυριολεκτικά κατακλύσει τη Γη, όπως αναφέρει γεωλογική μελέτη που δημοσιεύθηκε στις επιθεωρήσεις Science και Anthropocene, με ανησυχητικά αποτελέσματα.

Σύμφωνα με τα συμπεράσματα της μελέτης, από το τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου μέχρι σήμερα έχει παραχθεί τόσο πλαστικό, που αρκεί για να καλυφθεί ολόκληρος ο πλανήτης με πλαστική μεμβράνη. Η μόλυνση με πλαστικά απορρίμματα έχει φτάσει παντού.

«Τα αποτελέσματα αποτέλεσαν μια πραγματική έκπληξη» λέει ο επικεφαλής της έρευνας, καθηγητής Γιαν Ζαλασίεβιτς, ο οποίος ανήκει στην ομάδα επιστημόνων που εδώ και καιρό υποστηρίζουν πως από το 1950 και μετά έχουμε περάσει σε μια νέα εποχή, την «Ανθρωπόκαινο», που φέρει έντονη τη σφραγίδα του ανθρώπινου παράγοντα στη φύση, αλλά και το μέλλον του πλανήτη.

«Γνωρίζαμε ότι ο άνθρωπος κατασκευάζει τεράστιες ποσότητες διαφόρων ειδών πλαστικού, από τον βακελίτη και τις πλαστικές σακούλες μέχρι το PVC τα τελευταία 70 χρόνια, ωστόσο δεν είχαμε την παραμικρή ιδέα ότι μπορεί να ταξιδέψει σε ολόκληρη τη Γη.

Αποδεικνύεται ότι όχι μόνο παρασύρεται στους ωκεανούς, αλλά έχει φτάσει στα βαθύτερα σημεία του πυθμένα των θαλασσών, κάτι που αποτελεί ένδειξη ότι ο πλανήτης μας δεν χαίρει άκρας υγείας».

 

 

Τα ευρήματα

 

Το κεντρικό εύρημα της μελέτης είναι ότι η μεταπολεμική ανθρώπινη δραστηριότητα έχει καταφέρει να αλλοιώσει ακόμη και τη γεωλογική σύσταση της Γης. Ιδιαίτερα τα ραδιενεργά ισότοπα, που εκλύονται από τις πυρηνικές βόμβες και δοκιμές, αφήνουν πίσω τους ένα «μολυσματικό» ίχνος.

Επιπλέον, τα αυξημένα επίπεδα διοξειδίου του άνθρακα στους ωκεανούς, η μαζική παρασκευή τσιμέντου και η διαδεδομένη χρήση αλουμινίου επίσης σηματοδοτούν τη «γέννηση» του Ανθρωπόκαινου. Πρόκειται για τα αποκαλούμενα «τεχνολογικά απολιθώματα»: απομεινάρια πλαστικού, αλουμινίου, τσιμέντου, μόλυβδου και ραδιενέργειας που αλλοιώνουν τη γεωλογική σύσταση του πλανήτη. Ακόμη και τα… ταπεινά πλαστικά, όμως, όπως τονίζει ο κ. Ζαλασίεβιτς, παίζουν πολύ μεγαλύτερο ρόλο στην αλλαγή της Γης από ό,τι πιστεύαμε.

«Αρκεί μόνο να σκεφτούμε τα ψάρια που ζουν στη θάλασσα. Ένα τεράστιο ποσοστό των ψαριών έχει πλαστικό μέσα τους. Αυτό εκκρίνεται και τελικά καταλήγει στον πυθμένα. Σταδιακά ο πλανήτης καλύπτεται από πλαστικό» επισημαίνει ο καθηγητής.

Στη μελέτη με τίτλο «Ο γεωλογικός κύκλος των πλαστικών», αναφέρεται ότι κάθε χρόνο κατασκευάζονται 300 εκατομμύρια τόνοι πλαστικού. Η αύξηση είναι πραγματικά θεαματική από το 1950, καθώς μέχρι σήμερα αναλογεί σε περίπου 5 δισ. τόνους, και μέχρι το τέλος του αιώνα θα έχει αγγίξει τους 30 δισ. τόνους.

Η ιδέα για την έναρξη της νέας εποχής ανήκει στον βραβευμένο με Νόμπελ χημικό, Πολ Κρούτσεν, και αποτελεί σημαντικό πεδίο επιστημονικής αντιπαράθεσης τα τελευταία 16 χρόνια. Η επιτροπή Anthropocene Working Group μελετά από το 2008 το ζήτημα, και τον Αύγουστο θα είναι πλέον σε θέση να καταθέσει προς ψήφιση τις προτάσεις της στο διεθνές γεωλογικό συνέδριο που θα λάβει χώρα στη Νότια Αφρική.

Η άποψή τους, πάντως, φαίνεται πως είναι ήδη σαφής, όπως προκύπτει από τη μελέτη που δημοσιεύθηκε στο Science, με την υπογραφή των δύο τρίτων των μελών της AWG. Το πόρισμά τους καταλήγει ότι όντως μπορούμε να μιλάμε για μια νέα εποχή, σαφώς επηρεασμένη από τον άνθρωπο, καθώς οι αλλαγές που συντελούνται στον πλανήτη είναι τόσο συνταρακτικές όσο εκείνες που συνέβησαν με το τέλος της τελευταίας εποχής των παγετώνων.


πηγή: http://olympia.gr/

25+1 φωτογραφίες που καταγράφουν την τρομακτική χιονοθύελλα που πλήττει τις ανατολικές ακτές των ΗΠΑ

 

 

Μια τεράστια χιονοθύελλα έχει σκεπάσει την Ανατολική Ακτή των ΗΠΑ με χιόνι, επηρεάζοντας τις ζωές περισσότερων από 80 εκατομμυρίων ανθρώπων και παραλύοντας τα πάντα στη Νέα Υόρκη και την Ουάσινγκτον. Η συγκεκριμένη χιονοθύελλα είναι η δεύτερη μεγαλύτερη που έχει πλήξει ποτέ τη Νέα Υόρκη και το Internet έχει γεμίσει από φωτογραφίες που καταγράφουν τις συνέπειες του φαινομένου.

 

Δείτε μερικές από αυτές στην φωτογραφική συλλογή που ακολουθεί.

 

 

 

 

 

πηγή: http://www.otherside.gr/

 

Άθως, στο αγιάζι των λειμώνων, στη μόνη ακτή του κόσμου

 

“Με το λύχνο του άστρου στους ουρανούς εβγήκα/
στο αγιάζι των λειμώνων, στη μόνη ακτή του κόσμου

Φ. Πετρίδης

 

Θα ‘τανε στα τέλη της δεκαετίας του 80, όταν βρεθήκαμε από τη Θεσσαλονίκη στην Ουρανούπολη κι από εκεί στην Μονή Μεγίστης Λαύρας. Χειμώνας καιρός. Η απόφαση είχε ληφθεί όπως παίρνονται οι αποφάσεις από τους φοιτητές. Πάνω στην τρέλα μας.
Δεν μας είχε τραβήξει στο Άγιον Όρος κάποιο ιδιαίτερο θρησκευτικό συναίσθημα. Η Αθωνική Πολιτεία ήταν ένας αγαπητός προορισμός για μας τους άφραγκους άρρενες, όταν θέλαμε να ξεσκάσουμε από την πίεση των εξεταστικών και τις λοιπές φοιτητικές “σκοτούρες”

Ταυτόχρονα μας έλκυε το παρθένο -τότε – της περιοχής, η μυσταγωγία και η ατμόσφαιρα, η αρχιτεκτονική των μοναστηριών. Ήταν σαν να επισκεπτόμαστε έναν τόπο που δεν τον άγγιζε ο χρόνος.

Το σχέδιο μας ήταν από την Μεγίστης Λαύρας να ανεβούμε στον Άθωνα, λίγο παράτολμο για χειμώνα και με τον σχεδόν μηδαμινό εξοπλισμό που διαθέταμε, αλλά αυτά ήταν λεπτομέρειες. Ο Άθως, με τα 2033 μέτρα του που υψώνονται απότομα από την θάλασσα και μοιάζει σαν ο ακοίμητος φρουρός της χερσονήσου ήταν μια γοητευτική πρόκληση.

Κινήσαμε πρωί από την Λαύρα μετά τις λειτουργίες και το φαγητό – στο Όρος εξαιτίας της διαφοράς της ώρας που έχουν, το πρωί σερβίρεται κανονικό γεύμα σαν να είναι μεσημέρι- με τον καιρό βροχερό. Όσο ανεβαίναμε τόσο και πύκνωνε η συννεφιά που τύλιγε τον Άθωνα σαν να ‘τανε η ίδια η νοτισμένη ανάσα του.

Κάποτε περάσαμε την διασταύρωση που πάει για Αγία Άννα και συνεχίσαμε το μονοπάτι για την κορυφή. Πολλές οι ώρες, απότομη η ανηφόρα και η κούραση είχε αρχίσει ήδη να μας βαραίνει τα πόδια. Η βλάστηση η παραθαλάσσια, με τις κουμαριές, τις αριές και τα ρείκια, έδινε τώρα την θέση της στο πουρνάρι και λίγο πιο πάνω θα συναντούσαμε τις καστανιές και τα έλατα. Εκεί άρχιζε και το χιόνι. Το βουνό εκείνη την ημέρα ήταν δύσκολο στην προσέγγιση. Σαν να θελε να το αφήσουμε στην μοναξιά του, βαριόταν τις επισκέψεις και ιδίως από άφρονες νεαρούς.

Παρόλα αυτά συνεχίσαμε. Μούσκεμα ως το κόκκαλο και παγωμένοι. Δεν είχαμε άλλωστε και πολλές επιλογές. Είχε ήδη αρχίσει να σκοτεινιάζει, οπότε θα ήταν πιο δύσκολο να γυρίσουμε πίσω από το να προχωρήσουμε. Κάποια στιγμή τα έλατα άρχισαν να αραιώνουν και καταλάβαμε ότι περνούσαμε τα δασοόρια. Αναθαρρήσαμε, κάπου εκεί κοντά, όπως μας είχαν πληροφορήσει, ήταν κάτι σαν ξωκλήσι – καταφύγιο αφιερωμένο στην Παναγία. Εκεί θα μπορούσαμε να διανυκτερεύσουμε. Το μεγαλύτερο βάσανό μας ήταν το κρύο κι όχι το χιόνι που δεν ξεπερνούσε τους πέντε με δέκα πόντους. Συνέχιζε όμως να ρίχνει και θα πρεπε σύντομα να βρούμε το εκκλησάκι.

Όταν το αντικρίσαμε μέσα στην θαμπάδα του χιονιού, είπαμε πως αυτό ήταν, σωθήκαμε. Επιταχύναμε το βήμα και σε λίγη ώρα φθάσαμε και τρυπώσαμε μέσα ξεπαγιασμένοι. Στα σακίδια μας κουβαλούσαμε από λίγα καυσόξυλα ο καθένας που τα ‘χαμε από την Λαύρα. Προνοητικοί! Το πρώτο μας μέλημα ήταν να ανάψουμε φωτιά, αλλά με τι προσάναμμα; Όλα έξω ήταν μούσκεμα και κρουσταλλιασμένα. Με τα χίλια ζόρια και με κάτι λίγα ξερά που είχαν απομείνει στο τζάκι από άλλους επισκέπτες τα καταφέραμε και παραταχθήκαμε μπροστά στις φλόγες να ζεσταθεί το κοκαλάκι μας. Γύρω γύρω, μπας και στεγνώσουν λίγο, απλωμένα τα μπουφάν και ο εξοπλισμός της κακιάς ώρας. Που λεφτά τότε για αντιανεμικά και αδιάβροχα, ότι φορούσαμε κάθε μέρα είχαμε μαζί μας.

Συνήλθαμε κάπως και βγήκαμε πάλι έξω να βρούμε ξύλα για την νύχτα, για να διατηρήσουμε την φωτιά γιατί αυτά που είχαμε θα τελειώνανε σύντομα. Μαζέψαμε κάμποσα, μουσκεμένα και χλωρά, ας είναι, να μείνει η φωτιά αναμμένη είχε σημασία. Το κρύο έσφιγγε και το κτίσμα δεν ήταν και στην καλύτερη κατάσταση, έμπαζε από παντού. Έξω συνέχιζε να χιονίζει και να φυσά ο παγωμένος αέρας. Ρίξαμε τα ξύλα στη φωτιά, απλώσαμε τα sleeping bag που ευτυχώς τα είχαμε κρατήσει στεγνά και πέσαμε για ύπνο.

 

Μοναστήρι Αγίου Παύλου – πίσω ο Άθως

Κατά τις δυο η ώρα την νύχτα ξύπνησα από το κρύο. Ο καπνός μέσα ντουμάνι, είχε σχεδόν σβήσει η φωτιά και τα χλωρά μόνο καπνίζαν, με δυσκολία μπορούσες να αναπνεύσεις. Συνταίριασα λίγο τα ξύλα να ξανανάψουν και βγήκα έξω να δω τον καιρό, αφήνοντας την πόρτα μισάνοιχτη να καθαρίσει ο καπνός.

Τότε αντίκρυσα την πιο μεγαλοπρεπή εικόνα που είδα ποτέ στην ζωή μου σε όλες τις εξορμήσεις μου στα βουνά. Είχε σταματήσει να χιονίζει. Ο Άθως πίσω μου, προς την πλευρά της κορυφής ήταν ακόμη ανταριασμένος. Από την άλλη πλευρά όμως ο καιρός είχε καθαρίσει. Σαν κάποιος να τράβηξε την κουρτίνα των νεφών και ο μισός ουρανός ήταν βαρύς και φορτωμένος σύννεφα κι ο άλλος μισός προς τα βόρεια και ανατολικά πεντακάθαρος. Τα αστέρια στραφτάλιζαν κι ένα πανέμορφο φεγγάρι φώτιζε λες και ήταν μέρα.
Το εκκλησάκι ήταν χτισμένο στην άκρη του γκρεμού, από κάτω η θάλασσα ριγούσε στον κρύο αέρα και το φεγγάρι μέσα της έφτιαχνε μια χρυσαφένια γραμμή που οδηγούσε το μάτι στις απέναντι στεριές. Η ατμόσφαιρα ήταν διαυγέστατη και στο βάθος φαινόταν τα φώτα ίσως της Καβάλας ή της Θάσου, μα εγώ μαγεμένος από την στιγμή είχα την αίσθηση ότι βλέπω ως την Κων/πολη….

Πως βλέπεις στους τοίχους των μοναστηριών κάτι αναπαραστάσεις της δευτέρας παρουσίας όπου σκίζεται το στερέωμα και από την μια ξεπηδούν οι αγγέλοι κι από την άλλη οι δαίμονες που τραβολογάνε τους πιστούς να τους γκρεμίσουν από τις σκάλες που ανεβαίνουν, κάπως έτσι ήταν. Η πλάση χωρισμένη στα δυο!

Δεν ξέρω πόση ώρα έμεινα εκεί να κοιτώ με δέος. Ήταν από εκείνες τις στιγμές που μικραίνει η ύπαρξή σου και με την βοήθεια της ερημιάς, χάνεσαι, σκορπάς και γίνεσαι ένα με την φύση. Οι αισθήσεις σου όμως ανοίγουν όπως άνοιξε εκείνος ο ουρανός κι αντιλαμβάνεσαι με μια άλλην ευαισθησία και ποιότητα ότι υπάρχει γύρω σου.

Το βλέμμα μου γύρισε προς την μεριά που ανεβήκαμε. Ένα πεύκο μοναχικό έστεκε εκεί κόντρα σε όλους τους ανέμους. Όταν ανεβαίναμε σχεδόν δεν το είχα προσέξει, μα τώρα κυριαρχούσε στο τοπίο. Ο αέρας είχε διαμορφώσει τα κλαδιά του με έναν παράξενο τρόπο, σαν τα χτενίσματα των σημερινών μαθητών. Ένιωσα κοιτώντας το, όλη την δύναμη της ρίζας του, πόσο στέρεα κρατιέται μέσα στο παγωμένο χώμα κι είπα μέσα μου αυτά τα δέντρα είναι να θαυμάζεις, τα σκυφτά όχι τα καμαρωτά, αυτά που αγωνίζονται να παραμείνουν όρθια και το καταφέρνουν σπάζοντας τον βράχο με τις βαθιές τους ρίζες . Αυτά που ψιθυρίζουν στον άνεμο ερωτόλογα και κατάρες σαν περνά φουριόζος μέσα απ’ τα κλαδιά τους.Κι έγινα ένα κομματάκι πάγου στην άκρη απ’ τις βελόνες του και του ‘πα, χαίρομαι που σε γνωρίζω…

Μύρισα την ευωδιά του, άκουσα τα πουλιά που θα ερχότανε την άνοιξη στα κλαδιά του να κελαηδήσουν. Ένιωσα το κρύο κορμί του φιδιού που ήταν τρυπωμένο μές στο χώμα και μπήκα στις χαραμάδες του βράχου για να δω πως τον θρυμματίζει ο πάγος.

Την άλλη μέρα, με ήλιο, ανεβήκαμε και στην κορυφή του Άθωνα. Δεν είναι όμως η εικόνα της κορυφής που κράτησα μέσα μου, αλλά τα θαυμάσια που είχα δει την νύχτα με την συμπαράσταση της ερημιάς και την βοήθεια της νεανικής μας αποκοτιάς κι έχω την αίσθηση πως αυτή η εικόνα θα μείνει ακέραια και άσβηστη από του χρόνου την φθορά. Ήταν ας πούμε ένα είδος πρώτης μύησης στα εσώτερα της φύσης και του εαυτού μου.

Κι αν ξανάρθαν τώρα όλα αυτά στην επιφάνεια, είναι γιατί λυπάμαι όσους θ’ ανέβουν στα βουνά γεμάτοι με ξιπασιά και ματαιοδοξία, να ταν τρόπος με το αυτοκίνητο ως την κορυφή για να μην ιδρώσει καθόλου ο κώλος τους και να συνωστισθούν στα χιονοδρομικά και στα σαλέ, χωρίς να νιώσουν ποτέ αυτήν την ανάγκη να “μιλήσουν” με την φύση. Να την κοιτάξουν με μάτια δακρυσμένα από την ομορφιά που βλέπουν.

Είναι τα νέα που φτάνουν στ’ αυτιά μου ότι θέλουν να χτίσουν στον Όλυμπο, να φτιάξουν καινούριους δρόμους, χωριά και μαγαζιά, τάχα μου λέει για να εξυπηρετήσουν τους ορειβάτες…μα αυτό που στ’ αλήθεια θέλουν είναι να μην χάσουν για μια στιγμή την βόλεψή τους, να φέρουν τις συνήθειες και την βρωμιά της πόλης να την απλώσουν εκεί, μην τυχόν και μείνει τίποτα καθαρό κι αμόλυντο απ’ του ανθρώπου το χέρι. Αλίμονο!

Δεν είμαι προφήτης της συφοράς, το είδα αυτό να γίνεται και στο Όρος. Γέμισε δρόμους , τζιπ θεριά, οι καλόγεροι με τα κινητά τελευταίας τεχνολογίας στα χέρια, τα κτίρια τα ξαναχτίσανε με λεφτά της γενναιόδωρης εσπερίας. Όλα αλλάξαν. Έπαψε όμως να είναι δεδομένη και η πνευματικότητα που ανέδυε ο τόπος σε κάθε του ανάσα. Κι αν χαθεί δεν την ξαναφέρνεις πίσω, πάει, έφυγε κι αυτή κι εσύ μαζί.


πηγή: http://dasarxeio.com/, ΤΟ ΠΕΥΚΟ

Κοζάνη. Aνατολή στη γέφυρα Ρυμνίου

 

 

Όταν ο ήλιος "σκάει" γεμίζοντας φως στη λίμνη Πολυφύτου. Μέσα από το φωτογραφικό φακό του Γρηγόρη Δάλλη. 

 

 

 

πηγή: http://www.kozan.gr/

 

Η απόβαση των Ιταλών… Ανεξέλεγκτος κυνηγετικός παράδεισος η Ήπειρος

 

 

Η κυνηγετική περίοδος στην Ιταλία τελειώνει. Κι όπως συστηματικά συμβαίνει τα τελευταία χρόνια, ξεκινά η «απόβαση» των Ιταλών στους κυνηγότοπους της Ηπείρου.

Ήδη αρκετοί είναι αυτοί που έχουν καταφτάσει σε περιοχές της Θεσπρωτίας και έχουν στήσει πόλεμο εναντίον της άγριας πανίδας,

Χωρίς μέτρο, καθώς η χώρα μας δεν φρόντισε να βάλει ποτέ.

Η απόβαση των Ιταλών ξεκίνησε συστηματικά μετά την απαγόρευση του κυνηγιού στη γειτονική Αλβανία, η οποία φέτος πήρε παράταση για άλλη μία διετία. Η Αλβανική κυβέρνηση υποχρεώθηκε να προχωρήσει σε μία τέτοια απόφαση, μετά τις ανεξέλεγκτες διαστάσεις που είχε πάρει το κυνήγι των Ιταλών, εξ αιτίας των οποίων απειλούνταν με αφανισμό πολλά είδη πουλιών.

Έτσι άνοιξε ο δρόμος τους προς την Ελλάδα.

Σύμφωνα με έγκυρες πηγές, ήδη ορισμένες περιοχές της Θεσπρωτίας, έχουν μετατραπεί σε εμπόλεμες ζώνες.

Κι όπως μαρτυρούν ντόπιοι κυνηγοί, που έχουν γίνει μάρτυρες της κατάστασης, οι Ιταλοί έρχονται πλήρως εξοπλισμένοι. Φέρουν μαζί τους από ψυγεία μέχρι και μηχανές για να μαδούν τα πτηνά και στη συνέχεια να τα μετατρέπουν σε κιμά.

Ολόκληρες στη χώρα τους παίρνουν μόνο τις μπεκάτσες, οι οποίες καταλήγουν σε εστιατόρια πολυτελείας.

«Η Ήπειρος και ειδικά η Θεσπρωτία, είναι ένας ανεξέλεγκτος παράδεισος... Με 120 ευρώ, όσο κοστίζει η έκδοση μιας άδειας, μπορούν να κυνηγήσουν όσο θέλουν και να σκοτώσουν όσα θηράματα επιθυμούν», ανέφερε χαρακτηριστικά στο Epiruspost μέλος της ντόπιας κυνηγετικής οικογένειας που μετρά πολλά χρόνια στο χώρο.

Το «πάρτι» των κυνηγών στην Ήπειρο είχε ξεκινήσει προ πενταετίας και παρότι το πρόβλημα έχει αναδειχθεί πολλές φορές, ουδένα μέτρο ελήφθη...

Σημειώνεται ότι σχεδόν ποτέ δεν υπήρξαν συλλήψεις από την αστυνομία, το δασαρχείο ή τη θηροφυλακή στην Ήπειρο, πέρυσι όμως υπήρξαν συλλήψεις και κατασχέσεις θηραμάτων όταν τα καράβια έφτασαν από την Ηγουμενίτσα στην Ιταλία!

 

 

πηγή: http://www.epiruspost.gr/

 

Αιτωλοακαρνανία. Εγκαίνια Παρατηρητηρίου στην Κλείσοβα από τον Φορέα Διαχείρισης Λιμνοθάλασσας Μεσολογγίου

 

 

Ο Φορέας Διαχείρισης Λιμνοθάλασσας Μεσολογγίου έχει την χαρά και την τιμή να σας καλέσει, στις 2 Φεβρουαρίου 2016 και ώρα 10:00 π.μ, στα εγκαίνια του νέου παρατηρητηρίου, στην Περιοχή της Κλείσοβας. Το εν λόγω παρατηρητήριο ανακατασκευάστηκε στο πλαίσιο του έργου «BIG» εδαφικής συνεργασίας Ελλάδα-Ιταλία 2007-2013 που υλοποίησε η Αναπτυξιακή Εταιρεία Περιφέρειας Δυτικής Ελλάδας με τελικό δικαιούχο τον Φορέα Διαχείρισης Λιμνοθάλασσας Μεσολογγίου.

Επιπλέον, στο πλαίσιο εορτασμού της Παγκόσμιας Ημέρας Υγροτόπων θα πραγματοποιηθεί παρατήρηση πουλιών ανάμεσα σε Δυτική & Ανατολική Κλείσοβα από μαθητές του ΕΠΑΛ Μεσολογγίου. Στην παρατήρηση μπορεί επίσης να συμμετάσχει όποιος ενδιαφερόμενος το επιθυμεί.

 

 

πηγή: http://www.agrinioculture.gr/